Volbeat @ AFAS Dome: Volume naar rechts

Zeg niet langer Sportpaleis, want sinds 1 september gaat de grootste concertarena van het land verder onder de naam AFAS Dome. De officieuze aftrap onder de nieuwe naam werd gisteren gegeven met de Deense band Volbeat en zijn Greatest Of All Tours. De belangstelling was – om het zacht uit te drukken – hoe dan ook redelijk overzichtelijk, want de bovenste ring bleef gewoon gesloten en ook voor de onderste tribune waren er gisteren nog een hele hoop plaatsen vrij. Het doet echter geen afbreuk aan het feit dat Volbeat zich al geruime tijd tot de groteren van het vak mag rekenen en steevast op het bovenste schavot van de festivalaffiches staat. Het nieuwe album God of Angels Trust toonde een iets hardere façade van de kenmerkende rockabilly-metal, maar kon dus niet per se een nieuw publiek aanspreken. Hoe het ook zij: Volbeat lag er niet wakker van en ging zelfs de extra mijl door in de setlist onverwachts een paar snoepjes te verwerken.

Geen GEL als opener van deze tour. De band stopte nog voor de zomer met alle activiteiten nadat aan het licht kwam dat gitarist Anthony Webster onder meer intieme foto’s van zijn bandleden deelde op Reddit en met het geld van de band dubieuze aankopen pleegde. Volbeat wilde desondanks graag een opkomende groep meenemen en een leerrijke ervaring gunnen. De mannen zochten en vonden met Witch Fever een geschikt alternatief dat met zijn grungy punk de weg naar de volumeknop ook wel wist te vinden. De Britse band brengt eind oktober met FEVEREATEN een tweede album uit en daar kregen we in de AFAS Dome een best goed beeld van. Witch Fever hield het lekker ruig en duwde de gitaren door een paar smerige effectpedalen, maar ook frontvrouw Amy Walpole kon met een eigen attitude het podium vullen. Het geluid zat eigenlijk niet echt mee, maar de holle klank speelde naarmate de band harder begon te spelen verrassend genoeg wel meer en meer in het voordeel. Het lag achteraf bekeken misschien niet helemaal binnen het straatje wat de modale Volbeat-fan gewoon is, en dat maakte zich ook merkbaar in de redelijk lauwe reacties. Wij vonden Witch Fever daarentegen wel best cool.

Om iets voor acht was het dan aan Bush. Die groep werd op deze tour als ‘special guest’ uitgespeeld en kwam zo na drie jaar nog eens in ons land. In tegenstelling tot de jonge Britse openers heeft deze band al een behoorlijke parcours achter de rug. Zo stond ze een kwarteeuw geleden – tijdens de hoogdagen – zelfs op Rock Werchter. Ondertussen heeft de groep wel wat aan glans en uitstralingskracht verloren, maar we rekenden er op dat ze gezien haar ervaring en kunde wel het vernuft zou tonen om het Volbeat-publiek klaar te stomen.

Daarvoor probeerden de leden kwiek en energiek te ogen, en dat deden ze met momenten ook dankzij een bedrijvige drummer, maar wij hadden desondanks net iets te vaak het gevoel dat Bush te lang is blijven hangen in het verleden. Dat Gavin Rosdale soms ook nog eens vrij opzichtig over een op voorhand opgenomen stembandje lipte, vonden we ook best wel opvallend, al had hij dat tijdens “Swallowed” beter ook gedaan gezien de nogal valse tonen die er ondanks stemcorrectie te betreuren vielen. De rug rechten lukte daarna niet meer, al katapulteerden ze ons met hun bekendste wapenfeit “Glycerine” wel nog eens dertig jaar terug in de tijd. Als nostalgisch moment had dat wel kunnen tellen, maar helaas was de versie die we gisteren te horen kregen tenenkrommend. Bush had de voorzet moeten zijn voor Volbeat. Helaas trapte de groep toch stevig naast de bal.

En dan was het aan Volbeat. Iets na negenen, zowaar iets vroeger dan op voorhand doorgegeven, viel het grote doek en begonnen de mannen eraan met “The Devil’s Bleeding Crown”. Als certitude in hun show bewijst het nummer al geruime tijd haar waarde en zeker als opener gaf het het viertal de ruimte om bij het begin de puntjes op de i te zetten. De gitaren stonden stram en scherp; ideale omstandigheden zou je denken voor een nodeloze rockende avond. De eerste hit liet niet lang op zich wachten, want “Lola Montez” was al als tweede nummer ingepland en zorgde voor de eerste zichtbare duivelshorens. We waren vertrokken, maar Michael Poulsen wou ons toch nog kort even onderdompelen in zijn Johnny Cash-fascinatie voor “Sad Man’s Tongue” en bracht een kort stukje van “Ring on Fire”. Ludiek zeer zeker, maar wij genoten toch vooral van het rockende einde van “Sad Man’s Tongue”.

Het is niet per se dat Volbeat enkel en alleen om Poulsen draait, maar de band heeft wel een aantal personeelswissels doorgevoerd. In de sound valt daar weinig van te merken, want in de AFAS Dome klonk het kordaat en strak als vanouds. Van de nieuwe nummers kon “Demonic Depression” toch behoorlijk bekoren met een zekere intensiteit en een goede dosis riffs, terwijl het geliefde en daaropvolgende “Fallen” uit 2010 een ietwat apathische weg insloeg. Misschien heeft Volbeat het nummer nu al iets te veel gebracht, maar gisteren kreeg het ons toch niet volledig van slag. De “Shotgun Blues” pikte de draad van “Demonic Depression” wel weer op en bracht het Volbeat naar voren waarvoor de meesten waren afgezakt; hard, herkenbaar en toegankelijk genoeg om het na de kortste keren te kunnen meezingen.

Het siert Volbeat voor een groot stuk dat het ondanks de mogelijkheden er geen al te groot circus van maakt. De productie oogt op deze tour best overzichtelijk en is makkelijk schaalbaar naarmate de arena’s groter en kleiner worden. Een driehoekige catwalk was nog wel de grootste eyecatcher, maar dat toont vooral dat het bij Volbeat op deze tour vooral om deze muziek draait. Het ging misschien wat ten koste van de sfeer, want die bleef opvallend binnen de perken. Wie er was, was wel content met wat ze kregen, maar ze uitten het niet direct op de meest uitbundige manier. Laten we stellen dat een uitbundigere sfeer enkele nummers wel ten goede was gekomen, maar zelfs bij publiekslievelingen als “Black Rose” was het opvallend rustig. Poulsen – in een Max Verstappen-tanktop – was hoe dan ook goed bij stem en probeerde mits wat trekwerk en met sing along voor “The Devil Rages On” de ambiance te doen stijgen.

Volbeat is nog maar vijf shows diep in deze Europese tour en toch voelde het viertal al een zekere noodzaak om wat variatie in de setlist te steken. De algemene volgorde bleef voor grote stukken behouden, maar een grote verrassing was toch het feit dat ze “Heaven Nor Hell” brachten. Het nummer stond al sinds 2017 niet meer op de setlist, maar werd dus in Antwerpen voor het eerst in lange tijd weer opgerakeld. Fijn detail, maar wel eentje dat de fans konden appreciëren. Ook het nieuwere “Lonely Fields” haalt niet al te vaak de setlist en kon net na “Seal the Deal” nog best goed schijnen zonder compleet omver te hoeven blazen. Voor een zekere vorm van sentiment gingen de leden pas bij “For Evigt”, een van de enige nummers in het Deens die ze ooit schreven en tot op de dag van vandaag brengen. Poulsen droeg het op aan zijn vrouw en familie; de dierbaren die hij tijdens deze twee maanden durende rondreis net iets te weinig ziet.

Bij Volbeat draait het vernieuwende aspect al ietwat te lang op een lager pitje, maar je moet het ze wel meegeven dat ze gewoon erg solide zijn in hetgeen ze doen. “Still Counting” – met een hele hoop kinderen aka de nieuwe generatie op het podium – was een zeldzame opflakkering van wat sfeer op het middenplein en was de meebruller waarop je zat te wachten. Finaal gingen ze echter voor een medley van “A Warrior’s Call” en “Pool of Booze, Booze, Booza”. Een binnenkopper die zeker deed wat moest en waar zonder vuurwerk ook de nodige vonken en springstof in de lucht hing. Al bij al kon je dus wel stellen dat Volbeat weer oerdegelijk voor de dag kwam en dat de nieuwe nummers van het nieuwe album live de nodige extra punch kregen. Wie er dus bij was kreeg zoals gebruikelijk waar voor zijn geld bij Volbeat, dat in de AFAS Dome de volumeknop goed hard had gezet en ondanks de magere opkomst toch een van zijn betere shows in België speelde.

Facebook / Instagram / Website

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

The Devil’s Bleeding Crown
Lola Montez
Sad Man’s Tongue
Demonic Depression
Fallen
Shotgun Blues
In the Barn of the Goat Giving Birth To Satan’s Spawn in a Dying World of Doom
By a Monster’s Hand
Heaven Nor Hell
The Devil Rages On
Die to Live
Time Will Heal
Black Rose
Seal the Deal
Lonely Fields
For Evigt
Still Counting
A Warrior’s Call / Pool of Booze, Booze, Booza