Rock Werchter 2025 (Festivaldag 4): Rien ne va paraplu

‘Aan alle mooie liedjes komt een eind’, luidt het cliché. De laatste festivaldag begon in mineur met een grote regenbui – een jammer contrast met de voorgaande zonovergoten dagen. In tegenstelling tot die grijze lucht boven Rock Werchter, kleurde de Main Stage wél indrukwekkende vrouwelijke pop op zondag – nee, we gaan die discussie niet opentrekken – met Olivia Rodrigo als headliner, voorafgegaan door Gracie Abrams en Pommelien Thijs. In de tenten was het dan weer dansen geblazen met RÜFÜS DU SOL, Soulwax en GOOSE, terwijl Noah Kahan en FINNEAS zorgden voor de welgekomen indie-afwisseling. De kers op die gouden verjaardagstaart was ten slotte een fantastische set van 2manydjs als afsluiter. Met een hese stem, pijnlijke onderrug, glazige ogen, vermoeide benen en doordrenkte schoenen, weet je dat het goed geweest is.

Dasha @ Main Stage

Eerste vraag van de slotdag van Rock Werchter 2025: waar komt Dasha plots nog vandaan? We gaan de Amerikaanse bij deze zonder schroom namelijk een eendagsvlieg noemen, die met “Austin (Boots Stop Workin’)” een tweetal jaar geleden een TikTok- en radiohitje te pakken had, maar sindsdien niets noemenswaardigs meer had gepresteerd. In het achterhoofd houdend dat de nieuwe generatie countryartiesten wel wat relevanters te bieden heeft, was het dus misschien een nogal vreemde booking, maar achteraf gezien lag die wel perfect in lijn met de rest van de dag.

Dasha kreeg weliswaar te kampen met niets minder dan schijtweer, maar kreeg desondanks een laat ons zeggen bescheiden gevulde weide voor haar neus. Die had er op zich ook wel zin in, mede door het feit dat de Amerikaanse het ergens ook wel ownde. Ze stond bijna permanent op haar catwalk in de regen en entertainde het publiek met wat handjeklap en zwaaimomenten. Keerzijde van de medaille was echter dat dat voor een cringe set zorgde, waarbij een ‘Taylor Swift van den Aldi’ veelvuldig door onze gedachtegang ging. Maar laat dat nu net de vibe zijn die het publiek aansprak. Amusement was dus wel aanwezig, maar echt hoogstaand werd het nooit. En al zeker toen er verhalen over cowboys in bars in Nashville aan te pas kwamen in een sappig accent. Dasha deed haar best en pakte uiteindelijk nog uit met “Austin (Boots Stop Workin’)”, en voor wat dat was, was dat gewoon een toffe opener. Een two-stepje erbij, en klaar om een dagje mee te blèren aan de Main Stage.

Jokke @ The Barn

Door de regen stond The Barn al relatief vol, en een mooier geschenk hadden we Jokke niet kunnen toewensen voor zijn Werchter-ontgroening. Stipt een uurtje na de middag huppelde de Leuvenaar energiek en vol zelfvertrouwen de bühne op. Het toegewezen halfuurtje was misschien niet lang, maar hij wist wel langzaamaan de hele zaal naar zijn hand te zetten. Nieuwe nummers als “Eet wat de pot schaft” en “Grenadine” vloeiden even efficiënt over het publiek als de regen boven de weide en de medley bestaande uit “Samen slapen”, “Tegen Beter Weten In” en Jokke-classic “Leven Om Te Leven” bracht onder een feloranje backdrop even de zon terug naar Rotselaar. Jokke overmeesterde zijn podium en pakte de zaal moeiteloos in. Als ultieme bewijs van zijn kunnen vuurde hij op het einde van zijn set “Zit Zat Zot” op ons af, waarvan het publiek het refrein nog ná het optreden luidkeels meezong. Jokkes toekomst ligt wagenwijd open, en het is een kwestie van tijd en toewijding vooraleer we deze artiest op nog grotere podia zullen zien.

Jokke staat op zaterdag 26 juli op de Gentse Feesten.

Remy Bond @ KluB C

Voor een roadtrip naar de jaren zestig behoefden we gisteren geen tijdsmachine. Een uitstapje naar Remy Bond in de KluB C volstond al, maar dan moest je natuurlijk wel de weg vinden naar de blauwe kubus. Voor haar eerste festivaloptreden ooit wou Remy Bond uitpakken en dat deed ze met drie danseressen/zangeressen die vooral met outfitwissels opvielen. Muzikaal en esthetisch schipperde ze nogal veel in hetzelfde vaarwater als Lana Del Rey. Op zich is dat natuurlijk geen slecht gegeven, alleen ontbrak het de Californische zangeres aan nummers van een zeker kaliber om een nieuw publiek ook effectief te kunnen bekoren. De show rond haar nummers was soms zodanig afleidend en ‘over the top’ dat ze voor meer verwarring dan meerwaarde zorgde. Afsluiten deed ze met een nogal flets ABBA-afkooksel genaamd “Movie Stars”. De tijd had Remy Bond eveneens uit het oog verloren, want eigenlijk had ze nog een paar nummers in petto. Na ruim een halfuur moest ze echter van het podium en was haar artificieel aanvoelend festivaldebuut dus eerder van een matig niveau.

Emmy d’Arc @ The Slope

Emmy d’Arc had het zonnetje niet meegenomen, maar wel een dozijn kartonnen silhouetten van zichzelf. Zelfliefde is belangrijk en zo stond ze ook op zichzelf op het podium. Aardig wat mensen trotseerden de regen voor de ‘kid with bun’ en haar gitaar, waarbij het niet lang duurde vooraleer ze liet horen dat ze een sterke stem heeft. De gitariste speelde enkele nummers op een loopingstation, waardoor ze zichzelf wat extra kracht wist bij te zetten, maar toch misten we wat muzikale versterking. Emmy d’Arc speelt al jaren solo en na de release van haar debuutalbum eerder dit jaar had ze de liveshow wat groter kunnen maken. Een nummer als “Angels” bracht ze solo dan weer wel zeer goed en boeiend, maar slotsong en cover “Troy” deed vooral denken aan hoeveel beter het origineel is. Met een T-shirt van Nirvana aan (en een naam die verwijst naar een figuur als Jeanne d’Arc) hadden we toch verwacht dat Emmy d’Arc ruwer en scherper uit de hoek zou komen.

Emmy d’Arc staat deze zomer nog op Thor Park Live (19 juli), Zeverrock (8 augustus) en op Rijvers Festival (16 augustus). Later dit jaar volgt er een uitgebreide clubtour doorheen Vlaanderen.

MEROL @ The Barn

Rock Werchter had dit jaar heuse pech met annuleringen van geprogrammeerde artiesten. De grootste domper was zonder twijfel het afhaken van headliner Sam Fender op zaterdag, voorafgegaan door Kings of Leon dat diezelfde dag verstek had gegeven. Ook Shaboozey liet de organisatie weten dat hij zijn kat zou sturen. Daardoor mocht de Nederlandse popprinses MEROL zijn plaatsje in The Barn overnemen op zondagnamiddag.

MEROL zou MEROL niet zijn mocht ze zonder extravagante outfit op het podium opduiken. Het bizarre haaienkostuum liet ze voor haar passage op Rock Werchter wijselijk achterwege en ze verruilde het voor een geruit bodysuit, afgewerkt met roze tule en twee meter lange (nee, niet overdreven!) vlechtjes. De regenval zal zeker en vast zijn steentje hebben bijgedragen, maar The Barn was goed gevuld. Op de pompende beats van Hollandse hits als “LESGOOOOO”, “Supermarché” en “LEKKER MET DE MEIDEN” dansten de uitgeregende festivalgangers zich in een uurtje weer warm. De zangeres stond met zichtbaar veel goesting op het podium, maar beging in een overenthousiaste poging tot interactie met het publiek toch een kleine flater. ‘Jullie zien er nog goed uit voor dag drie!’ riep MEROL, waarna ze binnen de seconde al ‘VIER!’ werd gecorrigeerd door de massa. De grootste kracht achter MEROL zit echter in het feit dat de Hollandse luid en duidelijk taboe-onderwerpen aankaart en zich verzet tegen het blanke-man-superioriteitsdenken, zoals met “HOU JE BEK EN BEF ME” en “MANNENMETGEVOEL” het geval was. Bedankt om ons weer op te warmen, MEROL!

MEROL staat deze zomer nog op Cactusfestival (11 juli), Rock Zottegem (11 juli), Dranouter (1 augustus), Suikerrock (3 augustus), Rijvers Festival (17 augustus) en Funky Town (30 augustus).

David Kushner @ Main Stage

Popmuziek wordt dezer dagen beïnvloed door TikTok en zo passeerde ook David Kushner over het hoofdpodium, dankzij virale hit “Miserable Man” uit 2022. Tegenwoordig is hij vooral bekend van “Daylight”, dat mooi tot op het einde werd opgespaard en waarbij er effectief wat licht door de regenwolken piepte. De Amerikaan was goed bij stem en bewoog vlot over het podium met zijn aanstekelijke songs, die soms door zijn geloof geïnspireerd zijn. Het publiek leek niet al te vertrouwd met het merendeel van de nummers, maar de muzikanten en Kushner wisten iets als “Sweet Oblivion” wel zoet te doen klinken. Het kleine uurtje met David Kushner was niet het meest memorabele van de dag, maar er was op zich niets mis met het optreden. Dat de zanger erin slaagde de regen te verdrijven, maakte ons meer dan blij.

David Kushner verzorgt op donderdag 4 december het voorprogramma van Tom Odell in het Sportpaleis (dan AFAS Dome).

Cliffords @ The Slope

Dat Rock Werchter van The Slope de ideale plek heeft gemaakt om coole, jonge bandjes te ontdekken, werd dankzij Cliffords nog maar eens duidelijk. Het vijftal uit het Ierse Cork gaat binnen de eigen contreien door het leven als indierockers van de meest frisse soort, met frontvrouw Iona Lynch als grootste uithangbord. Het probleem was echter dat dat uithangbord nog niet tot bij ons was geraakt, want er stond ‘toch zeker honderd man’ voor het podium. Een beetje pijnlijk dus, maar de band bewees wel dat de afwezigen wat ongelijk hadden.

Door het weinige volk hing er een zekere persoonlijke charme rond de set, waarin de zangeres het publiek ook gewoon kon aanspreken. Dat werd afgewisseld met coole indierock, waarin de Palestijnse vlag en zelfs een occasionele trompet een rol speelden. Cliffords was dus zeker sympathiek, vermakelijk en ook gewoon down to earth. Ze hadden naar eigen zeggen nooit gedacht ooit in België op te treden, en zo zag je meteen ook dat de Ieren het hart op de juiste plaats hadden. De uithalen van Lynch raakten bij momenten diep, het enige probleem was een beetje dat de band geen song had die er echt tussenuit sprong. Het ontbrak Cliffords aan dat laatste duwtje, dat referentiepunt waar het zijn show rond kan bouwen. Voor nu was dus het concert vooral vermakelijk en in zekere zin wel veelbelovend, maar niet meteen heel veel meer dan dat.

Wunderhorse @ KluB C

De mannen van Wunderhorse zijn intussen al even bezig aan een prachtige optocht. De rockband uit Londen mocht al het voorprogramma verzorgen van onder meer Sam Fender, Fontaines D.C., Pixies en Foals. De Britten deden een stampvolle tent gisterennamiddag moeiteloos daveren met hun portie bangelijke gitaren. Opmerkelijk was de grote hoeveelheid festivalgangers die naar KluB C afzakte voor een stevige dosis rock-’n-roll, gezien de rocknamen op de affiche op zondag beduidend in de minderheid waren. Dat Wunderhorse volledig compenseerde als afwisseling na heel wat indiepop en elektro op de line-up die dag, leek zeer welgekomen bij het publiek. De geweldige sound van opener “Midas” zette de toon voor de rest van het optreden. Doe daarbovenop de fantastische overgave van frontman Jacob Slater en een lading aan pareltjes van de discografie als “Leader of the Pack” en “Rain”, en we mogen sterren uitdelen. Wij zien de heren van Wunderhorse graag zo snel mogelijk terugkeren, en liefst op nog veel grotere podia. Mark our words: die gaan het nog vér schoppen!

Pommelien Thijs @ Main Stage

Pommelien Thijs op Rock Werchter? En dan nog op de Main Stage? Wat een idee! Het was met andere woorden misschien wel de meest controversiële boeking in lange tijd, die van Vlaanderens eigenste popprinses. Maar zoals wel vaker waren de Facebook-atleten enkel online boos en stond het veld stampvol voor de jonge zangeres. Niet meer dan terecht overigens, want je zou deze doortocht gerust mogen zien als de bekroning van jarenlang hard en gestructureerd werken. Even leek het weer wat roet in het eten te komen strooien, maar alsof het lot ermee gemoeid was, klaarde de hemel een tiental minuutjes voor aanvang op en begon het pas tijdens de laatste noten opnieuw te druppelen. Amen.

Een religieuze ervaring werd Pommeliens doortocht weliswaar niet, wel was het alles wat we op voorhand voor haar hoopten. De omstandigheden waren met andere woorden ideaal, de frisse coupe van de zangeres beloofde alvast veel goesting. Het onuitgebrachte “Wie We Morgen Zijn” kreeg al meteen tienduizenden handjes de lucht in, opvolger “Hypothetisch” kreeg diezelfde mensen al aan het springen. Na een kwartiertje was de buit eigenlijk al binnen, zeker toen “Erop of Eronder” de weide in lichterlaaie wist te zetten. Pommelien Thijs zou zichzelf echter niet zijn als ze niet met een paar statements zou komen. Bij “Tegenwoordige Tijd” flitste subtiel ‘Stop de genocide’ op de schermen, terwijl “Authentiek” de haters lik op stuk gaf met een epische rocksound. Zulke snedige nummers waren overigens schering en inslag; een “Medeplichtig” kreeg een coole poppunksolo, “Ben Je Klaar” bevatte dan weer zoveel emotie dat het nog net dat tikkeltje harder binnenkwam.

Tussendoor wist Pommelien dieper dan ooit te raken tijdens een emotioneel intermezzo met onder meer “Het Beste Moet Nog Komen” en “Kleine Tornado”, maar het echte hoogtepunt zat helemaal achteraan. “Atlas” kreeg de hele weide in extase, waarna de releasedatum van haar tweede plaat GEDOE op de schermen popte (3 oktober). Afsluiter “Ongewoon” was het ideale slotstuk van een festivalset die alles omvatte. Zelfs een schor gezongen stem van de zangeres in kwestie op het einde. Het hoorde allemaal bij de emotie die Pommelien Thijs naar Werchter bracht, en misschien ook wel bij alle haat en controverse die eraan voorafging.

Pommelien Thijs staat komende zomer nog op Beach Festival Nieuwpoort (20 juli), Suikerrock (1 augustus), Pukkelpop (15 augustus) en Rijvers Festival (17 augustus). In het voorjaar van 2026 staan er op 23 en 24 april twee shows in het Sportpaleis (dan AFAS Dome) op de planning.

FINNEAS @ The Barn

FINNEAS liet The Barn mooi vollopen met mensen die wilden genieten van de prachtige muziek van de voormalige Glee-acteur. Met zijn zusje wist hij al een goeie tien Grammy’s binnen te halen, maar ook zonder haar maakt hij sterke muziek. De Amerikaan opende best stevig met “Lotus Eater” en had zo meteen de tent al mee. Het enthousiaste publiek genoot duidelijk van de goedgezinde muzikanten op het podium waarbij rustigere en hardere stukken natuurlijk in elkaar overgingen. Het shiny “Break My Heart” werd aangevuld met zang van de pianiste, die later ook aansloot bij “Till Forever Falls Apart”. FINNEAS liet hier zijn sterke stem extra goed horen waardoor dit een van de hoogtepunten werd.

“I Lost a Friend” en “Let’s Fall in Love for the Night” behoorden daar ook toe dankzij de respectievelijk sterke opbouw en het eeuwig gezellige en dromerige aspect van die nummers. Het optreden van FINNEAS voelde ook een beetje aan als een droom waarbij hij de liedjes goed bracht en vlot aan elkaar praatte. De teksten werden meermaals meegezongen en het publiek voelde duidelijk een oprechte verbinding met de singer-songwriter. FINNEAS kreeg competitie van Pommelien, maar uiteindelijk bleek dat beiden gewoon een sterke show wisten neer te zetten waarbij hits de revue passeerden en aangevuld werden met nummers voor de grootste fans, die zich niet inhielden om mee te zingen.

Allie X @ The Slope

Allie X kwam met haar alternatieve synthpop naar het kleinste podium van Rock Werchter en had ook een best kleine opkomst, maar zoals ze zelf zei zagen we ook dat mensen die haar muziek niet (goed) kenden ervan genoten. De beats tijdens bijvoorbeeld “Black Eye” nodigden uit tot dansen en enkele enthousiastelingen lieten zich helemaal gaan. Toen het eventjes weer begon te druppelen wist Allie X de regen te verjagen met haar goede stem en enthousiasme. Ondanks dat het podium best leeg oogde met haar twee muzikanten maakte de Canadese wel goed gebruik ervan. De focus op haar meest recente album werd zelfs al aangevuld met een onuitgebracht nummer. Hitjes als “Suzie Save Your Love” en “Off With Her Tits” werden voor het laatste deel gespaard en kregen wat meer energie uit het publiek. Geen grote show of grote opkomst, maar wel een leuk optreden van Allie X waarbij haar nummers goed gebracht en gezongen werden.

Foster The People @ KluB C

Doorgaans speelt Foster The People in de zomer het liefst van al in eigen land. Aan de ene kant is het daar iets lucratiever gezien de zeer grote populariteit en aan de andere kant hield de band het de laatste jaren toch liever iets rustiger op vlak van touren. De laatste Europese tour dateert zelfs van 2017 en voor de laatste show op Belgisch grondgebied moeten we zelfs elf jaar terug in de tijd. Maar goed, gisteren stonden de mannen er weer, en dat in een goed gevulde KluB C.

Sinds hun laatste passage in ons land zijn ze elektronischer geworden en toch rockten ze gisteren voldoende om ook de rockliefhebber aan het dansen te krijgen. “Helena Beat” bracht dat evenwicht vrij vroeg netjes naar boven. De balans in de geluidsmix was daarentegen soms wel wat zoek, want de bassen overheersten zeer vaak en waren meer een ergernis dan een meerwaarde. We moesten een aantal keer onze oren dichthouden omdat het volume zodanig luid stond. Gelukkig speelde Foster The People een voor de rest zeer goede show. Tijdens “Call It What You Want” en “Don’t Stop (Color on the Walls)” scoorde het met een gitaargedreven aanpak die tof gespekt werd met psychedelische elementen. Het catchy “Sit Next to Me” was de ideale brug richting grootste hit “Pumped Up Kicks”. De sfeer in de tent hield zich dan wel nog binnen de grenzen, maar dat maakte hun rentree in België er niet minder op. Foster The People mag met andere woorden weer wat vaker onze richting op komen!

Dean Lewis @ Main Stage

In het voorjaar heerste er nog eventjes lichte paniek toen bleek dat Dean Lewis om gezondheidsredenen grote stukken van zijn tournee had geschrapt, maar alle problemen leken gisteren weer van de baan. In de vooravond stond de meest geliefde singer-songwriter van de gemiddelde Q-music-luisteraar in volle glorie op de Main Stage, maar daar viel de Australiër toch vooral wat platjes uit. In de categorie singer-songwriters met krulletjes bleef hij namelijk, zoals al zijn voorgangers, binnen de verwachtingen dobberen.

Dean Lewis bracht exact wat je zou verwachten van zijn set: dramatische, emotionele nummers over gebroken harten op akoestische gitaar. En zo bracht hij er veel. Te veel. En die leken dan ook nog eens allemaal zo enorm hard op elkaar, dat je op de duur niet meer wist of je het nu al eens gehoord had. Een paar songs, niet verrassend zijn enkele hitjes, sprongen daar een beetje tussenuit zoals een “How Do I Say Goodbye” of “Half A Man”, maar echt noemenswaardig werd het nooit. Een meerwaarde was zonder twijfel de live violiste en het feit dat de man zelf gitaar en piano speelde, al sloeg het tenenkrullen weer toe toen ook hij aan het coveren sloeg met “Yellow” van Coldplay en alweer “Iris” van The Goo Goo Dolls. Een lang uitgerekte “Be Alright” werd vervolgens met de Belgische vlag om de nek gebracht. Het geheel was op zich wel goed voor wat het was, maar Dean Lewis is simpelweg geen artiest naar wie je moet gaan met als doel een hoogstaande set te spotten. Daarvoor was het allemaal wat te plat.

GOOSE @ The Barn

Als we kijken naar de categorie Belgische klassiekers, dan valt GOOSE daar ontegensprekelijk binnen. De elektrorockband rond Mickael Karkousse heeft al jaren een fenomenale livereputatie. Een NONSTOP-versie anno 2018 is het helaas niet geworden in The Barn gisterenavond, maar dan nog: Wat. Was. Dat? De opkomst voor GOOSE reikte tot vér buiten de tent, wat nog maar eens bewees dat de band uit Kortrijk tot het Belgisch erfgoed behoort. De heren gaven er een lap op met “British Mode” en vuurden vanaf dat moment de ene hit na de andere, zoals “Can’t Stop Me Now” en “Bring It On”, op ons af. GOOSE was op zijn best – lees: op zijn hardst. De vette bassen deden het publiek uit Karkousses hand eten, met gedans en gedaver in de tent en ver daarbuiten dat het geen naam meer had. Pure waanzin. Het tijdloze “Synrise” was de te verwachten afsluiter en werd euforisch ontvangen door het publiek. Karkousse stond met gespreide armen op het podium en leek zelf enorm te genieten van elke seconde van dat moment. Het enige wat wij ons nog afvragen: schoot er nog iets over van The Barn voor de latere acts?

GOOSE staat deze zomer nog op de Lokerse Feesten (8 augustus) en op Drift Festival (30 augstus).

Somebody’s Child @ The Slope

De aantrekkingskracht van Rock Werchter is ook in het buitenland groot, want de Ier Cian Godfrey trok een aantal jaar geleden al eens naar ons land om als bezoeker te genieten van een weekend vol muziek. Gisteren mocht hij er zelf staan en dat voelde voor hem als een full circle-moment. Zijn project Somebody’s Child is dit jaar toe aan een tweede album en dat wou hij samen met zijn band met genoegen introduceren. Helaas was de start niet van een hoogstaand niveau. Een slepend tempo en weinigzeggende nummers konden niet voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen. In het midden van de set veranderde dat echter en sloeg hij een energiekere richting in. “Jungle” en “We Could Start a War” hadden alles wat nodig was om een volgepakt festivalplein mee te krijgen en ondanks dat het al dag vier was, lukte het Somebody’s Child om voor de nodige animo te zorgen. Vocaal was Godfrey hier en daar nog wat onzuiver, maar bij het laatste “Time of My Life” telde toch vooral de intensiteit die hij in het nummer stak als frontman. Aan de zegetocht van de andere Ieren dit weekend kon hij hoe dan ook niet tippen, maar een half uur onderhouden lukte uiteindelijk dus wel.

Op woensdag 5 november staat Somebody’s Child in de Ancienne Belgique Club in Brussel.

Bolis Pupul @ KluB C

Bolis Pupul moest beginnen met een zo goed als lege tent, maar een deel van het GOOSE-publiek maakte al snel de oversteek. Pupul bracht zoals altijd een energieke elektronische set en die begon op Rock Werchter met een lange opbouw. “Letter to Yu” was er zo eentje om in de sfeer te komen en eens de man van het uur wat later ‘Hé’ riep, kwam er al wat meer vaart in de set. Vanaf hitje “Completely Half” kwam er meer sfeer aan te pas en begon het publiek steeds meer te dansen. Bij “Frogs” werd er op vraag van de muzikant toepasselijk gesprongen en de dankbare Bolis leek er zelf ook steeds meer van te genieten. Het beperkte publiek reageerde enthousiast op de komst van zus Salah Pupul, die haar typische gekheid meebracht. “Ma Tau Wai Road” ontpopte zich dankzij zijn aanstekelijke karakter en het leuke duo tot het hoogtepunt, waarbij het publiek zorgeloos verder danste. Bolis Pupul kon niet op een groot publiek rekenen, want de massa koos voor Gracie Abrams of een laatste avondmaal. De aanwezigen genoten echter van een goede Bolis-set waarbij er vrij gedanst kon worden.

Gracie Abrams @ Main Stage

De zogenaamde ‘popgirlies’ zijn het concept van de festivalzomer, en Gracie Abrams sluit moeiteloos aan in dat rijtje. Meer nog, de nieuwe generatie popzangeressen lijkt steeds meer op een kliek hartsvriendinnen dan op concurrenten. Abrams’ carrière kreeg een flinke stroomversnelling dankzij passages als voorprogramma van zowel Taylor Swift als Olivia Rodrigo, en vorig weekend ging ze nog viraal op sociale media als “Apple”-girl tijdens het optreden van bestie Charli xcx op Glastonbury. Amper twee weken geleden wist de Amerikaanse singer-songwriter nog een uitverkocht Vorst Nationaal in te pakken en gisterenavond slaagde ze daar opnieuw in – op grotere schaal.

Hoewel het grootste deel van Abrams’ doelpubliek doorgaans bestaat uit jonge meisjes met een gebroken hart en opgekleed met strikjes in het haar, daagde een volle weide aan nieuwsgierige zielen van alle generaties op. Wie eerder dacht dat slaapkamerpop niet thuishoort op de Main Stage van Rock Werchter, werd al snel op zijn plaats gezet. Met haar gitaar in de hand zette de zangeres “Risk” in, en al van bij de eerste noten werd duidelijk dat élk woord luidkeels meegeschreeuwd zou worden door dat eerdergenoemde doelpubliek. Met nummers als “I Love You, I’m Sorry” en “Where Do We Go Now?” ligt de grote kracht van Abrams’ performance duidelijk in de geweldige overgave waarmee ze haar break-upsongdiscografie bracht. De authenticiteit en bescheidenheid van de Amerikaanse werkte ontwapenend, zeker door de manier waarop ze voortdurend de connectie met haar publiek zocht en bij elk nummer een intiem gevoel wist te creëren binnen de mensenmassa. TikTok-megahit “That’s So True” kon uiteraard niet ontbreken in de setlist en zorgde wellicht voor de hoogste decibels van de dag.

Soulwax @ The Barn

Op voorhand leek de boeking van Soulwax misschien een jaartje te laat, maar in de praktijk bleek die perfect op tijd. Maanden na de grote comeback ligt er nu ook effectief nieuw materiaal in het verschiet voor de Dewaeles en daar hoort vanzelfsprekend een coole nieuwe show bij. In een concertzaal als The Barn kwam hun set dan ook fantastisch tot uiting, om de opstelling met die drie drummers er nog maar eens bij te halen. Alleen was het Belgische publiek gek genoeg niet helemaal mee in het ‘All Systems Are Lying’-verhaal dat al verschillende dagen op en rond het terrein werd geteased.

Bon, wat Soulwax deed was inderdaad gedurfd, maar het was wél gewoon cool. De groep bracht heel veel nieuw materiaal, maar nog altijd binnen diezelfde stijlvolle formule. De strakke lichtshow speelde daar vanzelfsprekend een belangrijke rol in, met telkens een soort schaduwspel, en als het in kleur ging, dan bracht dat dat tikkeltje extra intensiteit. “Krack” zorgde helemaal in het begin voor één euforiebommetje, en ook nieuwe versies van “Do You Wanna Get Into Trouble” en “Is It Always Binary” wisten te begeesteren. Zeker de imposante intro van laatstgenoemde, waarin alle drummers met elkaar in duel gingen, was zonder enige twijfel een van de hoogtepunten van de set. Soulwax begon daarna almaar meer te pompen, maar gek genoeg had dat een averechts effect op The Barn. De hartslagmeter van het publiek voelde een beetje dood en dat merkte ook de band zelf op. Een licht geïrriteerde uithaal volgde bij “Another Excuse”, waarna er wat meer animo in de tent kwam. Een tease naar “Work It” was het startschot voor een iets steviger eindsalvo, met daarin ook “E Talking” en “NY Excuse”, maar dat kon de beleving achteraf gezien niet meer redden helaas. Soulwax was goed, heel goed, en zeker ook cool. Maar het had een nog beter concert kunnen neerzetten als het het publiek kreeg dat het verdiende.

Soulwax staat op zaterdag 2 augustus op de Lokerse Feesten.

Sawyer Hill @ The Slope

‘There’s no better place to end this tour then right here’. Sawyer Hill had een behoorlijke tocht door Europa achter de rug, maar had wel nog voldoende energie over om op Rock Werchter een kleine 45 minuten vol te rocken. Ondanks zijn jeugdige leeftijd klonk zijn stem redelijk doorleefd en had ze die bluesy crisp waar menig kettingroker jaloers op wordt. Onze stem na vier dagen Werchter kwam ook al behoorlijk dicht in de buurt, maar wij luisterden liever naar zijn best knappe nummers. “For the Hell of It” had karakter, “Aiming At My Head” had ziel en “Symphony” scheurde een paar keer lekker voor zich uit. Tegen het einde ging de spanning er ietwat af na een handvol technische storingen, maar Sawyer Hill en zijn band hielden de handen aan het stuur. Met “Look At Me” eindigde hij tien minuten te vroeg zijn Europese tour, maar dat zien we graag door de vingers dankzij de algehele gedrevenheid die hij in zijn set stak.

Overmono @ KluB C

Het leek wel alsof Rock Werchter deze jaargang veel nadrukkelijker had ingezet op de dansprogrammatie in de tenten, zéker op de slotdag. Met Overmono stond er in de KluB C namelijk nog zo’n coole danceact op de planning, die niet gekomen was om spelletjes te spelen. De dobermanns liepen over de schermen, de mannen vlamden erop los. UK garage en grime vlogen door de boksen alsof het niets was, de sfeer werd alsmaar broeieriger. Dat de twee vaak de draaitafels verlieten om vooraan los te gaan op allerhande elektronica, maakte de set alsmaar intenser. Recentste single “Lippy” ging vlotjes over in Fred again..-samenwerking “stayinit”, waardoor de bassen door je trommelvliezen kliefden. Het tempo vloog permanent de hoogte in, de sound werd uiteindelijk zelfs vloeibaar. Skanken, drum-‘n-bassinvloeden… Overmono zorgde voor explosie na explosie: de elektriciteit in de lucht was op een gegeven moment zelfs voelbaar. De KluB C was met andere woorden helemaal klaar om definitief gesloopt te worden door Used.

Noah Kahan @ Main Stage

Noah Kahan bracht in 2022 de plaat Stick Season uit: een album waarnaar we graag teruggrijpen wanneer de herfst zich opnieuw aandient. De echte stroomversnelling in zijn succes kwam er voor de rijzende folkster pas met de herwerkingen van die nummers in duetvorm met telkens een andere wereldartiest – denk maar aan “Dial Drunk” met Post Malone, “Homesick” met Sam Fender en “Northern Attitude” met Hozier. Eigenlijk was Kahan daarmee het hele Brat and it’s completely different but also still brat-concept al voor, en gaf hij de handleiding subtiel door aan Charli xcx.

Met zijn kenmerkende baard en houthakkershemd betrad de Amerikaan het podium en kopte hij de bal binnen met “All My Love”. Kahan gaf een optreden dat perfect aansloot bij zijn muziekstijl: weemoedig en gemoedelijk tegelijkertijd, van het soort dat echt onder je vel kruipt. Hits als “Northern Attitude” en “You’re Gonna Go Far” werden met luid meezingen onthaald door het publiek en de begeleidende banjo deed het bijna aanvoelen alsof we allemaal samen rond een kampvuur in Werchter zaten. De goedlachse en charismatische uitstraling van Kahan werkte bovendien enorm aanstekelijk – een grote babbelaar – zoals bijvoorbeeld zijn veelvuldige pogingen om ‘Werchter’ zeker correct uitgesproken te krijgen. Met TikTok-sensaties “Stick Season” en “Homesick” als afsluiters bracht Noah Kahan een laatste dosis knusheid naar de Main Stage, ondanks alle grijsheid in de lucht.

RÜFÜS DU SOL @ The Barn

Nadat RÜFÜS DU SOL een aantal jaar vooral focuste op het groter worden in de Verenigde Staten, is het sinds 2022 weer meer in Europa terug te vinden. De Australiërs genieten immers ook op dit gedeelte van de wereld een zekere populariteit. Hun grootste productie in Europa tot dusver bracht hen gisteren naar The Barn, waar ze met ruim anderhalf uur meer dan genoeg tijd hadden om voor een extatisch feestje te zorgen. Het drietal bouwde zijn show sterk op en integreerde zoals te verwachten viel een heleboel nieuwe nummers. Hoewel die nieuwe songs af en toe voor mindere momenten zorgden, kon je van echte dipjes niet bepaald spreken. Een cameravrouw bracht de show mooi in beeld op de grote schermen, terwijl dikke laserelementen vanaf “In the Moment” voor prachtige visuele horizonten zorgden. Zelfs buiten de tent, in de gietende regen, werd de muziek haast extatisch onthaald. Voor “Alive” namen de Australiërs het initiatief en lieten ze het publiek meezingen. RÜFÜS DU SOL zoog negentig minuten iedereen in zijn ban en de verwachte apotheose “In Bloom” was een waar feest voor oor en oog. Met “Music Is Better” namen ze afscheid met een fijne climax.

Durand Jones & The Indications @ The Slope

Met Durand Jones & The Indications schotelde Herman Schueremans een klein uurtje soul voor op het dagmenu; een interessante keuze tussen de overheersende pop en elektro op de affiche. De band rond Durand Jones bracht de laatste zwoele vibes richting het slot van Rock Werchter 2025 en ondanks wederom een nieuwe regelval, was er toch menig volk aanwezig om daarvan te genieten. De frontman maakte indruk met de manier waarop hij uithaalde met zijn warme stem, maar zijn muzikanten deden allesbehalve onder. Fijne gitaarsolo’s, aanstekelijke drumritmes en mooie samenzang; het geheel klonk zijdezacht, met muzikaal niets op aan te merken. Het enige kritiekpuntje mag dan zijn dat heel wat festivalgangers het als de perfecte achtergrondmuziek voor een babbeltje vonden, wat ons doet geloven dat de muziek van Durand Jones & The Indications beter tot zijn recht zou komen in intieme zaalsetting

Durand Jones & The Indications staat op zondag 15 februari 2026 in de Ancienne Belgique.

Used: Live @ KluB C

Deze zomer staat Jo Eelen, de wettelijke naam van de Kempische dj Used, niet alleen achter zijn vertrouwde mengpanelen. In november van afgelopen jaar presenteerde hij een liveshow in twee uitverkochte AB’s en dat maakte zodanig veel indruk dat hij zowaar als afsluiter van KluB C werd opgetrommeld. Ondanks de grote concurrentie stond de tent afgeladen vol en iedereen was in opperste stemming om Used de ontvangst van zijn leven te geven. De man volgde voor een groot stuk de volgorde van zijn eerdere liveshows met bommetjes als “Limelight”, “Psycho” en “Take Me” om te beginnen. Jammer genoeg kon Acid er deze keer niet bij zijn voor “Go Acid!”, maar dat gemis was niet bijster groot omdat Used met een onuitgebracht nummer eveneens de tent op zijn kop zette. Dat hij ziek was en niet had geslapen was er niet aan te merken. Na de hyperfocus in het begin ontspande Used volledig tegen het einde. Via “ You Say” kwamen we uiteindelijk bij “Mistakes”. De tent ging nog een keer uit zijn dak en dat was een mooie bekroning voor een referentieoptreden.

Used staat deze zomer nog op Dour (17 juli), Tomorrowland (25 juli) en Pukkelpop (17 augustus).

2manydjs Rock Werchter 50 @ Main Stage

Hoezo Rock Werchter deed niets speciaals voor zijn vijftigste verjaardag? De organisatie regelde speciaal voor de jubileumeditie dat het festival een uurtje langer mocht doorgaan, en dat met een speciaal in elkaar gestoken verjaardagsset die we meteen zullen bekronen tot een van de beste sets die ooit op het festival werden gespeeld. Drie kwartier lang passeerden tientallen nummers van allemaal artiesten die ooit op de affiche stonden, en meestal meerdere keren. En dat vanuit een gigantische led-kubus in het midden van de weide én telkens in haast onvoorstelbare remixes. Een “Rockin’ in the Free World” werd voorzien van de baslijn van “Seven Nation Army”, het ene Queens of the Stone Age-nummer ging over in het andere… De broers draaiden soms zelfs tot een vijftal nummers in een handvol seconden door elkaar. Euforie-explosie en verbazing volgden elkaar in een ongezien tempo op; van David Bowie tot Tame Impala, van Olivia Rodrigo tot New Order. Telkens er een nieuwe song de kop op stak, voelde je een collectieve ‘ooooow’ in het publiek.

Voor de gelegenheid vlogen er ook wat gekende Soulwax-remixes tussendoor, zoals die van Wet Leg, MGMT of “Work It”. Occasioneel begeleid door vuurwerk, confetti, lasers of een fantastische lichtshow. De affiches van het jaar waarin de bands in kwestie speelden, vormden samen met AI albumcovers de visuals. Een “Killing In The Name Of” van Rage Against The Machine sloot uiteindelijk Rock Werchter 2025 in de gietende regen af, máár met een nog altijd prachtig volgelopen weide. Overal euforie, overal schor geschreeuwde stembanden, overal zeiknatte mensen. Maar vooral gelukkige mensen, want zoals gezegd was dit een van de beste sets ooit op Rock Werchter én de beste dj-set die wij ooit mochten ervaren. Er zijn nóóit 2manydjs.

2manydjs staat op vrijdag 11 juli op Cactusfestival.

Rock Werchter 2026 gaat door van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van Olivia Rodrigo lees je hier.
Alle recensies van Rock Werchter 2025 lees je hier.

Deze recensies werden geschreven door Lucas Palmans, Simon Meyer-Horn, Robbe Rooms en Liese Vanherwegen.