© CPU – Nathan Dobbelaere
Bij een Californische zomer kwamen we overdag wel heel dicht, maar bij de start van de Californische punkhelden The Offspring sloeg het weer volledig om. Wat doe je in zo’n situatie? Veel bands zouden er de brui aan geven, maar The Offspring besefte maar al te goed dat doorspelen memorabele verhalen zou opleveren. En zo geschiedde. Op Desselse grond toonden Noodles en Dexter dat ze na een paar kleurloze jaren weer helemaal fris en snedig kunnen klinken. Op Graspop presenteerden ze een light-versie van hun recente show in een uitverkochte ING Arena en toch was dat ruimschoots voldoende om Graspop heel wat leuke momenten op te leveren. Nostalgie scoort nu eenmaal even vlot als Harry Kane en op Graspop kende The Offspring eveneens de weg naar het doel.
© CPU – Nathan Dobbelaere
De regen viel bij aanvang nog best mee. Een paar druppels waren welgekomen na een dagje bakken en braden in de zon. Het zorgde voor een aangename afkoeling en het bleef vooral binnen de perken. Met “Come Out and Play” maakte The Offspring een vrij Amerikaanse rentree. Het showgehalte was groots, maar The Offspring waakte tegelijk ook over het feit dat het het publiek vrij snel meekreeg. Doorgaans trasht de band alles en iedereen met een hoop nonsens tussen de bindteksten, maar Dexter en Noodles speelden in het eerste deel goed door. “All I Want” en “Want You Bad” waren geen meezingers pur sang en toch was de weide snel mee. De regen begon echter toe te nemen en van een paar druppels gingen we naar een bijna monsoon-achtige stortbui. Graspop kan gelukkig tegen een stootje, al bleek “Looking Out for #1” toch ietwat te veel gevraagd. Het schot was niet alleen ver van de roos, het doel werd zelfs volledig gemist.
Ironisch genoeg werd het weer pas echt apocalyptisch bij “Staring at the Sun”. Van zon was zo laat sowieso al geen sprake meer, maar het begon rondom het terrein te bliksemen en donderden. Boven de weide bleef een aanhoudende regenbui voor surreële hoeveelheden water zorgen en opvallend genoeg bleef het gros van de fans hoe dan ook stoïcijns staan. Nat of doorweekt? Dat zijn zorgen voor morgen. Vanaf dan veranderde ook de sfeer van het optreden, want die werd net door de regen nog meer uitgelaten. Ook The Offspring bleef spelen ondanks dat het materiaal het ook te verduren kreeg en net voor “Hammerhead” liet de band het passend genoeg door de boksen donderen. Twee gigantische opblaasbare poppen sierden het podium en de groep bleef nadrukkelijk aanwezig om het feestje verder op gang te houden.
© CPU – Nathan Dobbelaere
We zouden kritischer kunnen zijn, maar het feit dat dit optreden überhaupt nog bleef voortduren, was gezien de omstandigheden gewoonweg impressionant. Dat The Offspring even een paar covers bovenhaalde van Black Sabbath/Ozzy Osbourne, Edvard Gierg en Taylor Swift, zullen we daarom maar door de vingers zien. In principe heeft de band genoeg eigen materiaal in huis om de negentig minuten vol te maken en toch blijven covers een belangrijke rol opeisen tijdens hun shows. Maar goed, we hebben liever covers dan Noodles die een zak chips opent en zonder grote goesting op het podium staat. De vrij nieuwe drummer Brandon Pertzborn kreeg na “Gotta Get Away” zijn moment en dat maakte hij vol met een sterke drumsolo. Het publiek was terwijl blijvend sfeer aan het maken, doorweekt of niet.
Naar goede gewoonte was de finale bestikt met een karrenvracht aan hits. “Why Don’t You Get a Job”, inclusief een dozijn grote strandballen, werd met de nodige ludieke insteek gebracht en de teksten vielen makkelijk van de schermen mee te lezen. Wie dus nog wat stem over had na Limp Bizkit en Pennywise, wist dus waar hij alsnog schorre stembanden zou aan overhouden. De grootste meezingers volgden elkaar in sneltempo op. “Pretty Fly (for a White Guy)” en “The Kids Aren’t Alright” waren trefzeker en efficiënt, en wonder boven wonder begon het boven de weide van Graspop stilaan op te klaren. De druppels maakten plaats voor vreugde en dan had The Offspring nog een korte bisronde in petto.
© CPU – Nathan Dobbelaere
“You’re Gonna Go Far, Kid” was de ideale start van de slotronde waarbij Dexter zelf even richting het publiek ging en de doorweekte lichamen smeten zich een laatste keer bij “Self Esteem”. Ondanks dat de omstandigheden tegenzaten voor The Offspring, waren het net die omstandigheden die de band boven zichzelf lieten uitstijgen. Niet dat ze daarvoor een grandioos niveau hoefde te halen, maar door te delen in de regenmiserie bleef ze altijd dicht bij het publiek. De gebruikelijke zever en grollen lieten de mannen los en ze improviseerden met humor over de regen en de donder. Het optreden zal voortaan in zijn totaliteit toch wel in het collectief geheugen van Graspop gegrift staan en over een paar jaar zullen we het nog hebben over The Offspring en het onweer van Graspop 2026.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
