© CPU – Jitte Davidson
Volbeat staat al jaren garant voor Deense degelijkheid. Als Michael Poulsen met zijn band een album uitbrengt of een zomertour aankondigt, is de kans bijzonder groot dat ze ook als headliner op de affiche van Graspop Metal Meeting prijken. Op Volbeat kan je eigenlijk altijd rekenen, want hoewel het misschien niet de meest geliefde headliner is, zorgt het wel consistent voor solide shows waar de volumeknop stevig opengedraaid wordt. Met hun meest recente album God of Angels Trust stonden de mannen in september ook al in de AFAS Dome en hoewel de grote vonken toen niet aanwezig waren, speelden ze een van hun betere optredens in ons land. Deze zomer loopt het voor de band iets minder van een leien dakje, want Poulsen kampt met wat vocale problemen. De show op Hellfest zei het daarom af, maar op Graspop Metal Meeting tekende Volbeat dus wel gewoon present als afsluiter van de tweede festivaldag.
Knocked Loose maakte het de Denen echter niet gemakkelijk. De weide was opgefokt en stond stijf van de adrenaline. En dan is Volbeat ook nog eens een volledig andere koek. Het begin klonk niet zozeer flets, maar “The Mirror and the Ripper” moest een volgelopen grasplein toch even laten kneden en boetseren. Door voor een snedig begin te kiezen, wilde Volbeat laten blijken dat het wel degelijk de topnaam van de dag was. Een hitje kon dat idee alleen maar beamen en zo kwam “Lola Montez” als tweede schot als geroepen. Geen confetti, ballonnen of vuur; Volbeat hield het klassiek. De catwalk aan het podium, die speciaal voor Volbeat werd opgebouwd, kon ook voor het eerst gebruikt worden. Poulsen nam zijn troepen op sleeptouw en liet de gitaren ronken. Het wow-effect was er dan wel niet en ook vocaal bleek hij hij nog niet volledig aan zijn volledige capaciteit te zitten.
© CPU – Jitte Davidson
Bijster origineel is Volbeat nooit echt geweest, want de show op Graspop voelde gewoonweg als een verlengde van die in Antwerpen. Spannend of wereldschokkend werd het dus nooit. Degelijk was Volbeat dan weer wel ten alle tijden. Net zoals in de Scheldestad kregen we een overbodige ‘Max Verstappen’-singalong en werden we opgescheept met een “Ring of Fire” interpretatie. Het eigen “Sad Man’s Tongue” deed het als meezinger wat ons betreft zelfs beter en had daarnaast ook nog een flinke gitaarsolo in huis. Ook het herkenbare “The Devil’s Bleeding Crown” zorgde voor een bescheiden vuurwerk op de weide en de verzamelde mensenzee stond erbij en keek ernaar. De beleving zat niet bepaald op een hoog niveau, maar bij “For Evigt” gingen de gsm-lampjes wel de lucht in.
© CPU – Jitte Davidson
De naweeën van Michael Poulsons stemproblemen werden bij de hogere noten van “By a Monster’s Hand” blootgelegd. Een lust voor het oor was zijn zang doorheen het optreden niet, al hield hij zich dus op enkele uitzonderingen na nog enigszins overeind. De catwalk die speciaal voor Volbeat was neergezet werd nog best vaak gebruikt. Tijdens “In the Barn of the Goat Giving Bird to Satan’s Spawn in Dying World of Doom” keek Poulson op dat verlengstuk met een voldaan gevoel naar het aantal crowdsurfers. De sfeer zat dus goed, maar echt uitbundig werd het ook richting het einde niet meer. “Heaven Nor Nell” was de degelijkheid zelve en bij een van de volgende nummers stond de band samen de snaren te bewerken op de catwalk. Op zich was dat wel best cool om die collectiviteit te laten overkomen, maar dat ene zwaluwmoment maakte de zomer niet.
Zoals de titel van het artikel al gewoon goed samenvat, was Volbeat de Deense degelijkheid in persona. Ook richting het slot was er letterlijk en figuurlijk geen vuurwerk en probeerde het vooral met een eigen lichtplot voor meer betrokkenheid te zorgen. De single “Time Will Heal” legde in het laatste kwart van de show nog de weide lam, maar met “Still Counting”, “A Warrior’s Call” en “Pool of Booze, Booze, Booza” kwam er toch nog een bescheiden feestje. Voor een grote aardverschuiving of die vernieuwende show moet je dus niet bij Volbeat aankloppen, maar voor het doorsnee Graspop-publiek was dit gewoon een prima show zonder uitblinkende momenten.
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van The Offspring lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
The Mirror and the Ripper
Lola Montez
Demonic Depression
Fallen
Ring of Fire (Merle Kilgore cover)
Sad Man’s Tongue
The Devil’s Bleeding Crown
By a Monster’s Hand
Guitar Gangsters & Cadillac Blood
For Evigt
In the Barn of the Goat Giving Bird to Satan’s Spawn in Dying World of Doom
Heaven nor Nell
Shotgun Blues
Time Will Heal
Die to Live
Still Counting
A Warrior’s Call / Pool of Booze, Booze, Booza
