Tomorrowland 2026 (Festivaldag 1): In de bubbel(s)

BAM! Daar stond hij weer na een jaartje van afwezigheid: de Main Stage van Tomorrowland in volle glorie. Na het korte verdriet dat alle people of tomorrow 366 dagen geleden meemaakten en de verwondering die daarop volgde wanneer er prompt toch ineens een mini-mainstage stond, konden we dit jaar vol vreugde opnieuw verlangen naar dat kroonjuweel dat het toch ieder jaar is. Het team onderging vorig jaar een rollercoaster aan emoties op een paar dagen en dat moet hen geïnspireerd hebben. Vier van de zes menselijke oeremoties vind je in al twee zinnen terug, en met ook woede en liefde was het concept Consciencia geboren. Het nieuwe universum zet de lijnen uit voor de komende Tomorrowland-edities in Thailand en Brazilië, maar uiteraard was de primeur gisteren voor het vaderland.

Anton Invicta @ The Rose Garden

Eenmaal in De Schorre lieten we ons leiden door drie zaken: onze neus, onze oren en onze voeten. Die leidden ons onvermijdelijk naar The Rose Garden, waar Rampage al enkele jaren deel uitmaakt van de vrijdag. Anton Invicta was een van de onbekende talenten die de stage mocht openen, en dat deed hij met veel glans. Hij hield zijn voet niet terug en ging vol in de tackle met oldschool jump up met nu en dan een bekendere track uit het drum-‘n-basscircuit. Als Tomorrowland een iets of wat meer niche genre programmeert, is het altijd grappig om te zien hoe het zeer diverse en internationale publiek erop reageert – ook hier absoluut het geval – maar over het algemeen ging het halfvolle schiereiland heel goed op de beats van Invicta. Eentje om in het oog te houden, want hij zorgde ervoor dat onze eerste indruk van het weekend er meteen boenk op was.

Peterblue @ Atmosphere

Wanneer we een kijkje wilden nemen bij de liveshow van ‍Lolalita & Brennt in de Cage, bleek onze goesting al snel over wanneer we de lange rij zagen staan. Veel enthousiasme dus voor onze landgenoten, maar wij waren van het gedacht ‘genoeg andere opties’. De CORE dan maar, waar John Noseda en Kenny Montana schouder aan schouder achter de boot stonden? Zij het in accordeonvorm, maar eveneens file. Dan maar de nabijgelegen Atmosphere induiken. Hier was gelukkig wel plaats genoeg en kregen we het laatste halfuurtje van Peterblue voorgeschoteld. Geen lichtslingers meer in het dak hier, maar een statische, verticale, granieten ledbalk die door de bassen serieuze barsten vertoonde. Een bouncy remix van “POLSKA JUMPSTYLE” kwam na de sliert alternatieve en psy-achtige techno wat als een verrassing, maar kon ook bij de internationale bezoekers op veel bijval rekenen. Aan het gaatje van zijn set krikte hij de bpm nog wat op om af te ronden met een klein stampertje.

Diffrent @ Celestia

Vorige zomer waren we al vaste klant bij zijn sets, maar pas als je een Essential Mix op BBC op je naam hebt staan, kan je zeggen dat je bij de groten behoort. Desondanks stond Diffrent al vroeg op de dag op het relatief kleine Rise-podium, dat opnieuw boven het doopvont gehouden werd en vanaf dit jaar Celestia heet. Onder de vleugels van een draak stonden we eerder op de dag al en nu konden we met gebruik van iets meer verbeelding ook een vlinder afchecken, die in het natuurlijke bomen- en bloeiende struikendecor perfect op zijn plaats neerdaalde.

De centrale pion in de garagerevival bracht zoals altijd met zonnebril op het zonnetje zowel letterlijk als figuurlijk mee en trok zijn anderhalf uur gestaag op gang. Een vliegende start nam hij dus niet, maar vanaf hij “A Little Closer” in de mix gooide, was de Duitser vertrokken. Met drie verschillende drops werden we telkens aangenaam verrast. De bal was aan het rollen, want de Reese-dub van “Where Have You Been”, “Damager” van Sammy Virji en een remix van “Horny ’98” vervolledigden het kwartet. Met zijn eigen “Bass Is Pumpin” gooit hij nog een referentie naar “Infinity 2008”. Echt ontploffen deed de Celestia niet, maar door de alsmaar meer doorschemerende basslijntjes en vocalsamples die we herkenden uit de hardstyle en drum-‘n-bass voelde je het uiteindelijk wel borrelen.

ÆON:MODE @ The Rose Garden

Een jaar of twee geleden dook AEON:MODE ogenschijnlijk uit het niets op, maar die opkomst was niet zo plotseling als het leek. De man bouwde namelijk al krediet op als Blanke en schakelde een paar jaar geleden over op drum-‘n-bass. Rond etenstijd splitste hij zich in tweeën, met aan de ene vleugel dancefloor en de andere smerige jump up, waarbij hij mooi in het midden, onder de kop van de draak, plaatsnam. Hij schakelde vlotjes van drop naar drop en wist met de ene al wat meer impact te maken dan met de andere, maar finaal was het vooral een fijne set zonder echte pieken of dalen.

Marlon Hoffstadt @ Mainstage

Je kent het spelletje wel: Waar is Wally? En maar blijven zoeken naar het mannetje in rood-wit matrozenpak. Stellen we ons de vraag ‘Waar is Marlon?’, dan is het zoeken naar een gekleurd broskapsel, al gaat die zoektocht tegenwoordig van een leien dakje. Het antwoord op die vraag luidt namelijk ‘overal’, en sinds gisteren ook op dat grootste podium van Tomorrowland. Toen wij aankwamen was hij al even bezig, maar als binnenkomer konden “Makina Time” en “Losing Control” wel tellen.

De Berlijner mocht plaatsnemen in de gloednieuwe Consciencia-constructie: een enorm zandkasteel vol krullende trapjes en sierlijke torentjes, die de zes emotiegezichten Salvador Dalí-gewijs verbinden met het halve gezicht als kloppende hart van het podium. Uiteraard zijn ook de nodige waterfonteinen, lotusbloemen en véél zeepbellen opnieuw van de partij. Opnieuw een pareltje met andere woorden, maar Marlon Hoffstadt had het eigenlijk allemaal niet nodig. Hoewel hij nog niet zó lang zo’n brede bekendheid geniet, stonden we ervan te kijken hoeveel herkenbare tracks hij feilloos in de mix puzzelde. De gekleurde rook en vlammen – voorzichtig! – waren aanwezig voor de visuele afwerking, maar hadden niet eens echt gehoeven: de poppy, euforische rave van DJ Daddy Trance volstond.

The Chainsmokers @ Mainstage

Tien jaar geleden hoorden ze bij de grootste popsterren van het moment, maar ondertussen zijn ze afgetakeld als de longen van een kettingroker. Het is een metafoor die The Chainsmokers zelf over zich heen roepen, want hun carrière lijkt wel het oranjegele topje van de sigaret bereikt te hebben. Toch moeten we eerlijk toegeven dat we nog steeds een beetje verknocht zijn aan de hits van vorig decennium en dus hoopten we stiekem dat de oudere muziek de bovenhand zou nemen. Dat deed het, maar vooral op de foute manier. Alle cliché vocals die je met Tomorrowland kan associëren kwamen voorbij, en zo vielen de beats eigenlijk nog het minst tegen. Het voelde allemaal te willekeurig over elkaar geplakt, te snel afgekapt en te voorbereid aan, zonder ook maar een moment de live flow in acht te nemen. Een beetje zoals Dimitri Vegas & Like Mike dat ook doen, maar die komen er nog mee weg.

Gelukkig kregen we met “Don’t Let Me Down”, “Roses” en “Closer” wel een paar klassiekers, maar dat waren slechts kleine pleisters op de wonde. The Chainsmokers speelden zoveel hits uit het voorbije decennium waarmee ze helemaal niets te maken hebben, dat we het nut ervan niet inzagen. Het volk heb je toch; dat zal heus niet weglopen van de mainstage en dus kan je evengoed een authentieke set spelen met een selectie die een pak persoonlijker en relevanter is. Helaas fungeerde het duo meer als people pleasers dan als muziekliefhebbers en was hun terugkeer na drie jaar er eentje die aantoonde dat de boekers er best nog eens minstens zoveel tijd tussen laten om de heren terug naar Boom te halen.

4444 Of A Kind @ Freedom

Dan maar de andere kant van het terrein op, waar de nieuwe hardstylesupergroep 4444 Of A Kind zijn project voorstelde in de Freedom. D-Block & S-te-Fan lijken samen met Sub Zero Project een nieuwe sound te willen laten weerklinken in het hardere segment, die de doorsnee Tomorrowland-ganger ook nog door zijn keel krijgt. Iets tussen hardstyle en techno, zeg maar. Visueel maakte het alvast indruk, met lasers, led-tegels en grote visuals die allemaal volledig in teken van het getal 4 staan. We werden ermee naar het hoofd geslingerd en incasseerden het graag; zowel de nummers die duidelijk wat meer naar een van de twee artiesten toe leunden, als degenen die perfect uitgebalanceerd waren. Toch raakten we niet voor de volle honderd procent overtuigd. Nummers als “4 The People”, “Waiting 4” en de hemelse “Where Have You Been”-remix sloegen als een hamer op de dansvloer, maar bij andere onuitgebrachte tracks fronsten we toch even de wenkbrauwen. Desondanks zijn we benieuwd wat nog in de pijplijn van het collectief zit, want veelbelovend was het vast en zeker.

Alison Wonderland @ The Rose Garden

Rampage haalde opnieuw in The Rose Garden iemand naar Tomorrowland die we niet vaak in onze contreien mogen verwelkomen. Alison Wonderland moet dan ook van Down Under komen en passeerde op de luchthaven met een heel assortiment drum-‘n-bass, dubstep, maar vooral ook hard rakende trap en stevige future bass in haar koffer. Een heel uitgebreid aanbod dus, dat ze volledig uitpakte onder de vleugels van Rosie de draak tijdens het laatste uurtje van de vrijdag. Dat elk nummer zonder uitzondering een banger was gaan we niet beweren, daarvoor zat er iets te veel 4×4 in, maar het was wel het tegenovergestelde van wat The Chainsmokers brachten: een verfrissende set die over het hele weekend nergens maar een beetje gekopieerd zal worden. Zo was de keuze voor de klassiek geschoolde dj wel degelijk de juiste, want met opvallende wendingen en verschillende muziekstijlen wist ze goed van hout pijlen te maken.

Holy Priest @ Freedom

In de Freedom afsluiten is nooit een slecht idee. Dat idee werd gisteren in stand gehouden door Holy Priest, de hard techno-dj die tegenwoordig graag nog een tandje harder gaat. De herkenbaarheid was weer terug, maar deze keer geen slappe houseversies of veel te snelle switches. Nee, beuken tot de armen en benen niet meer kunnen. Alle middelen werden ingezet om ons het gevoel te geven dat het zeven uur in de morgen was. Of God het allemaal wel zo heilig vond, daar trok de gemaskerde dj zich geen moer van aan, als het maar hard was. Schranz, hard techno, uptempo en raw hardstyle: geen hokjesdenken, het is maar één keer vrijdag (tijdens Weekend 1 dan toch)!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website