Graspop Metal Meeting 2026 (Festivaldag 2): Knocked out!

© CPU – Jitte Davidson

Het is niet gemakkelijk om het niet over de olifant in de kamer te hebben. De hitte was namelijk gisteren ook weer zeer present aanwezig en daarom werden er ook extra maatregelen getroffen. Extra waterpunten werden geïnstalleerd en de waternevelmachines draaiden nog wat meer overuren. Met het gebrek aan schaduwplekken was misschien niet iedereen even blij mee, maar al bij al doorstond Graspop de tweede festivaldag zonder grote schrammen. En dat had ook te maken met het programma dat we kregen voorgeschoteld. Van nieuwe boegbeelden tot ervaren rotten en een verwoestende invallende headliner; Graspop bracht het gisteren zonder veel morren samen en haalde zo toch maar weer zijn gelijk.

VOWER @ Metal Dome

© CPU – Jitte Davidson

De laatste vuiligheden van de afterparty waren nog maar net weggeruimd of de Metal Dome was alweer open voor een nieuwe ronde muziek. VOWER is een vrij nieuwe band, maar de leden hebben doorheen de jaren met andere bands zoals Black Peaks en Palm Reader een verdienstelijke reputatie opgebouwd. Hun ervaring was eraan te merken, want VOWER stond strak en liet weinig steken vallen. Muzikaal zijn bands als Deftones en Black Peaks nooit ver weg en dat ze er ondanks het vroege uur vol voor gingen, rekenen we hen hoog aan. Hun show van ruim veertig minuten haalde een constant hoog niveau en er waren zelfs een paar nummers, zoals “Eyes of Nihilist” en “Shroud”, die een behoorlijke geluidsmuur optrokken. VOWER hield de intensiteit hoog en daarmee won het ongetwijfeld nieuwe zieltjes op Graspop.

Thornhill @ Jupiler Stage

© CPU – Jitte Davidson

De festivaldag kende een sterke start en dat was ook te danken aan het Australische Thornhill. Op plaat durft de band nogal gemaakt overkomen, maar live stond ze veel steviger op haar benen. Dat het voor het uur van de dag ook aangenaam druk was in de hevige zon, toonde aan dat het steil bergop gaat voor deze bende uit Melbourne. Hun concert op de Jupiler Stage was verdienstelijk en met momenten zelfs meer dan dat. Met Jacob Charlton heeft de metalcoreband de ideale frontman in eigen rangen zitten. Sterke zang, voldoende oog voor het publiek en venijnig wanneer nodig. Ondanks de staalharde zonnestralen deed het publiek meer dan aardig mee en zagen we de eerste pits voor een nog hevigere zweetproductie zorgen. Het zat van begin tot einde goed in elkaar en de Australiërs hadden vooral goesting om van hun show op Graspop een opgemerkte passage te maken. “Obsession” en “nerv” raakten als laatste nummers finaal nog eens de juiste snaar. De sfeer was uitgelaten en Thornhill toonde dat de horens scherp genoeg zijn om kordaat te kunnen doorgroeien.

Quicksand @ North Stage

© CPU – Kristof Maes

Al sinds de jaren negentig is Quicksand een gevestigde naam binnen het posthardcor genre. Toch speelde groep nog nooit op Graspop, maar daar kwam dit jaar verandering in. Nadat de band al bijna tien jaar terug samen is, komt er volgende maand een nieuwe plaat uit. Daar kregen we al enige voorsmaakjes uit en volgens het recept van de band bleek dat een tamelijk vuil geluid. Met zijn drietjes zorgden ze er namelijk even voor dat je vergat dat de zon zat te branden op je achterhoofd en kon je even de jaren negentig volledig herleven. Het is namelijk zo dat Quicksand geen eigentijds geluid meer heeft, maar dat maakt op zich niet uit als je ziet dat de drie leden zich volledig smijten. Er passeerden snedige en logge riffs en zelfs zonder bas kon je toch power ontwaren in het geheel. Ondanks de lege weide, werden we toch aangenaam verrast door Quicksand.

letlive. @ Jupiler Stage

© CPU – Kristof Maes

Nu FEVER 333 voor onbepaalde tijd in de koelkast ligt, keert Jason Butler terug naar de band waarmee het allemaal voor hem begon. Met letlive. verbouwde hij tussen 2002 en 2014 zowat elk podium dat hij betrad en hield hij er een knotsgekke reputatie op na. Veel originele leden blijven er nu niet meer over, maar letlive. draait dan ook vooral om Butler. En dat was er gisteren ook aan te merken. Hij zorgde met zijn voorspelbare onvoorspelbaarheid voor maffe taferelen. Tijdens de eerste nummers hing hij met zijn gezicht al in de nevelmachine en had zijn touringcrew handen te kort om de chaos op het podium terug iets meer structuur te geven. Als die fratsen zijn leuk en wel, maar het ging gisteren toch iets te veel ten koste van de muziek. Enkel bij het zeer persoonlijke “Mother” hield hij zich opvallend rustig en verzamelde hij nog een laatste keer alle energie om tijdens de laatste twee nummers anarchistische acties door te voeren. Vooral op “Club 27” spande hij de kroon door het drumstel op z’n kop te zetten en op de dranktoog te klimmen. Het verdoezelde de muzikale armoede enigszins, maar echt overtuigen kon letlive. op deze manier niet.

Asomvel @ Marquee

© CPU – Kristof Maes

Door de warmte was het heel de dag vrij rustig op het festivalterrein en ook in de tenten was het iets rustiger dan gewoonlijk. Voor Asomvel was het hoe dan ook al een overwinning dat het er stond. Door een tragisch verkeersongeluk van oprichter Jay-Jay Winter was het lot van de band eigenlijk bezegeld, maar zijn neven stapten mee in het project en gaven Asomvel zo een nieuw leven. Ralph Asomvel hield ondanks de hitte vast aan zijn leren jas en overtuigde niet alleen met zijn Lemmy-look de massa. De no-nonsense rock-‘n-roll sloeg zeker in het voorste deel van de tent in als een bom. De zes Marshall-versterkers stonden er niet voor de sier en verwerkten aan een aanhoudend tempo de oversneden riffs. Mede door de warmte in de tent overrompelde de aanpak van Asomvel met verloop van tijd en toch was blijven staan de enige juiste keuze. Voor vernieuwing moest je gisteren dus niet bij deze groep zijn, maar de Britten toonden wel dat snedige heavy metal en hardrock gewoon thuishoren op Graspop.

Guilt Trip @ Jupiler Stage

© CPU – Jitte Davidson

Het had heel lang geduurd; de opwachting van Guilt Trip op Graspop. Wie de band uit Manchester al een tijdje volgt, weet dat ze tot een van de meest spraakmakende acts binnen het genre hoort. Met het nieuw album Armour Of Angels onder de arm maakten de mannen gisteren voor een volgelopen Jupiler Stage hun opwachting. Het klassieke hardcoregeluid hebben ze doorheen de jaren verfijnd en daarbij diende Machine Head zonder enige twijfel als de grootste inspiratiebron. Hun speelstijl is vrij technisch en met veel focus op snedig gitaarriffs, al zijn de stevige breakdowns ook een vrij elementair onderdeel van hun succes. Van bij de start legden ze de lat vrij hoog, met bijvoorbeeld “One By One”, en de sfeer zat meteen goed. Jay Valentine two-stepte erop los en dat voorbeeld werd vooral in de pit goed gevolgd. Bij “Burn” werd de massa in twee gesplitst voor een wall of death, en dat was de ideale katalysator om echt alle remmen los te gooien. Guilt Trip speelde dan wel op automatische piloot, maar aan strakheid en intensiteit moest het daarom niet inboeten. Het zal zeker niet bij die eerste passage blijven, want gisteren speelde deze band zichzelf in de harten van Graspop.

Op vrijdag 30 oktober staat Guilt Trip in Kavka Zappa met Judiciary, Justice for the Damned en Long Goodbye.

Cavalera “Chaos A.D.” @ South Stage

© CPU – Kristof Maes

Als de naam Cavalera valt, dan kan je er prat op gaan dat heel wat metalliefhebbers laaiend enthousiast reageren. Twintig jaar is het inmiddels geleden dat Max en Igor uit Sepultura stapten, maar echt helemaal loslaten deden ze hun geesteskind nooit. Onder de naam Cavalera staan ze al enkele jaren op de podia en gisteren deden ze dat in het teken van het album Chaos A.D. De invloed die dat album heeft gehad kan je moeilijk minimaliseren en dat het nog steeds een referentie is in het metalwereldje, onderstreepte hun optreden op de South Stage. De zon knalde onverbiddelijk in duizenden nekken en toch was het vooral hetgeen wat er op het podium gebeurde dat voor vuur zorgde. Een gigantisch opgehangen pop draaide achteraan rondjes, terwijl de gebroeders Cavalera als moordlustige smartlappen het publiek gaven waarvoor het gekomen was. Zanger Max Cavalera was even gevaarlijk als de kogelhulzen op zijn statief, terwijl Igor als een bezetene zijn drumvellen tot moes klopte. De andere bandleden, waaronder gitarist Travis Stone, deelden lustig mee klappen uit en met een fraaie gitaarsolo in “Chaos B.C.” eindigde Cavalera met een nadrukkelijke knal.

Trivium @ North Stage

© CPU – Jitte Davidson

Het is best verwonderlijk dat Trivium nog steeds geen headliner is. Heafy en zijn kompanen hebben namelijk alles in huis om de hoogste positie te kunnen opeisen. Op Graspop kregen ze verrassend genoeg een schamele vijftig minuten en daar puurden ze het absolute maximum uit. De zon scheen staalhard op hun aangezicht en toch waren het zij die de Graspopper verblindde met een ultieme vorm van strakheid. Heafy had zelfs speciaal voor de gelegenheid enkele woorden Nederlands geleerd en vroeg met grootse gebaren hoe het met iedereen ging. Zijn gesticulaties zijn dan wel Amerikaans, maar ze trekken een volledige weide wel sneller mee in de energie van Trivium. Naar goede gewoonte duurde het niet lang vooraleer hij zijn shirt uittrok en de kleurrijke tattoos op zijn lichaam in de zon glimden. “The Sin and The Sentence” wakkerde het vuur letterlijk en figuurlijk verder aan en die overtuigingskracht hielden ze volledig vast. Trivium verzilverde zijn momentum met de heerlijke drieklapper “Like Light to the Flies”, “The Heart From Your Hate” en “In Waves”. De band werkte zich in het zweet en ziet dat hopelijk beloond worden met een hoger spotje tijdens de volgende passage.

Elder @ Metal Dome

© CPU – Kristof Maes

Het stonergenre nam plots de scepter van de dag toen Elder het podium betrad rond zes uur. De band stond nog nooit op het festival en dus was het tijd om toch eens kennis te maken met hoe de Amerikanen hier zouden overkomen. De Metal Dome stond niet afgeladen vol, maar wie er wel stond hoorde een band die zijn stonerroots langzaam, maar zeker inruilt voor meer progressieve sounds. Zeker als je weet dat er nog geen vijf nummers werden gespeeld in het klein uurtje, weet je dat iedere song zich sterkte in opbouw naar smerige riffs en potige uithalen. Zeker toen de band op het einde er nog een nummer van bijna twintig minuten bij zwierde was je helemaal verkocht. Elder teerde dus op het recentere werk, maar dat kwam meer dan intens binnen en met één ouder nummer vol agressie hadden ze ook genoeg slagen in het gezicht gegeven.

We Came As Romans @ Jupiler Stage

© CPU – Kristof Maes

Wij lieten de anarchie op het hoofdpodium links liggen en trokken liever richting de Jupiler Stage voor de set van We Came As Romans. We hadden op voorhand veel positieve echo’s gehoord over hun huidige vorm. De metalcoreband uit Michigan verkeerde inderdaad in goede doen. Jarenlang is We Came As Romans een beetje onderschat geweest, maar het feit dat het gisteren voor een volle weide stond, was een mooi teken dat doorzetten en volharden loont. “ALL IS BEAUTIFUL…” was als start niet zozeer een statement, maar toonde wel dat alle partijen goesting hadden om er een leuke avond van te maken. Een opvallende eyecatcher: Andy Glass draaide als een discuswerper met zijn basgitaar heel het concert gezwind rond zijn as tot hij er duizelig van werd. Het belette We Came As Romans niet om de forcing verder door te zetten. Integendeel. Bij “Lost in the Moment” was het aantal crowdsurfers niet meer bij te houden en wat later zagen we effectief iemand surfen op iemand anders. Met een sprekend gemak zette We Came As Romans de Jupiler Stage naar zijn hand en met “BECAUSE WE’RE DOOMED” en “Daggers” was er nog een laatste keer flink wat werk om de crowdsurfers uit het publiek te plukken.

Breaking Benjamin @ North Stage

© CPU – Jitte Davidson

Het is best straf als je erover nadenkt: Breaking Benjamin speelde gisteren voor de allereerste keer in België. Zo onvermurwbaar is Benjamin Burnley kennelijk toch niet, want de frontman kampt met heel hevige vliegangst. Even over de oceaan vliegen is niet evident en dus sprong hij op de boot om Breaking Benjamin toch eens uitgebreid in Europa te kunnen laten touren. Onder een dichttrekkend wolkenveld speelde de band weliswaar een vrij kleurloze show waar niemand echt warm van liep. Het zijn wel te verstaan allemaal goede muzikanten die in Breaking Benjamin het voor te zeggen hebben, maar toch bleek het aartsmoeilijk om het kieskeurige Belgische metalpubliek te kunnen bekoren. Dat ze af en toe van het podium gingen om niet veel later terug te keren was ook niet echt bevorderlijk om een goede indruk achter te laten. De gladheid spatte ervan af en de show bleef heel Amerikaans en gemaakt aanvoelen. Oprechte vreugde dat ze in België stonden kwam bij Breaking Benjamin niet op. Het feit dat ze ook nooit echt een fanbase konden opbouwen door niet te touren door Europa zal door voor iets tussen zitten. “The Dairy of Jane” voelde daarom niet echt als een overwinning, maar eerder als een flauwe manier om uit te zwaaien.

Kublai Khan TX @ Jupiler Stage

© CPU – Jitte Davidson

Texas zien en sterven. Bij Kublai Khan TX werd geen kans onbenut gelaten om met een rake vuistslag het vizier terug op scherp te stellen. Voor hardcore van het meest brute soort loopt het kennelijk ook op Graspop storm en daar maakte Kublai Khan TX met veel plezier gebruik van om de limieten van het Belgische festivalpubliek uit te testen. Om het publiek na een dergelijke hitteslag nog warm te krijgen voor je eigen show is geen vanzelfsprekendheid. Kublai Khan TX pakte het echter goed aan en eiste in het begin niet te veel. Laat het publiek maar even op temperatuur komen alvorens met bevelen het verdere verloop te bepalen, moet de band gedacht hebben. De vuist werd vakkundig in stelling gebracht en voor je het wist volgden de uithalen aan een bikkelharde snelheid. De pits werden bijgevolg ook grootser, wilder en meedogenlozer. Wie dus kwam opwarmen voor Knocked Loose stond bij Kublai Khan TX aan het juiste adres!

Knocked Loose @ North Stage

© CPU – Kristof Maes

Nood breekt wet en dan is er onverwachts ruimte om deuren te openen die normaal gezien niet zo rap open gaan. Dat er ooit een hardcoreband op Graspop Metal Meeting zou gaan headlinen, had niemand kunnen voorspellen, maar het wegvallen van Twisted Sister zorgde voor een verrassende zet. Na de zegetocht van afgelopen jaar kreeg Knocked Loose als afsluiter van de North Stage meesterlijke sleutels in handen. De geschiedenisboeken waren dus een nieuw hoofdstuk rijker en dat bleek er eentje waar nog lang over zal nagekaart worden. Knocked Loose sloot geen compromissen en bleef volhardend volgens zijn eigen recept koken. Op die manier was het zonder twijfel de hardste headliner die Graspop ooit heeft gehad.

Maar we lopen vooruit op de feiten, want we willen graag stilstaan bij de aspecten die het zo een legendarische show maakten. Knocked Loose had zowaar metershoge vlammenwerpers mee en die zorgden in combinatie met het brute geweld voor een dreigende sfeer. Het gevaar loerde achter elke hoek en Bryan Garris was uitmuntend bij stem om Graspop zo nu en dan dat extra zetje te geven. Een hoogtepunt eruit pikken is onbegonnen werk, want elk nummer kwam bij Knocked Loose op het het juiste moment en met hevige intensiteit. Uitgesproken hits heeft de band uit Kentucky niet, al komt “Suffocate” nog het meest in de buurt. Kneuzingen en blauwe plekken waren mooie souveniertjes en toch kreeg Knocked Loose geen genoeg. De finale genadeklap deelde het uit met “Everything Is Quiet Now”. De wall of death die ze voor elkaar kregen was van een grote orde zoals we die nog niet hebben gezien. Impressionant, bruut en gewoonweg onvergetelijk, deze heroïsche show van Knocked Loose!

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van The Offspring lees je hier.
Onze recensie van Volbeat lees je hier.