Archieffoto Merol © CPU – Jan Van Hecke
September is inmiddels aangebroken en daarmee loopt het mooie festivalseizoen stilaan op zijn laatste benen. Toch viel er nog genoeg livemuziek in de buitenlucht mee te pikken en zo ook in het Noord-Brabantse Breda, waar Breda Barst weer een weekend lang mocht huishouden en het Valkenberg opnieuw gevuld werd met straffe acts uit zowel België als Nederland. Vrijdag kregen we daar meteen een bont gezelschap voor de kiezen, met zonnige pop, venijnige gitaren, een hoop moshpits en uiteindelijk een ware feeks die het hoofdpodium mocht afsluiten.
We begonnen onze dag in de regen, maar gelukkig bracht jet van der steen wat muzikale zonneschijn vanaf het hoofdpodium. Ook dit jaar was die omgedoopt tot Amstel Stage, maar met de jonge Delftse zangeres erop kon die beter worden omgedoopt tot Ampère Stage. Van der Steen bracht namelijk met nummers als “Goed Genoeg”, “Alles of Niets” en “Designertas” een flinke dosis energie naar het Valkenberg en wist het publiek ondanks de lichte regen toch in beweging te krijgen. Met het licht emotionele “Juni” werd het tussendoor ook muzikaal wat druileriger, maar al snel startte Jet haar turbofeestmachine weer op met knaltrack “Fuck je Gucci shirt”. Een betere manier om haar energieke set af te sluiten, had de zangeres eigenlijk niet kunnen bedenken. En daar was het publiek het ook volledig mee eens, want die gooide zijn dansbenen weer tevoorschijn en werd jet van der steen met een laatste dosis energie uitgezwaaid.
In De Spaanse Kraag was er ook een hoop energie te vinden, en wel bij de gloednieuwe pet.. Met “Neptune” ligt er pas één single van de Noord-Brabantse band in de rekken en die werd pas helemaal op het laatst van de set gebracht, maar voorafgaand liet de band duidelijk horen dat er al genoeg aanstekelijke poppunk in de pijpleiding zit. Dat zorgde voor de eerste moshpit van de dag. Of ja, moshpitje, want de pitgarde bestond door het vroege uur nog maar uit een handjevol leden. Toch was dat leger groot genoeg om het gebied voor het podium volledig tot leven te wekken, met een hoop geduw, getrek en rake klappen als gevolg. Ongelijk gaven we ze niet, want de aanstekelijke poppunk van pet. nodigde daar dan ook behoorlijk toe uit.
Die levendigheid zette even later door richting het veld voor de Amstel Stage, waar Bony Macaroni op het programma stond. De band bracht vorig jaar, op een week na zelfs precies een jaar geleden, met Death Drive nog zijn tweede langspeler uit en die kreeg met “Dumb (so stupid)”, “The Rotting 20s” en de titeltrack uiteraard de nodige aandacht. Toch gooiden de Utrechters oud en nieuw werk zonder al te veel moeite door elkaar, want ook “France”, “Doom” en “Piece of Shit” uit de beginjaren mochten nog eens van stal worden gehaald. Van enige slijtage was daarbij geen sprake, want die oudjes pasten nog altijd moeiteloos tussen het recentere materiaal en zorgden er samen voor dat Bony Macaroni een zeer solide set neerzette.
Terug in De Spaanse Kraag kwamen we een ‘Grote Beer‘ van ons tegen, want Wijf mocht daar paraat geven. Het mag inmiddels geen geheim meer zijn dat we fan zijn van de liveshow van de Gentenaren en zo was de set in de blauwe circustent dan ook een succes voor ons. Wij waren niet de enigen die daar zo over dachten, want vanaf opener “Maniac” had de groep het publiek aardig in zijn houdgreep. Moshpits, nog altijd niet al te groot van formaat, waren niet meer bij te houden en op de tonen van “Liar” en “Hysterical” werd er met flink wat precisie van jetje gegeven. En dat terwijl het viertal ook nog eens een energiebom van jewelste was. Moet je maar kunnen. Tussen neus en lippen door kregen we ook nog een klein nieuwtje voor onze kiezen en wel dat er een plaat aankomt. We gaan er nog even geduld voor moeten hebben omdat die gepland staat ergens volgend jaar, maar dat betekent wel dat we ook volgend jaar nog lang niet van Wijf af zijn. En als ze zulke shows blijven geven, vinden we dat eigenlijk alles behalve erg.
We deden op dag één van Breda Barst flink wat pendelen tussen De Spaanse Kraag en de Amstel Stage, want na Wijf was het alweer tijd om richting Marathon te trekken. De Amsterdammers maakten daar meteen duidelijk waarom dat tochtje de moeite waard was, want het was meteen straffe kost wat we voorgeschoteld kregen. De groep trok met nummers als “Out of Depth” en “Mosquitoes & Flies” een flinke muur van geluid op en was daarmee de vreemde eend in de bijt in de voor de rest vrij toegankelijke programmering van het hoofdpodium. Niet dat Marathon zich daar ook maar iets van aantrok, want de gitaren werden vrij gemakkelijk op standje burenruzie gedraaid en het gezelschap klonk met momenten toch best venijnig.
De Spaanse Kraag-afsluiter van de vrijdag was er eentje van bij ons en luisterde naar een naam die we deze zomer zowat op ieder festival voorbij zagen komen: Ronker. We hadden de groep dit jaar stilaan vaker gezien dan onze schoonfamilie en daarmee deed Ronker het ‘hustle’-gedeelte van de laatste plaat alle eer aan. Was het een herhaling van zetten van de vorige acht keer dat we ze zagen? Een klein beetje, maar toch klonk de groep nog altijd even scherp als bij de eerste show van dit jaar. Vanaf opener “Tall Stories” ging het gaspedaal naar beneden en begonnen de Denderleeuwen aan een stevig potje slopen, met frontman Jasper de Petter uiteraard voorop. Die klom al gauw overal op, over en tegenaan, terwijl hij ook nog eens de longen uit zijn lijf deed schreeuwen.
In dat klimmen was hij trouwens een ware inspiratiebron, want de steunpaal midden in de Spaanse Kraag groeide onbedoeld uit tot het decor van het officieuze Bredase kampioenschap paalklimmen. Op de ferme tonen van “Slow Murder”, “No Sweat” en “Respect the Hustle” waagde om de haverklap weer iemand een poging om de top te bereiken, terwijl er onder die persoon de ene na de andere moshpit ontstond. Het zorgde voor een heerlijk chaotisch tafereel dat perfect paste bij de energie die Ronker van begin tot eind bleef uitstralen. De capriolen, het klimmen en de bak herrie mogen wat ons betreft dan ook gerust nog jarenlang deel blijven uitmaken van een Ronker-show. De wat onsmakelijke grap over Jet van der Steen aan het einde van de set mocht daarentegen gerust achterwege blijven, want die gaf een sterke set toch een ietwat negatieve nasmaak.
De headliner van de avond was MEROL en dat kwam zowel onverwacht als verwacht. De zangeres is al lang niet meer enkel de vrouw achter “Lekker met de meiden” en “Hou je bek en bef me”, maar groeide de voorbije jaren uit tot een vaste waarde binnen de Nederlandstalige pop. Een status als festivalheadliner hadden we nog niet meteen met haar geassocieerd, maar gezien haar parcours van de voorbije jaren voelde die plek uiteindelijk ook weer niet zo vreemd aan. Zeker niet als je zag wat voor massa volk ze richting het Valkenberg trok, want tegen de tijd dat MEROL aan haar set begon, stond het voor het hoofdpodium behoorlijk vol en leek zowat de helft van de Bredase jeugd te zijn afgezakt om de feeks aan het werk te zien.
De set zelf had zeker ook de allure van een headlinerspot. MEROL wist namelijk maar al te goed hoe ze zo’n groot veld naar haar hand moest zetten en deed dat vooral door haar nummers stuk voor stuk met een flinke dosis bravoure te brengen. Met “Rode Seks Fee” als opener werd meteen duidelijk welke richting het op zou gaan en met “Jij Laat Mij Komen”, “Hou je bek en bef me” en “Uitstekende Kut” werd die lijn vervolgens vrolijk doorgetrokken. Dat daar geregeld een ondeugende knipoog bij kwam kijken, spreekt haast voor zich, en hier en daar zagen we dan ook ouders enigszins geschrokken naar hun kroost kijken wanneer de teksten weer wat explicieter uit de hoek kwamen. De jeugd zelf kon er duidelijk minder mee zitten en schreeuwde nummers als “Skinroutine Bikinilijn” en “Sorry lul” zonder al te veel gêne mee. Wij konden het in ieder geval ook prima smaken, want hoe plat of provocerend MEROL soms ook uit de hoek kwam, ze wist er bovenal een strakke popshow van te maken.
En daarmee kwam de eerste dag van Breda Barst ten einde. Een vrijdag die wat nat en grijs begon, maar gaandeweg de wolken steeds harder liet barsten en uiteindelijk uitmondde in een bijzonder fijne festivaldag. Ook muzikaal was het meer dan raak en dat gaan we waarschijnlijk vandaag dunnetjes overdoen, want met onder meer Jungle by Night, Ão en Terzij de Horde staat er opnieuw meer dan genoeg moois op het programma.
