Elk jaar komen er begin december al eindejaarslijsten uit. Of dit nu is omdat men eerder wil zijn dan andere publicaties of omdat ze het nieuwe jaar willen starten met een verse lei, het blijft een feit. Jammer genoeg zorgt dit ervoor dat sommige albums altijd zullen ontbreken in deze lijsten. Vorig jaar was dat de fantastische Heavy Metal van Cameron Winter, de zanger van Geese. Een emotief album dat het jaar definieerde. Dove Ellis zet deze traditie verder met deze chamberpop/-folk tour-de-force.
Over Ellis zelf is er niet veel geweten. De 22-jarige artiest, geboren in Galway maar tegenwoordig actief in Manchester, heeft nog nooit een interview gegeven. Ook lijkt het alsof hij weinig interesse heeft om zichzelf voor te stellen. Toen Ellis eind 2024 enkele nummers op Bandcamp plaatste, volgde er een biedingstrijd waar hij uiteindelijk toch voor een klein indielabel koos. Over Geese gesproken: tijdens diens uitverkochte US-tour vorig jaar bracht het Ellis mee als opener, waar hij zijn eerste paar ‘grotere’ shows speelde. Zelf heeft hij nog maar enkele headlineshows gespeeld. Toch lijkt precies die mystiek en afstandelijkheid een deel van zijn aantrekkingskracht te vormen.
Desondanks de weinige interesse om een publiek figuur te zijn, was de hype voor dit debuutalbum toch wel stevig aanwezig. Met debuutsingle “To The Sandals” (een herwerkte versie van een van die eerder vermelde Bandcamp-nummers) toonde Ellis ons meteen dat hij ‘het’ heeft. Met een stem die doet denken aan een Jeff Buckley en een songwritingbenadering die even bedachtzaam aanvoelt als die van iemand als een jonge Sufjan Stevens.
Over de tien nummers op dit album sleept Ellis ons helemaal mee in zijn eigen melancholische wereldje. Alhoewel hij zijn invloeden duidelijk op zijn mouw draagt, bouwt hij er toch zijn volledig eigen universum mee. Neem bijvoorbeeld opener “Little Left Hope”, een van de intiemere momenten op het album. Het nummer doet in het begin wat denken aan een Nick Drake-nummer, maar bouwt stilletjes op om dan uiteindelijk weer weg te vallen. Iets wat wel vaker gebeurt op het album.
De volgende twee nummers op het Blizzard, “Pale Song” en “Love Is“, werden enkele weken geleden uitgebracht als dubbelsingle, en complimenteren elkaar perfect. “Pale Song” zet die breekbare sfeer van het vorige nummer meteen verder, met een zachte gitaar en enkele elektronische verfijningen. “Love Is” lijkt op het eerste zicht hetzelfde pad te volgen, maar werd bijna expres hier geplaatst om het stereotype te doorbreken en Ellis’ range mooi bloot te leggen. Het liedje breekt snel door tot een gezelliger en levendiger geheel.
In “When You Tie Your Hair Up” klinkt Ellis volledig verslagen en hopeloos. Dit nummer vat het hele album praktisch samen met de bijna buitenaardse buildup en vocals. De manier waarop zijn stem van fluisterzacht naar wanhopig openbrekend gaat, terwijl de instrumentatie langzaam van een enkel snaarinstrument naar een bredere, ijle textuur groeit, maakt dit misschien wel het emotionele zwaartepunt van het album. Het voelt alsof hij precies op dit moment zijn hele binnenwereld op tafel legt.
Doorheen de rest van het album blijft Ellis spelen met die balans tussen kwetsbaarheid en gecontroleerde intensiteit. Nummers als “Heaven Has No Wings” en “It Is A Blizzard” tonen hoe hij moeiteloos schakelt tussen de intieme kamerfolk en meer gelaagde arrangementen. Op geen enkel moment voelt het alsof hij zichzelf overschreeuwt; elk instrument, elk geluidje en elke vocale keuze lijkt precies geplaatst om het geheel te dienen. Het maakt van Blizzard geen verzameling losse ideeën, maar een coherent geheel dat bij elke luisterbeurt dieper binnenkomt.
Wat alleszins wel duidelijk is op Blizzard, is dat de artiest uit Manchester een stem is om naar uit te kijken. Hij heeft zijn eigen geluid gevonden zonder zijn jeugdige spontaniteit te verliezen, en dit debuut voelt dan ook als het begin van iets veel groters. Je hoort iemand die precies weet welke richting hij op wil, maar tegelijk nog genoeg ruimte laat om te verrassen. Als Ellis deze lijn doortrekt, zou dit wel eens een van die artiesten kunnen worden die stilletjes een heel decennium mee vormgeeft.
Ontdek “To The Sandals”, ons favoriete nummer van Blizzard in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
