Van België naar Nederland is puur praktisch niet de gekste verplaatsing, maar op vlak van muziek zijn er zeker een aantal verschillen terug te vinden. Daarom stellen we bij Dansende Beren, naast de Belgische top twintig, ook een lijst met de beste albums van Nederlandse bodem samen. Dat de synergie tussen de Lage Landen daardoor nog wat meer wordt benadrukt, zien we ook terug in het feit dat eerder Eefje de Visser (2024), Spinvis (2023) en S10 (2022) enerzijds met de gouden medaille gingen lopen, maar anderzijds ook des te vaker langskwamen op nationaal grondgebied. En ook dit jaar was het weer fijn om te zien hoe goed de Nederlandse platen in goede aarde bleven vallen, met onderstaande lijst als eindresultaat!
10. Wodan Boys – Godspeed A Go Go
Wodan Boys uit het Nederlandse Den Haag had al drie ep’s op zijn naam staan met de fantastische titels Wodan Boys I, Wodan Boys II en Wodan Boys III. Die werden uitgebracht in 2021, 2022 en 2023. Dát is pas duidelijkheid scheppen. Op het album Godspeed A Go Go staan netjes tien songs die ook weer netjes dertig minuten duren. We zouden bijna denken dat ze het erom doen, het viertal noorderburen. Straffe plaat wel. Op zich is zelfs dat duidelijk bij Wodan Boys; het is lekker harde rock zoals het in het dikke boek van de rockmuziek staat beschreven. Drums die dreunen, gitaren die snijden en bassen die pompen, ziezo, alle clichés op een hoopje gespeeld. Maar het is echt zo, het kwartet vulde een hele lp met tien heel coole rocknummers en soms moet het gewoon niet meer of anders zijn. Heel logisch dus dat de band een plaatsje krijgt in beste albums uit Nederland. Als het slecht is, zeggen we het zeker, maar als het goed is, dan zeggen we het nog veel liever. Bij deze is dat gebeurd.
9. De Toegift – kleine auto, grote hot wheel
De Toegift bevestigt op kleine auto, grote hot wheel opnieuw zijn unieke kracht: muziek die niet binnenkomt met bombast, maar zich traag en onvermijdelijk onder de huid nestelt. De zoetgevooisde stem van Maxim Ventulé draagt poëtische, vaak weemoedige teksten die klein lijken, maar groot aanvoelen in hun emotionele lading. Warme elektronica, gefluit en subtiele ritmes verrijken het vertrouwde melancholische geluid, met “Ýparxi” als mysterieus hoogtepunt dat live nog intenser tot zijn recht komt. Tegelijk blijft alles draaien rond sfeer, stilte en de ruimte tussen de noten, waar de emoties pas echt beginnen te spreken. Het resultaat is een ingetogen, dromerige plaat die vraagt om overgave en beloont met pure, kwetsbare schoonheid.
De Toegift – kleine auto, grote hot wheel (★★★½): Meesters in melancholie
8. Eefje de Visser – Vlijmscherp
Vorig jaar verscheen nog maar Heimwee en ook dit jaar bracht Eefje de Visser een album uit. Niet superverwonderlijk, want de zangeres gaf zelf aan dat Vlijmscherp het vervolg is van die vorige plaat. De vooraf uitgekomen singles “Onomkeerbaar” en “Normaal Toen” deden al vermoeden dat deze langspeler iets meer upbeat en catchy zou klinken dan haar voorganger. Toch wijkt de Visser niet te hard af van haar pad en vormen “Net Na De Val” en “Wervels” mooie rustpauzes tussendoor, zonder de sfeer te hard te breken. Daarnaast is er ook nog plaats voor diepgang en klinkt “Blindelings” bijvoorbeeld als een gedicht. Eefje de Visser neemt ons mee op een inhoudelijke en muzikale trip doorheen Vlijmscherp, waarbij elk lied een ontdekking is.
7. Yorick van Norden – Do It Now
Yorick Bastiaan van Norden uit Haarlem heeft vier dolle dagen gekend. Waarom? Omdat hij zijn hele plaat op die korte tijd heeft ingespeeld in de beroemde Abbey Road Studios in Londen. En eerlijk, dat hoor je ook. Er wordt nogal eens gegoocheld met een woord als ‘beatlesque’, maar het past zeker bij het album van deze buur uit het dichte noorden. Opvallend trouwens dat de man er ook nog eens uitziet als een echte Beatle met zijn warrige haar net tot boven de oren geknipt. Moord en brand in de jaren zestig, maar het past volkomen bij het totaalplaatje van van Norden. De plaat staat vol met wat wij ‘mooie muziekjes’ noemen. Fijne melodieën en knappe harmonieën die direct je hoofd insluipen en er gewoon een plaatsje vinden om er niet meer weg te gaan. Het toffe aan de lp zijn ook de zijwegen naar bijvoorbeeld country, zoals op “Welcome Back”. Daar komt nog eens bij dat de singer-songwriter een begenadigd tekstschrijver is. Logisch dus dat zijn Do It Now een meer dan verdiend plaatsje krijgt in deze top tien.
Yorick van Norden – Do It Now (★★★★): Muzikale snoepwinkel
6. Sef – lieve monsters
Sef is iemand die, zeker aan onze kant van de grens, nooit de aandacht kreeg die hij verdient. Albums zijn voor hem diepgaande verhalen, en dat leverde hem in het verleden al enkele mooie successen op. Ook in het geval van lieve monsters kent de Nederlander geen grenzen. De plaat werd een ontdekkingsreis, waarin de man op zoek gaat naar de dunne lijn die de mens vandaag de dag van de technologie scheidt, en waarin het kwaad verscholen zit. Dat lijkt misschien geen al te positieve boodschap, maar het is wel Sefs doel om de liefde in dat verhaal (terug) te vinden, of er toch alleszins actief naar op zoek te gaan. Onder meer de titeltrack en Froukje-samenwerking “oeps” zijn daar de mooiste voorbeelden van, maar lieve monsters staat er uiteindelijk toch vooral als ijzersterk geheel.
Sef – lieve monsters (★★★½): In de spiegel
5. S10 – Mijn Haren Ruiken Naar Vuur
Wat een goed jaar voor S10 had moeten zijn, eindigde deze zomer in mineur. Haar tweelingbroer overleed immers na enkele maanden in een coma te hebben gelegen na een val uit een appartement. Even terugspoelen tot voor die tragedie: in maart bracht de Nederlandse zangeres nog Mijn Haren Ruiken Naar Vuur uit. Stien den Hollander probeerde daar de balans te vinden tussen enerzijds ruwe teksten en anderzijds luchtige muziek, met het oog op een hitje. Het moet gezegd: aanvankelijk waren we redelijk kritisch voor die combinatie en vonden we dat het niet altijd werkte. Toch schopte ze het tot in deze lijst, en ook daarvoor is er een reden: Mijn Haren Ruiken Naar Vuur is een plaat die tijd nodig heeft om (ons) te bekoren. “Noem Me Wild” is daar misschien het beste voorbeeld van, al zijn het vooral openingsnummers “De Leukste Mensen Zijn Raar” en “Mijn Haren Ruiken Naar Vuur” die nog steeds het meeste teweeg brengen bij ons. Achteraf gezien is een luchtige plaat soms ook eens wat we nodig hebben om gewoon te genieten en juist daarom hoort S10 in dit lijstje.
S10 – Mijn Haren Ruiken Naar Vuur (★★★): Kort door de bocht
4. Robin Kester – Dark Sky Reserve
Twee jaar na haar debuut bracht Robin Kester in september Dark Sky Reserve uit. Het werd een persoonlijke plaat waaraan ze eigenlijk meteen na Honeycomb Shades begon. Inspiratie voor een melodie kwam vaak eerst, waarna tekst en zelfreflectie volgden, zo legde ze onlangs uit. Het zorgde ervoor dat deze tweede langspeler een geslaagd kijkje in het hoofd van de persoon Robin Kester is, waarmee ze tegelijk ook herkenbaar overkomt. De goede voornemens loeren om de hoek en in dat plaatje past openingstrack “An Hour Per Day” perfect, met de boodschap dat kleine stapjes genoeg zijn en grote voornemens niet hoeven. Maar Dark Sky Reserve scoorde niet enkel hoog bij ons vanwege de inhoud, ook de instrumentatie is behoorlijk interessant en gelaagd, zoals de gitaar in “The Daylight” of het spacey-breekbare “Something Is Moving”. Deze plaat is een mooie aanvulling in de discografie van Robin Kester en evenaart de schoonheid van diens voorganger Honeycomb Shades.
3. Elephant – III
De Rotterdammers van Elephant hebben niet veel nodig om onze harten te veroveren, zo veel is wel duidelijk. Met hun warme mix van indie en slacker vormen ze een ideale soundtrack voor de hopeloze romantici onder ons. Door nummers als “For A Friend” en “You Wanted The Same” ontpopt de groep zich tot een van Nederlands belangrijkste indiegroepen. In ons land laat de populariteit jammer genoeg wat op zich wachten, maar we hopen dat deze band binnenkort ook de Belgische muziekliefhebber aan zijn kant kan krijgen. Elephant bracht eerder al twee prachtige albums uit, en met het recente III bewijst de band dat hij het verdient om in de eindejaarslijstjes te staan. Bij deze!
Elephant – III (★★★★): De muzikale lichtheid van het bestaan
2. Marathon – Fading Image
Was Tramhaus in 2024 nog de nieuwe postpunkparel aan de Nederlandse kroon, dan mag Marathon deze titel in 2025 ongetwijfeld mee naar huis nemen. Na een aantal erg geslaagde singles en live optredens schoot Marathon met Fading Image immers perfect uit de startblokken. Rechtstreeks uit de onderbuik van Amsterdam en met een voorliefde voor rauwe, maar doorleefde intensiteit, dient de postpunkhartslag als een leidraad om 38 minuten lang de luisteraar mee te nemen in een emotionele wervelwind. Van het steeds harder doldraaiende openingsnummer “Out of Depth” tot het finale rustpunt “Away from Home”, er staat geen nummer te veel op dit uitstekende debuut. Ontroering is de factor die je keer op keer meesleept met onder meer uitschieters als “For The Better”, “DH22” en het lang uitgesponnen “Shadow Raised A Star” waarin Marathon ook een vatje postrock openslaat en de emotie volledig de vrije teugels geeft. Deze bliksemstart van Marathon laat alvast het beste verhopen voor de volgende kilometers die nog moeten gelopen worden.
Marathon – Fading Image (★★★★): Verdwijnen in geluid
1. Droom Dit – Het Hart Bestaat Niet En De Rest Ook Niet
Met debuutalbum Het Hart Bestaat Niet En De Rest Ook Niet heeft Droom Dit zich in één beweging naar het hoogste schavotje van de Nederlandse pop gespeeld. Het Enschedeër kwintet koppelt dansbare synthpop aan rauwe eerlijkheid en poëzie, en vertaalt persoonlijke thema’s als gebroken harten, eenzaamheid en groei naar aanstekelijke, vaak euforische nummers. Elk lied voelt als een eigen miniatuurwereld: soms zwoel en broeierig, dan weer ingetogen, meestal dansbaar, maar altijd druipend van emotie en spelplezier. De plaat balanceert moeiteloos tussen introspectie en collectieve uitbundigheid, waardoor je even graag meedroomt met de teksten als dat je je laat meeslepen door de beats.
Het absolute kroonjuweel is “In Alles En In Iets”, dat met zijn lange spanningsboog en adembenemend slot het emotionele hart van het album vormt: wat begint als dromerige overpeinzing, groeit uit tot een hypnotiserende finale die nog lang nazindert. Precies die durf, die energie en die voelbare urgentie maken dit debuut zo uitzonderlijk. Droom Dit levert geen verzameling losse songs af, maar een coherent, meeslepend geheel dat je blijft herbeleven. Daarom staat dit album met recht en reden op nummer één in onze lijst van beste Nederlandse albums. Het Hart Bestaat Niet En De Rest Ook Niet laat Droom Dit schitteren in 2025, maar toont vooral ook het potentieel van de band en lijkt de belofte te maken om nog vele jaren te blijven stralen.
Droom Dit – Het Hart Bestaat Niet En De Rest Ook Niet (★★★★): Oase vol eerlijke synthpopverhalen
Wil je nog even een reis door het muzikale jaar ondernemen? We kozen uit elk album één nummer en goten alles in een afspeellijst op Spotify. Geniet ervan!
Deze lijst werd samengesteld door alle beren. De recensies werden geschreven door Lucas Palmans, Elisa Cogneau, Johannes Hulpiau, Guillaume Beauprez, Koen Dignef en Bram De Meyer.
