Nabeschouwing Pinkpop 2025: Powervrouwen aan de macht!

Nu onze zonnebril stevig in ons gezicht gebrand staat, ons vissershoedje in de verzameldoos is beland en de laatste noot van Muse inmiddels al enkele dagen oud is, ligt Pinkpop 2025 achter ons en gaat deze editie de geschiedenisboeken in als het jaar van de revival. Sinds de Covid-periode was het festival op zoek naar een nieuwe zelve en waren de afgelopen jaren niet de meest geweldige uit de geschiedenis van het Limburgse festival. Toch wist het in 2025 een meer dan prima editie neer te zetten. Hoewel de weg naar het succes van de voorgaande decennia nog ver en lang is, deed de vernieuwde organisatie het meer dan goed en kunnen ze terugkijken op een succesvolle editie met een diverse line-up. Artiesten uit alle hoeken van het muzikale spectrum mochten schitteren onder de felle Limburgse zon, waarbij het festival misschien de breedste waaier aan genres ooit boekte. Vanwege ons een applaus, al waren de reacties behoorlijk verdeeld.

Als we mensen op het festivalterrein vroegen naar hun mening over de line-up, kreeg we meermaals lovende woorden. Hier en daar was een kritische noot te vinden – het kan immers niet alleen maar hosanna zijn – maar over het algemeen was de reactie op Pinkpop zelf zeer positief te noemen. Hoe anders waren de reacties op de sociale media, waarbij de zuurgraad in het commentaarvak bij iedere Facebook-post een stukje hoger werd. We lazen een karrenvracht aan reacties dat Pinkpop niet meer Pinkpop is en er zat zelfs een verkapte doodsbedreiging in omdat het festival niet met een band à la Metallica afkwam. Waarschijnlijk zijn dit mensen die thuis nog wekelijks rondlopen in een Pinkpopshirtje van 2008, maar newsflash: het is 2025! Een jaar waarin je als popfestival niet alleen meer moet afkomen met gitaren en waarbij een gezonde variatie aan genres juist je perspectief verrijkt.

Niet alleen op de socials was het onrustig, want nog voordat er een noot over het terrein van Megaland klonk, was het al flink rumoerig rondom het festival. Dat begon reeds vorig jaar, toen festival manager Niek Murray in oktober besloot om zijn roze Pinkpophoedje na tweeëntwintig edities aan de wilgen te hangen en de organisatie via de achterdeur te verlaten. Zijn vertrek was het voorteken van al de uitdagingen waar het festival dit jaar mee moest dealen, want in de maanden daarop vielen acts met bosjes tegelijk uit. Flogging Molly moest helaas cancelen door een met ziekte gevelde frontman, terwijl de agenda’s van Shaboozey, Adam Lambert en onze ‘internationale grote beer’ Alessi Rose toch net iets voller bleken dan ze voorafgaand hadden ingeschat.

Ook in de week van het festival zelf was het nog schuiven geblazen en moest HARDY door persoonlijke problemen last minute vervangen worden door Nick Mulvey, terwijl op de Pinkpop-zondag ineens Sigrid haar show in Landgraaf aan zich voorbij liet gaan. De zangeres met Noorse roots miste een vlucht en belandde zo achteraan in de dikke rij met afmeldingen, die dit jaar bijna een recordaantal aantikte. Gooi daar ook nog eens de tegenvallende kaartverkoop – ook al ontkent de organisatie stellig dat deze tegenviel – bij op en je krijgt een editie die op voorhand niet de beste kaarten heeft.

Terugblikken op acts die er niet stonden is redelijk saai, dus pakken we de artiesten die er wel stonden erbij en halen we de pareltjes eruit. Dit jaar waren dat er opvallend veel en dat begon al op dag één, waar MIKA een gigantisch feest bouwde aan de hand van zijn megahit “Grace Kelly”. Ook was er die dag een sterke passage van Kid Kapichi in de Tent Stage, bracht Weezer al zijn fijne hits op de North Stage en claimde Oscar and the Wolf dan weer de South Stage alsof het z’n eigen achtertuin was. Max Colombie stond er zelfverzekerd bij en gaf een spetterende popshow, waardoor de lat voor de rest van het weekend meteen flink hoger werd gelegd.

Die lat werd op dag twee aangetikt en wel door het duo van SOFT PLAY. Met een bak energie waar je U tegen zegt, bliezen Laurie Vincent en Isaac Holman de grote roze tent volledig ondersteboven. Ook Omar Rudberg en Tom Odell lieten zich gelden op het Limburgse festival. De eerste van de twee met broeierige latinpop en ongrijpbare dansbewegingen, de ander met een volledige band en een hele reeks aan meeslepende popsongs.

Op zondag was het eveneens raak. Bazart wist zich als last minute vervanger moeiteloos in de line-up te nestelen, Korn denderde genadeloos over het veld met een overdosis aan moshpits en Muse maakte de dag af met een show van hoogstaande klasse. Topper van heel het weekend was toch echt Biffy Clyro, waarbij het enige kritiekpunt was dat de band tien minuten voor hun oorspronkelijke eindtijd het podium verliet. En dat terwijl we eigenlijk nog wel een uurtje extra konden hebben.

Toch kunnen we de hoogtepunten van het weekend niet benoemen zonder de vrouwelijke powerhouses, die dit jaar nadrukkelijk hun plek opeisten. Tate McRae toverde de North Stage om tot haar eigen dansvloer, met een show vol glitter, choreografie en popvibes waar zelfs de stijfste Pinkpopper lichtjes op mee bewoog, terwijl Pommelien Thijs de weide in haar achterzak had met een zelfverzekerde en loepzuivere set vol popparels van eigen bodem. The Last Dinner Party bracht dan weer een theatrale indiepopshow vol barokke grandeur, SPRINTS een loeiharde rockmuur die zelfs zijn eigen schaduw deed beven en The Warning leverde een brok gitaargeweld af die zelfs de tentjes op de camping lieten trillen.

De grootste powervrouw was echter toch Olivia Rodrigo, die met haar poppunk, of gezien de hoeveelheid stevige gitaren eerder punkpop, bruggen bouwde tussen de oude en de nieuwe generatie Pinkpopgangers. We zagen grijze muizen in Rammstein-shirts lichtjes headbangen naast glunderende tieners die hun idool voor het eerst mochten aanschouwen. De toekomst van Pinkpop is vrouwelijk en dat klonk dit jaar luid en duidelijk!

Helaas was niet alles een schot in de roos. The Boxer Rebellion was door zijn doodgeslagen show allesbehalve interessant, terwijl Querbeat met een hoop getoeter de plank missloeg in de vorm van een iets te platte après-ski-act. BENEE maakte met haar passage vol met autotune ook best bont, terwijl Claude op zaterdag de dag opende met een set vol valse noten. Bij de misstap van Justin Timberlake wijzen we de vinger wel licht naar de organisatie toe. De Amerikaan heeft een prima carrière achter zijn rug en een discografie vol hits, maar zijn repertoire is door het gebrek aan recent materiaal redelijk over datum. De man is vierenveertig, maar profileert zich met zijn muziek nog altijd als de twintiger die hij ooit was en zorgt toch al snel voor een gevoel van ongemakkelijkheid. Dat hij vervolgens besloot om zeventig procent van tijd te playbacken kon de organisatie dan weer niks aan doen. Het echte dieptepunt vond plaats bij Dean Lewis, die bijna geen enkele noot raakte. Het was een ware kwelling voor het gehoor, waarbij we een kleine zestig minuten spijt hadden dat ons gehoor nog zo goed was.

Waar Pinkpop vroeger gewoon een veld was met een podium en vaak de beschrijving kreeg van het meest ongezellige festivalterrein van Nederland, begint daar langzaam maar zeker verandering in te komen en is het tegenwoordig nog best leuk aangekleed. De locatie is en blijft een oude renbaan en daar moet het mee dealen, maar was door de toevoeging van een compacter veld, vele zitplekken en de evenveel schaduwplekken tussen de twee hoofdpodia nog bijna gezellig te noemen. Die schaduwplekken waren trouwens door het warme weer meer dan welkom, en we kunnen de organisatie alleen maar applaudisseren voor het snelle inspelen op de situatie, want als we de managers moeten geloven, werden er in de week voorafgaand aan het festival nog extra plekken aangelegd. Chapeau!

Ook het terug toevoegen van het rondje Pinkpop zodat we weer langs twee kanten de North Stage konden passeren was een topidee, terwijl verplaatsing van Stage 4 naar het hoofdterrein echt een gouden zet gebleken was. Vorig jaar stond het podium nog op een vergeten uithoek van het festivalterrein, terwijl het nu pontificaal in lijn was met de rest en meteen ook in de spotlight stond. We zagen over het gehele weekend hoeveelheden volk voor de kleinste stage staan die we daar nog nooit zagen, waardoor ook de opkomende acts eindelijk de aandacht kregen die ze verdienden.

Wel plaatsen we bij al deze aanpassingen wel de kanttekening of dit allemaal wel zo permanent is als dat de organisatie ons nu voorhoudt. Stel, je festival verkoopt uit, hoeveel van de schaduwplekken ten midden van het grote terrein hou je dan over? Dat zou een doodsteek zijn voor de progressie die het dit jaar gemaakt heeft. Ook het compacter maken van het terrein lijkt ons een idee van tijdelijke aard. Nooit was het echt stamperdruk afgelopen weekend, maar als er ineens twintigduizend extra man rondloopt, ga je toch die vele afgeschreven vierkante meters missen.

Voorafgaand was het groot nieuws: Pinkpop hield de prijs voor een frietje en een pilsje gelijk! In een tijd inflatie nog het meeste voorkomt in de festivalwereld, deed Pinkpop juist het omgekeerde. Toch was het nog behoorlijk schrikken toen we de eindrekening op onze bankapp zagen. Dit jaar deed het festival muntjes in de ban en schakelde het over naar een volledig cashless systeem waarbij betalen meestal niet meer was dan je bankkaart tegen een terminal houden. Aan de ene kant juichen wij dit toe, maar aan de andere kant is de lat voor aankopen te doen daarmee ook meteen gezakt. Vroeger moest je nog rekenen of je wel toekwam met je muntjes en of je niet dat ene frituursnackje zou gaan laten liggen voor een drankje, tegenwoordig is het swipen en je hebt datzelfde snackje al in je handen. Natuurlijk is ieder persoon verantwoordelijk voor zijn eigen portemonnee, maar als je ziet dat een simpel pizzapunt al zeven knaken kostte en een waterijsje de vier euro aantikte, dan is de bodem van diezelfde portemonnee snel in zicht.

Die ijsjes gingen er door het weer trouwens in als zoete koek, want dat het warm was is bijna een understatement. In Landgraaf werden temperaturen aangetikt die de gemiddelde lichaamstemperatuur bijna deden overstijgen. Wel moeten we hier opnieuw de organisatie een pluim geven, want met waterpunten op iedere hoek van het festival kwam iedereen toch aan zijn vocht. Helaas zagen we de bezoekers met bosjes bezwijken onder de temperaturen en hebben we er meerdere flauw zien vallen, maar gelukkig was het team van de eerste hulp het gehele weekend om door een ringetje te halen. Die mensen mogen door hun harde werken ook wel eens in de picture worden gezet en dat doen we dan ook bij deze.

Al bij al was Pinkpop 2025 een geslaagde editie, waarbij de vele powervrouwen misschien wel het hoogtepunt van het festival waren. De sfeer was goed, de muziek nog beter en daarmee was het een jaargang waar je niet ontevreden op kan terugkijken. Ja, er moest een aantal keer creatief geschoven worden en de line-up was niet zoals de organisatie het oorspronkelijk voor ogen had, maar achteraf gezien werd er toch een mooie, gebalanceerde selectie gepresenteerd. Als het de ingezette lijn weet door te trekken én de lessen van dit jaar meeneemt, dan zouden de gloriejaren van Pinkpop wel eens terug in zicht kunnen komen. Op naar 2026! En laten we afspreken dat we bij de volgende editie allemaal wat minder azijn drinken vooraf, zodat het ook in de commentaarvakken gezellig blijft.

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de derde festivaldag lees je hier.

Pinkpop gaat in 2026 door van 19 tot en met 21 juni. Ticketprijzen voor die editie zullen samen met de eerste namen bekendgemaakt worden tijdens de laatste maanden van dit jaar.