Spiritbox @ Lotto Arena: Storm op zee

Zouden we in contact komen met geesten of onze overleden getrouwen? Het is de vraag die tot gisterenavond op onze lippen brandde, want de naam van Spiritbox is rechtstreeks afgeleid van het apparaat waarmee entiteiten voelbaar worden gemaakt. Het echtpaar Stringer-LaPlante startte zijn jacht op het nabestaan in 2017, na een gezamenlijk verleden in de groep Iwrestledabearonce. Nadat ze drummer Zev Rosenberg en basgitarist Josh Gilbert erbij betrokken, was de trein vertrokken en volgde debuut Eternal Blue niet snel nadien. Tsunami Sea kwam anderhalf jaar geleden uit als opvolger. Ze hebben Europa even laten wachten, maar op papier kan je een album-promotour doortrekken tot de volgende plaat in de rekken ligt. Met die gedachte trokken we naar Merksem om na te gaan of Spiritbox zijn succesvolle passage op Graspop Metal Meeting 2025 kon verzilveren tijdens hun tweede Lotto Arena-show.

Het blijft eerder uitzondering dan regel, vrouwelijke bandleden in de zwaardere gitarenwereld. Toch kregen we er gisterenavond niet één, niet twee, maar drie voor de kiezen. De Amerikaanse hardcoreformatie Dying Wish met zangeres Emma Boster als meest zichtbare figuur mocht de metalavond aftrappen en deed dat door volledig volgens eigen stramien gelijk een tandje hoger te schakelen. Veelal kwamen de riffs schokkend binnen, wat enkel maar bijdroeg aan de toonzetting van de verdere avond. Dat samen met de tegen heesheid imune, stalen stem van Boster, zorgde ervoor dat we de meest intense set van de donderdagavond al tijdens de eerste dertig minuten kregen. “Symptoms of Survival” vestigde de aandacht op de genocide in Gaza, terwijl “Lost In The Fall” het meest zal bijblijven. Met hevige breakdowns en ook even een symfonische en zelfs intieme passage bewezen de Amerikanen die niet al te veel plaats kregen aan de voorkant van de bühne, dat ze een groter podium absoluut verdienen.

Ook bij Jinjer – dat een relatief rijkelijke livehistorie en innige band met Spiritbox deelt – staat een vrouw aan het roer: Tatiana Shmayluk. Je zou ze gisteren zo in een megalomane popproductie hebben kunnen plaatsen en niemand zou het raar gevonden hebben. Met een aansluitend, glimmend pak, veel glitters en een diamanten haarnet was ze een atypische verschijning, tot de frontvrouw haar mond opentrok. Met een scream die in de verste verte niet door één deur paste met haar naturelle stemgeluid was de popreferentie snel weggeveegd, al was wel duidelijk dat de band uit een ander vaatje zou tappen dan Dying Wish. De sound ging breder en bewandelde een diverser, meer groovy spectrum, maar het was vooral Shmayluk die de spotlights opeiste met een sterke vocale performance. De band functioneerde eerder op de achtergrond, al moeten we ook drummer Vladislav Ulasevich complimenteren. Met zijn behoorlijk omvangrijk speeltje was hij medeschepper van dat diverse geluid, dat het voornaamste was dat Jinjer de moeite waard hield om nog even te wachten met het volgende biertje. Maar liefst vijftig minuten stelden de Oekraïners hun creatieve pad tentoon, met “Call Me A Symbol” als uitschieter, al was ook het geheel vermakelijk genoeg om dat lesuurtje vol te maken.

Het laatste overblijfsel van een zeewrak was het eerste wat omstreeks tien na negen in ons zicht opdook, wanneer de rest nog achter een wit theatergordijn in mysterie gehuld bleef. Wanneer dat doek viel, waren we positief verrast door de productie die Spiritbox mee had genomen. Om het oceaangevoel zo ver mogelijk door te trekken, bootsten de lichten golven na, produceerden ze alle tinten blauw en beelden de projecties en de gordijnen een soort traag onderwaterleven af. “Fata Morgana” maakte zo meteen indruk, zowel visueel als sonisch. Vanaf seconde één legde Spiritbox een spektakel op de mat, dat het aanvankelijk gewoon bij de basis hield.

Na opener “Fata Morgana” vervolledigden “Black Rainbow” en“Perfect Soul” het starterstrio en hoewel we onder de indruk waren van het directe muzikale uitpakken zonder al te veel tralala, uitte onze kleine teen toch het gevoel dat LaPlante nog niet volledig bij stem was. Gelukkig had ze niet veel tijd nodig om warm te draaien en op dreef te komen. Powertrack “Soft Spine” klonk bijlange niet zo soft als de titel zou vermoeden, want de riffs en drumpartijen overspoelden ons en we stoorden ons niet eens aan de paar slokken water die we daarbij binnenkregen. De dikke lading confetti kregen we er gratis bij. Daar was het zeldzame special effect, dat net door dat sporadische ook het gewenste verrassingseffect had.

Zo kreeg het redelijk afwachtende publiek beetje bij beetje meer goesting en begon het in de kern te kolken, maar daar had het wel wat tijd voor nodig. De vraag of het openingssalvo meer gericht was op luisteren dan op actief participeren is misschien een beetje terecht, maar feit is dat grote moshpits en allerhande afgeleiden lang uitbleven. Laat dat echter geen legitieme graadmeter zijn voor wat de Canadezen gisterenavond afleverden, want het mag geweten zijn dat ze kwaliteit hoog in het vaandel dragen. Voorafgegaan door een geanimeerd gedicht volgde “Tsunami Sea” en ging de opkomende storm even terug liggen. De zee kalmeerde en de gitaren trokken zich wat terug, om LaPlantes stem meer naar de voorgrond te stuwen. Die was aan het begin van de titeltrack even breekbaar als de zeepbellen die door de lucht vlogen, maar won doorheen het nummer aan diepte. Zwoel en met een licht slomo-effect deinde de frontvrouw heen en weer over het podium, dat duidelijk als een veilige en vertrouwde habitat voelde – en dat kunnen we verruimen naar heel de band. Er werd strak gespeeld; duidelijk niet de eerste show van de tour.

En dan vroegen we ons af of na het Sportpaleis ook de Lotto Arena een nieuwe naam nodig heeft, want “Holy Roller” verwelkomde Emma van Dying Wish opnieuw, en op een haar na werd de zaal gesloopt. Spiritbox’ doorbraaksingle kreeg zo een extraatje, dat alleen maar olie op het vuur gooide. Het blauwe water was stilaan op, de rode vlammen wakkerden aan. Ook het meer industriële “Sew Me Up” wist te bekoren en zo slingerde het schip voort zonder nog stille wateren tegen te komen. De schuimkoppen groeiden aan, terwijl het aantal knopen wat afnam. De band hield iets meer tijd tussen de nummers, maar echt storen deed dat niet.

Zo vertelde LaPlante dat Tsunami Sea gaat over de eenzaamheid die de bandleden lang – tot in hun dertiger jaren – hebben gevoeld en over denken dat je nooit van het eiland waar je opgroeide af zou komen. Een boodschap met een zekere tristesse, die eigenlijk vooral op het einde van hun anderhalf uur voelbaar werd. “Crystal Roses” experimenteerde eerst nog met autotune; wat onwennig in een verder propere set, maar we hebben zeker al fatalere autotune-experimenten ten gehore gekregen. We mochten nog een laatste keer genieten van de zangeres haar cleans en screams, maar ook van die speciale tussenstem die ze heeft en die we misschien nog liefst van al horen. Afsluiten deed het viertal met hun recentste single “Mourning”. Een opmerkelijke keuze, maar wel een die juist aanvoelde. De melancholie zat er in, maar ook een zeker vorm van kracht, ondanks dat de song gaat over het verwerken van verlies.

Helemaal vol liep de Lotto Arena gisteren bijlange niet voor de op één na laatste show van de Tsunami Sea-tour, maar zij die wél een ticketje kochten zullen er geen spijt van hebben. De set ontbrak hem aan echte culthits, want die hebben de Canadezen nog niet echt, maar ze lieten op meesterlijke wijze zien dat een sterk totaalplaatje veel meer waard is dan twee of drie losse, uitzinnige momenten. Ook het nieuwere of minder bekende materiaal verveelde niet, omdat hun sterkte zit in het feit dat er soms heel veel elementen of stemmingen in één track verpakt zitten, zonder dat het onsamenhangend wordt. Spiritbox bevestigde zo zijn imago als next-gen headliner in de Lotto Arena met verve. Die drievoudige Grammy-nominatie voor Best Metal Performance? Onverdiend gaan we die zeker niet noemen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

Fata Morgana
Black Rainbow
Perfect Soul
Keep Sweet
Soft Spine
Cellar Door
Jaded
The Void
Tsunami Sea Poem
Tsunami Sea
Circle With Me
Holy Roller
Sew Me Up
Drum Solo
Crystal Roses
Ride the Wave
Mourning