Nabeschouwing Rock Werchter 2025: Met open vizier richting de toekomst

De tenten zijn weer opgeplooid, de laatste bekertjes hebben de blauwe zak gevonden en de kaarsjes zijn allemaal uitgeblazen: de 50ste editie van Rock Werchter is bij deze alweer geschiedenis. Al een halve eeuw lang zorgt het festival ervoor dat het pittoreske dorpje tussen Rotselaar en Haacht rond het eerste weekend van juli wordt omgetoverd tot het centrum van de wereld, en dat was dit jaar niet anders. Vier dagen lang mocht de organisatie 158.000 unieke bezoekers ontvangen. Een record! En dat was achteraf gezien ook niet meer dan terecht, want ondanks dat er online gevoelsmatig meer kritiek dan anders vloeide over onder meer de kwaliteit van de affiche, gebiedt de objectiviteit ons achteraf gewoon te zeggen dat Rock Werchter 2025 een zeker zo geslaagde editie als een andere was.

Een festival valt of staat in de eerste plaats vanzelfsprekend met het weer, en daar had niemand afgelopen weekend eigenlijk over te klagen. Drie zonovergoten, prachtige dagen, mondden uiteindelijk uit in een regenachtige slotdag, al kon dat de pret niet bederven. De zondag had zich namelijk toegespitst op popmuziek van de populairdere soort, en dat bracht een zekere doelgroep met zich mee. Een doelgroep die vastberaden was om er het beste van te maken en zich dus ook ongedwongen amuseerde. En daar wrong meteen ook het schoentje bij de doorwinterde Werchter-ganger: de line-up. Olivia Rodrigo, Gracie Abrams, YUNGBLUD en godbetert Pommelien Thijs!? Wat hadden die nu eigenlijk te zoeken op hun geliefkoosde festival? Het festival dat zij hadden groot gemaakt, en hen nu naar eigen zeggen in de steek liet. En dat op die grote jubileumeditie? Het is dus wel ‘ROCK’ Werchter, hè! Iemand?

Het is een discussie die eeuwig zal blijven duren, zeker omdat Rock Werchter als festival moet blijven evolueren om de relevantie na te streven. Iets waar de organisatie eerlijk toegegeven misschien ietsje te laat mee is begonnen, maar de laatste jaren wel serieus werk van maakt. Een Dua Lipa, Måneskin, Imagine Dragons, Twenty One Pilots of Stormzy kleurden de afgelopen jaren ook al de bovenkant van de affiche, en ook toen deed dat stof opwaaien. Vooral het idee dat er voor de vijftigste verjaardag niets ‘speciaals’ werd gedaan, schoot bij heel wat oudgedienden in het verkeerde keelgat. Maar goed, een festival moet vooruit en zo zou je dit jubileum als een soort ijkpunt kunnen beschouwen. Een statement dat Rock Werchter maakte, door te zeggen dat het vanaf nu vooral op de wedergeboorte zal focussen, in plaats van te blijven hangen in het verleden.

Een keuze die ook gewoon goed uitpakte, want op zaterdag na vlogen alle tickets met gemak over de toonbank. Linkin Park was op donderdag de vlotste kaartjesverkoper, daarna volgden Olivia Rodrigo en Green Day. En ergens is het niet zo verrassend dat de derde festivaldag een beetje achterop bleef hinken. Sam Fender was in eerste instantie al niet de hele grote publiekstrekker, en door het lang uitblijven van een tweede echt grote naam als Kings of Leon was er niet al te veel animo. Extra domper toen de frontman van laatstgenoemde zijn enkel brak en zo YUNGBLUD in de dans werd gegooid; ook niet meteen dé grote naam. En dan moest de zwaarste klap nog komen: minder dan 24 uur op voorhand dreigde Sam Fenders stemband te scheuren: de ‘definitieve onthoofding’ van de zaterdag was een feit. Enter Nothing But Thieves, YUNGBLUD werd plotsklaps gebombardeerd tot grote headliner.

Moord en brand op sociale media, want hoezo kon een Metallica of Muse niet komen vervangen, of überhaupt geboekt worden in de eerste plaats? We hebben het antwoord op die vraag al een aantal keer proberen verduidelijken, maar deze keer kwam de organisatie zelf met een stappenplan. Op zich dus nog best een degelijke boeking voor het tijdsstip, die van Nothing But Thieves, en uiteindelijk ook wel eentje die bijdroeg aan de sterkte van de affiche in z’n geheel. Want toegegeven, op vlak van headliners was het geen grand cru jaar. Zonder groots te imponeren, overtuigden ze gelukkig wel stuk voor stuk, elk op hun eigen manier. Linkin Park vierde zijn comeback met nieuwe zangeres Emily Armstrong, Green Day pompte twee uur lang hits en activisme over de weide, YUNGBLUD deed meer dan zijn uiterste best om de weide te vermaken en ook Olivia Rodrigo zette een toffe poppunkshow neer. De afsluiters onderstreepten dus enigszins een geslaagde poging tot verjonging.

Headliners zijn natuurlijk één ding, maar op een festival is de undercard en daginvulling minstens zo belangrijk. En het was daar dat de sterren te rapen vielen afgelopen editie. Absolute hoogtepunt van het weekend was zonder enige twijfel RAYE, die de weide alle kleuren van de regenboog toonde. Haar combinatie van jazz, blues, soul, r&b én rock kreeg 60.000 festivalgangers in stilte op de knieën, en bewoog die zonder enige moeite zelfs tot tranen. Binnen vijf jaar staat ze hier terug als absolute afsluiter, onthoud het. Verder was het vooral in de tenten hoogtepunten tellen: Iggy Pop bewees op z’n 78ste nogmaals wat voor ’n legende hij is, Lola Young toonde haar échte zelve en Beth Gibbons kreeg The Barn muisstil, terwijl Barry Can’t Swim en RÜFÜS DU SOL de tenten uitzinnig aan het dansen kregen. Iets lager op de affiche waren het artiesten als Ezra Collective, Amyl and The Sniffers, Faye Webster, The Backseat Lovers en Wunderhorse die het gevoel van samenhorigheid deden primeren.

Nog opvallendheden op vlak van line-up was dat, hoewel ogenschijnlijk minder Belgen dan anders, ze het wel allemaal bijzonder goed deden. Amenra nam The Barn mee in een ongeziene zwart-witte roes, Pommelien Thijs bracht een set waarvan we op voorhand voor haar hoopten dat hij zo zou verlopen, Arsenal bracht een aanzienlijke massa op de been, DIKKE speelde de show van zijn leven en GOOSE en Used lieten geen spaander heel van de tenten. 2manydjs zorgde uiteindelijk zelfs nog voor hét moment van Rock Werchter 2025 (en bij uitbreiding heel wat voorafgaande jaren) door midden op de weide het festival te besluiten met een ongelooflijk epische dj-set in de gietende regen. Superlatieven schieten tot op vandaag nog altijd te kort voor wat er daar gebeurde. Toch nog een ‘specialleke’ voor die verjaardag.

The Slope bewees daarnaast ook nog eens zijn waarde door, zeker op vrijdag, uit te blinken in sfeer en beleving. De vele moshpits en pogo’s zorgden vaker wel dan niet voor een stoflong en een mooie collectie blauwe plekken. Onder meer Fat Dog, Lambrini Girls, Gurriers en Joey Valence & Brae zorgden er voor ongeziene hoogtepunten en enorme circlepits, terwijl bands als Boston Manor en Bad Nerves dan weer peilden naar een recordpoging crowdsurfers. Het was overigens ook op die momenten dat statements à la ‘Free Palestine’ het luidst weerklonken, al was het aantal artiesten dat er tout court iets over te zeggen had uiteindelijk ook niet meer op twee handen te tellen. Van de zeppelin van Green Day tot de vlaggen van Fontaines D.C. en Goldband, het deed plezier te zien dat zowat de volledige affiche het hart nog altijd op de juiste plaats heeft.

Dat zulke dingen kúnnen op Rock Werchter, onderstreept des te meer de inclusieve, frisse richting die het festival alsmaar nadrukkelijker wil uitgaan. Er is voor iedereen een plekje op het terrein, niet alleen op vlak van muzieksmaak, maar evenzeer op vlak van beleving. Door bijvoorbeeld uit te pakken met Secret Sessions, de Jupiler Stage met onder andere Dimitri Vegas en Viktor Verhulst, een nieuw leven ingeblazen Smaakfabriek of godbetert Tom Waes die alcoholtests kwam afnemen; je voelde aan alles dat de organisatie ook op vlak van randanimatie kleine details probeerde te implementeren om de festivalervaring nog inclusiever te maken. Dat nieuwe hoofdstuk is er dus eentje dat meteen ook een nieuw publiek moet aanspreken, en dat lukt.

Dat lukt, met natuurlijk de voetnoot als je er genoeg geld voor overhebt. Want zoals elk jaar zagen we ook nu de prijzen weer een tikkeltje stijgen. Zowel de ticketprijs als die van de bonnetjes kregen met een inflatie te kampen, en zo was het soms toch wel wat heftig om te zien hoeveel je betaalde voor je avondmaal. Maar goed, dat hoort erbij zeker? Als je onlangs, in de tal van interviews die Herman Schueremans gaf omtrent de jubileumeditie, las hoe hard de prijzen ook op productioneel vlak gestegen zijn? Soit, volgend jaar waarschijnlijk dus nog eens een euro of tien extra per dagticket, schrijf dat al maar op. En uiteindelijk verkoopt het toch, net omdat een festival als Rock Werchter zo goed georganiseerd is. Zelfs een camping als The Hive heeft een geheel eigen line-up, die weliswaar elk jaar uit dezelfde dj’s die dezelfde nummers draaien bestaat, maar het werkt wél.

En zo zal Rock Werchter ook de komende jaren stukje bij beetje blijven vernieuwen en evolueren, nieuwe festivalgangers proberen aan te trekken en te omarmen, zonder daarbij de oudere garde volledig de rug toe te draaien. Want uiteindelijk stond er met een Simple Minds, De La Soul, Elbow, Iggy Pop, Weezer of Underworld zeker wel voor elk wat wils voor de oudere generatie op de planning. En ook… ontdekkingen genoeg. Je moet er alleen zelf ook wel een beetje voor openstaan voor je op sociale media onbezonnen in het rond begint te schieten. Maar goed, dat is alweer een ander verhaal. Wij blikken bij deze dus vooral terug op alweer een geslaagde editie van Rock Werchter, waarbij de vijftig kaarsjes met plezier werden uitgeblazen. Op naar de honderd!

Maar voor het zover is, is daar eerst nog de 51ste editie van Rock Werchter, en die vindt plaats van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli 2026. De eerste info daarrond zal in het najaar volgen.

Alle recensies van Rock Werchter 2025 lees je hier.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!