Soms hoor je wel eens iets over een muzikale kameleon, om nog maar te zwijgen over het cliché dat een nieuw album een creatieve reactie is op het vorige. Wolf Alice heeft al die van de pot gerukte, moeilijke omwegen niet nodig om aan te tonen dat het gewoon een coole band is. In thuisland Engeland weten ze dat overigens al langer dan vandaag. Buiten de landsgrenzen had het grote publiek drieënhalf album extra nodig om overtuigd te raken van Ellie Rowsel en haar roedel. Een beetje onbegrijpelijk, want zoals gezegd: het is gewoon een hele coole band. Debuutplaat My Love Is Cool voegde een verfrissend vleugje glitter toe aan indierock, op Visions Of A Life kreeg dat geheel een ruwer randje en recentste album Blue Weekend bescheen dat alles met aangeslagen neonlampen. Goed om te weten is dat Wolf Alice per hoofdstuk ook haar hele persoonlijkheid lijkt te veranderen; alles om de zelf gecreërde wereld rond het verhaal maar zo goed mogelijk over te laten komen.
Meeslepende melancholie, misschien zelfs met een vleugje glamrock en zwarte eyeliner. Dat was het imago tot voor kort. Een misfit, maar wel zo eentje waarmee je indruk kon maken op iedereen. Het is die ingesteldheid die zienderogen ook de grote inspiratie vormde voor het nieuwe The Clearing, alleen zijn de Britten voor de algehele vibe een paar jaar terug in de tijd gegaan – richting jaren ’70. Leder- en jeansjasjes, latex, iets te veel haargel en persfoto’s waar je de ruiskorreltjes net niet op kan tellen. Moet meteen ook bij vermeld worden: niet de meest toegankelijke periode. Alleen al daarom is het enorm cool dat Wolf Alice er net met dit verhaal in lijkt te slagen een nog groter publiek aan te spreken en internationaal ook definitief de aandacht te vergaren die het verdient. Zeker omdat comebacksingle “Bloom Baby Bloom” echt wel een paar luisterbeurten nodig had om echt helemaal mee te geraken in het verhaal. Soit, als je resoluut voor een pad kiest, dan bewandel je het tot het einde. En je ownt het. Precies wat Wolf Alice doet op The Clearing.
Alsof Fleetwood Mac vandaag de dag een album zou maken in Londen. Niet onze woorden, wel die van Rowsell zelf. Wolf Alice stak haar ambitie duidelijk niet onder stoelen of banken, al wordt na een paar luisterbeurten ook wel gewoon duidelijk dat dat nergens voor nodig zou geweest zijn. We krijgen namelijk een vier-punt-nulversie te horen van de band, waarbij je al van opener “Thorns” alles wat je dacht te weten lijkt te vergeten. Een dromerige piano, glimmende strijkers en een meer dan ooit innemende frontvrouw. Alsof je na een nachtje in een hardrockkelder plots eenzaam en alleen op straat staat, naar de sterren kijkt en opmerkt dat ze allemaal in brand staan. Geen tranen, maar je begint er spontaan tussen te dansen. Op de groove van “Bloom Baby Bloom” bijvoorbeeld die golft tussen klassieke en donkere glitterrock. Een discobal die je een muilpeer verkoopt, zo kan het ook. Wolf Alice is de maïzena tussen dromerig en furieus; uiteinden die gewoon aan elkaar worden gevlochten alsof het altijd zo moest zijn.
Het zal ergens ook wel gewoon zo zijn dat de bandleden elk zo hun best doen om het totaalplaatje te laten kloppen dat het werkt, want anders zou een discojazzgroove à la “Just Two Girls” nooit echt hebben aangeslagen bij Wolf Alice. Nu: de normaalste zaak van de wereld. De baslijn baant zich een weg naar de indoorrolschaatsbaan, waar ze plaats ruimt voor een blinkende gitaar. Nog zo’n nummer dat volledig binnen de lijnen van The Clearing past, is “Bread Butter Tea Sugar”. Een ver neefje van de gitaarlick van Status Quo’s “Whatever You Want” wordt ondersteund door dreigende strijkers, een bijna funky riffje fleurt de boel wat op… Ja, we kunnen eigenlijk al halverwege de plaat stellen dat Wolf Alice er wederom in is geslaagd om zowel zichzelf heruit te vinden als er meteen een heel universum rond te scheppen.
Dat Wolf Alice het op The Clearing eigenlijk vaker rustig dan ruw houdt, is nu zelfs eerder een kracht dan een zwakte. “Leaning Against The Wall” raakt met zijn americana-getint gitaartje recht in het hart, maar gloeit dankzij subtiele elektronica ook in de duisternis. Een gloed die openbreekt in een vuur van verlangen naarmate de song vordert, waarna “Passenger Seat” vrij spel krijgt om net geen drie minuten te kabbelen in gelukzaligheid. Geen te zotte dingen, gewoon prachtig in zijn eenvoud. Met “Play It Out” heeft ook deze plaat zijn “Last Man On The Earth” – een prachtig winterlied dat zich als een knisperend vlammetje warm houdt rond eenzame pianotoetsen, om dan gezellig bij de haard te eindigen. Allemaal erg mooi, maar het zijn achteraf gezien de nummers die moeten wandelen zodat “The Sofa” kan lopen. Helemaal op het einde nog een van de mooiste Wolf Alice-songs ooit, the gift that keeps on giving.
Daarvoor met “White Horses” nog een speciaal geval, daar het drummer Joel Amey is die de vocals voor zijn rekening neemt. Het is echter de combinatie van zijn stemgeluid met dat van Rowsell dat er zowaar een ruwere, soulvolle toets aan geeft. Alweer een hoogtepuntje, dat misschien wel bijdraagt aan het idee dat we onder een van de sociale media-posts van de band lazen: ‘Imagine you make an album and all songs are must hears.’ Op zich misschien een weinigzeggende quote van een enthousiaste fan, maar op verschillende manieren te interpreteren. Op The Clearing kan geen enkel nummer namelijk bestaan zonder het vorige of het volgende. Een plaat waarin de som van de delen veel en vele malen groter is dan de componenten apart. En dat is uiteindelijk nog altijd waar een album maken om draait. Het is dat het niet altijd de meest toegankelijke sound is (en het vaak even tijd vraagt om écht helemaal mee te raken in de muziek) dat de score niet ietsje hoger ligt. Maar hey, Wolf Alice hoeft allesbehalve te klagen. Een band die voor elk album zijn hele bestaan omgooit om een nieuwe wereld te scheppen en tegelijkertijd toch blijft klinken als zichzelf? Dat verdient alleen maar respect.
Wolf Alice staat op maandag 24 november in Vorst Nationaal. De dag ervoor is dat in AFAS Live in Amsterdam.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Leaning Against The Wall”, ons favoriete nummer van The Clearing, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
