Green Day @ Rock Werchter 2025: Wij tegen de wereld

Geen haar op ons hoofd die pakweg een achttal jaar geleden geloofde dat Green Day het nog eens zou schoppen tot alleenstaande headliner op Rock Werchter. Zonder te willen afdoen aan de carrière en successen van Billy Joe Armstrong en zijn gevolg, hadden de mannen simpelweg al te lang niets meer gedaan dat relevant genoeg was om zo’n grote massa op de been te brengen. Maar tijden veranderen, en zo is poppunk aan een heuse revival bezig én loopt er in de Verenigde Staten terug een echte “American Idiot” rond. Met de Hella Mega Tour in het achterhoofd werd de weg naar de top een paar jaar geleden terug ingezet, met meteen daarna ook tournees rond de respectievelijk dertigste en twintigste verjaardag van hitalbums Dookie en American Idiot. Een tussenstop binnen onze landsgrenzen behoorde toen echter niet tot de mogelijkheden, maar nu is het moment om te schitteren eindelijk weer daar.

Na twaalf jaar stond Green Day gisteren dus nog eens op Rock Werchter, met nieuw album Saviors onder de arm, maar tegelijkertijd ook met een reeks trucjes die de band toen ook al meebracht. Is dat daarom een probleem? Zeker niet! Een “Bohemian Rhapsody” wordt standaard meegezongen door een al dan niet beschonken festivalweide, laat staan dat de rits aan typische poppunksongs en dat verdomde dronken konijn uit de toon zouden vallen. De Green Day-fan komt voor zulk vermaak. En laat het nu net datgene zijn waar de band de nadruk op blijft leggen. Knallen als een raket, pompen als een bloedend hart; de Amerikanen hadden zin om de weide te laten zingen. Het openingssalvo was er dan ook eentje waar menig weide wild van werd: “American Idiot”, “Holiday”, “Know Your Enemy”, “Boulevard of Broken Dreams”… ze passeerden allemaal al in de eerste twintig minuten van de set.

Dat het er bij Green Day altijd een vleugje cringe over het geheel wordt gegoten, is ook iets dat we er gisteren moesten bijnemen, al viel dat op zich wel heel goed mee. De band bracht in zekere zin een set die we konden verwachten, al lag er dit keer net dat tikkeltje meer nadruk op alle onrecht die er in de wereld gebeurt. Een ‘Fuck Donald Trump’ werd al vrij vroeg over de weide gespuwd en Billie Joe Armstrong benadrukte meermaals dat hij ‘anti-fascist songs’ kwam brengen. De vijand was dus duidelijk de maatschappij en het antwoord bleek simpelweg ‘rock’ te heten. Dat had ook een jonge fan begrepen, die tijdens “Know Your Enemy” Rock Werchter nog wat extra in vuur en vlam kon steken. Dat laatste mag je overigens vrij letterlijk nemen, want Green Day jaagde bij zowat elk nummer vuurwerk of enkele steekvlammen richting de weide.

Een vos verliest met andere woorden zijn streken niet en daar genoot de weide zienderogen van. Ondanks dat Billie Joe Armstrong er ook gisteren in uitblonk om hier en daar een handvol minuutjes extra te rekken, trok niemand zich daar iets van aan. De ‘ooh-ooh’s’ rolden ettelijke keren over de weide, zoals bij “One Eyed Bastard” of “Hitchin’ a Ride”. Daarbij viel trouwens meteen ook op hoe goed de sfeer er permanent in zat. Zelden zagen we zoveel mensen tot zo ver op het terrein meegaan in het verhaal dat de headliner wilde vertellen, al was dat ergens niet zo gek gezien de hoeveelheid band-T-shirts we doorheen de dag al konden spotten. Soit, de trein zat dus permanent stevig op de rails en zelfs als er dus een wat minder bekend nummer de revue passeerde, bleef het vuur (zeker in de voorste vakken) altijd aan. Met al een dik uur achter de rug, had de verveling op nog geen enkel moment toegeslagen.

Billie Joe Armstrong is dan ook een geboren publieksmenner die met al verschillende tientallen jaren in het vak wel weet hoe hij zo’n menigte moet aanpakken. Dat hij zich daarin ogenschijnlijk toch ook nog zelf wist te amuseren, maakte het alleen maar plezanter. Zo teasede hij bijvoorbeeld naar “Free Fallin'” alvorens “Dilemma” in te zetten en jende hij het publiek dat maar bleef doorzingen. Green Day is als band allesbehalve perfect, maar het is (de wisselwerking met) het publiek dat wel voor de heilige graal kan zorgen. Een “21 Guns” zorgde voor een meer melow momentje, om zo “Basket Case” de kans te geven om de weide nogmaals te doen ontploffen. Het hek kon een laatste keer van de dam, de kelen werden nogmaals schor geschreeuwd.

De Amerikanen wilden zich nog een laatste keer boos maken op de wereld alvorens de cirkel te vervolledigen: een zeppelin vloog over de weide en dropte met het opschrift ‘Bad Year’ bommetjes op het publiek, en als specialleke gooide Green Day er ook nog “Letterbomb” tegenaan om nogmaals een dikke middelvinger te geven aan alles en iedereen dat er mis is in de wereld. Er is meer liefde nodig, er is meer vriendschap nodig, en zo dwarrelde de confetti naar beneden terwijl “Good Riddance (Time of Your Life)” voor knuffels en core memories zorgde op de weide. Met nog een extra portie vuurwerk op de koop toe besloot Green Day zijn kleine twee uur aan knallers, activisme en plezier. Geen gekke verrassingen, geen perfectie of zotte producties: het was gewoon wij tegen de wereld. Green Day rocked Werchter.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensies van alle artiesten op de tweede festivaldag lees je hier.
Alle recensies van Rock Werchter 2025 lees je hier.

Setlist:

American Idiot
Holiday
Know Your Enemy
Look Ma, No Brains!
Boulevard of Broken Dreams
One Eyed Bastard
Longview
Welcome to Paradise
Hitchin’ a Ride
Brain Stew
St. Jimmy
Dilemma
21 Guns
Minority
Basket Case
When I Come Around
Letterbomb
Wake Me Up When September Ends
Jesus of Suburbia
Saviors
Bobby Sox
Good Riddance (Time of Your Life)