Pinkpop 2025 (Festivaldag 3): De revival is daar!

De derde dag van Pinkpop begon met lichte hoofdpijn van de hitte en vermoeide benen van twee dagen de twintigduizend stappen aan tikken, maar eindigde in een triomf. Het festival had zich namelijk op de slotdag volledig herpakt en met een vol veld, een sterke programmering en hoogtepunten alom leek die felbegeerde revival eindelijk een feit. Pinkpop 2025 mocht dan wat stroef op gang zijn gekomen en moest op voorhand honderden obstakels overwinnen, maar op de laatste dag bewees het dat het leeft zoals in de gloriedagen. En dat, dat kunnen wij enkel maar toejuichen.

DeWolff @ North Stage

Het is duidelijk het jaar van DeWolff! De band bracht eind 2024 met Muscle Shoals een berensterk album uit, waarvan ze deze zomer duidelijk de vruchten plukt. Dat merkten we al op Clamotte Rock, waar de groep goed uit de verf kwam. Ook op de North Stage van Pinkpop wist ze te imponeren. Best knap, want waar het in Herenthout voor maximaal vijfhonderd man was, stond er gisteren minimaal een tienvoud ervan voor de neus van de band. Qua insteek was het optreden wel hetzelfde, want DeWolff liet ook op de grote North Stage aardig rocken. Met een sound die rechtstreeks uit de jaren zeventig leek geplukt te zijn, was de band vroeg op de middag een schot in de roos. Opnieuw was het frontman Pablo van de Poel die als gangmaker aan het werk ging, terwijl hij zijn vingers vluchtig langs het fretboard liet gaan en de ene na de andere solo eruit perste. Sterke dagopener deze ‘jonge’ wolven.

Hannah Mae @ Tent Stage

Wat in ons landje Liefde Voor Muziek heet, heet bij onze noorderburen Beste Zangers. En dat Hannah Mae daar vorig jaar aan meedeed, was eigenlijk meer dan logisch. Ze liet in de Tent Stage namelijk horen dat ze over een gouden strot beschikt, waarbij de ene perfecte noot de andere deed opvolgen. En eigenlijk gunnen we dat de beste dame ook, die al glimlachend doorheen haar set trok en daarmee iedereen voor haar liet vallen. Toen ze tegen het einde nog een lofzang uitriep voor heel haar team en vervolgens op de rand van haar podium “Waterdicht” bracht, smolt ze zelfs het meest versteende hart. Eindigen deed ze met “Wat Wil Je Van Mij” , een track die ze normaal samen met Metejoor brengt, maar gisteren met toetsenist Bart Weijers bracht. Joris bleef namelijk aan onze kant van de grens, maar door de uitstekende performance van Weijers mag dit wel voor altijd zo blijven.

Querbeat @ South Stage

Pinkpop heeft er een handje van om de South Stage op de laatste dag te laten openen door een fanfare. En toevallig ook nog eens een Duitse fanfare, want waar we vorig jaar MEUTE kregen, was het deze editie de beurt aan Querbeat om de podiumplanken op te warmen voor Muse. Toch merkten we wel een verschil, en dat vanaf begin, want waar haar landgenoten vorig jaar kozen voor een mix van techno en discipline, gooit Querbeat het over een veel losbandigere boeg. De bonte bende uit Bonn bracht namelijk een flinke scheut Duits carnaval richting Landgraaf en hoewel het allemaal wel vrolijk en leuk klonk, was het tegelijkertijd ook zo plat als het maar zijn kan. De energie zat goed, daar niet van, maar de show was meer een verkapte après-ski-act die beter bij de buren van Snow World paste. Nee, niet echt hoogstaand deze feestvierders, maar gelukkig hadden de feestvierders op het veld, zelfs de schare groep Limburgers zonder een passie voor blaasinstrumenten, het wel naar hun zin. 

Imminence @ Tent Stage

Er stonden veel harde gitaarbands op de planning van zondag, maar voor de meest unieke moesten we rond de klok van twee in de tent zijn. Daar stond namelijk Imminence klaar en voor wie in het publiek het nog niet doorhad waarom deze band zo uniek is, werd al vanaf de start getrakteerd op de klanken van een viool! Het fragiele instrument was een van de smaakmakers in een set die voor de rest vooral bekend stond om zijn bruutheid. Voor de rest was het grotendeels een kopie van de performance van een dag eerder op Graspop, wat dus inhield dat alles nog strakker was dan het gezicht van Donatella Versace. Die naam opzoeken raden we niet aan, maar Imminence zeker wel. Bij voorkeur in combinatie met “The Black”, want dat nummer was als afsluiter een voltreffer!

The Boxer Rebellion @ North Stage

De derde en laatste festivaldag zat vol pit, maar daarvoor moesten we niet bij The Boxer Rebellion zijn. De alternatievelingen uit de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk waren niet het scherpste mes dat gisteren in de besteklade lag. De band kabbelde maar wat voort en kon nooit de indruk wekken dat het echt een gemis zou zijn geweest als de band er niet stond. Misschien kwam dat wel door het gebrek aan oprechte relevantie, want echt hits heeft de groep tegenwoordig niet meer. In 2013 had ze er nog wel eentje en wel met “Diamonds”, dat daarmee uiteraard een plekje verdiende in de setlist, maar zelfs dat sloeg redelijk dood op het grote podium. Het optreden van The Boxer Rebellion was daarmee als een zonnebank tijdens een zonnige zomer, en wie dat snapt, hoeven we niet uit te leggen dat haar show met die vergelijking redelijk overbodig was. We dachten daar zeker niet als enige over, want in het publiek vielen de gapende mensen niet meer op één hand te tellen. Of twee, drie… we waren de tel na een vijftiental minuten al volledig kwijt. Ach, zolang je kuif maar goed zit, zullen we maar zeggen.

Elephant @ Stage 4

Terwijl op een van de grote podia The Boxer Rebellion vooral fysiek aanwezig was, was het op het kleinste podium de beurt aan Elephant om te schitteren. Met Rotterdam als thuisbasis heeft het zich inmiddels stevig genesteld in de Nederlandse indiepopscene en dat straalt ook live af van de band. Fijne gitaarlijntjes en fluwelen vocals vulden de volgelopen weide, en kenden geen haast. Hoofdmoot van de set was uiteraard het drie maanden oude album III, dat op de planken even ingetogen en sfeervol uit de verf kwam als op plaat. Pablo van de Poel, u weet van eerder in het artikel wie deze man is, kwam ook nog even om de hoek kijken en liet zijn snaren ook nog eventjes spreken, waardoor “Bird’s Eye View” nét dat beetje extra glans kreeg. Het nummer was sowieso al een van de uitschieters van de set, maar met Van de Poel aan boord kreeg het een warme gitaarscheut die perfect paste bij de loomheid van de felle middagzon. De roze olifanten vlogen daarmee nog net niet doorheen de lucht, maar lekker zweverig was Elephant wel. En dat was met de bloedhitte meer dan welkom!

Krezip @ South Stage

We noemden Krezip in ons verslag van dag één de vaste band-vervanger, maar inmiddels is de groep rond Jacqueline Govaert natuurlijk veel meer dan dat. Zes keer, zo vaak stond de Tilburgse formatie al in Landgraaf en gisteren kon het er weer eentje bij optellen. Een serieuze naam dus, maar daarom maakte die het niet volledig waar. Het speelde namelijk iets te vaak in op de voorspelbaarheid. Het welbekende pianomomentje met “I Would Stay”, het dwingen tot meezingen van ”Sweet Goodbyes” – die dit jaar trouwens wel als een mooi afscheid diende voor de uitzwaaiende drummer – en de net iets te vlot uitgesmeerde bindteksten; het is allemaal iets te vaak voorgevallen op Megaland. Goed klonk het zo nu en dan zeker wel, maar voor spanning moesten we niet bij Krezip zijn. Daarvoor was het al te vaak in deze vorm gepasseerd, net iets te herkenbaar en vooral te veel zoals altijd. Of ja, dat is niet helemaal waar, want halverwege wist het toch nog even een surprise uit haar hoed te toveren en kwam Danny Vera onverwachts voor een nummertje langs. Toch nog een verrassing, al had de groep daar wel een externe factor voor nodig.

Kaiser Chiefs @ North Stage

‘Pinkpop! We are Kaiser Chiefs’ en daarna meteen openen met “Everyday I Love You Less and Less”, beter kan je bijna je set niet beginnen. Maar hoe volg je dat goed op? Nou, door alle grote klappers van Employment een voor een op het publiek af te vuren. Kaiser Chiefs viert dit jaar de twintigste verjaardag van het hitalbum en dat hebben we geweten, want met het daaropvolgende “Saturday Night” en “Na Na Na Na Naa” liet de band het publiek meteen weten dat ze geen halve maatregelen kwam nemen. Het kwam om te rocken, en rocken deed het, met frontman Ricky Wilson die als een opgewonden veer over het podium stuiterde en het publiek moeiteloos op sleeptouw nam.

Hoewel het een verjaardagfeestje betrof, voelde de groep niet de noodzaak om enkel voor werk van Employment te gaan en trok het met tracks als “Ruby” en “The Angry Mob” de registers sterk open. Afsluiten deed Kaiser Chiefs nog een keertje met het eerder genoemde album en aan de hand van het onvermijdelijke “Oh My God” sloot het de boeken. De longen gingen nog één keer vol lucht en het veld veranderde voor de zoveelste keer in een zingende mensenzee. Twintig jaar na datum is het duidelijk dat deze Britten nog niets aan kracht hebben verloren en het was nostalgie in full caps, maar dan wel van het soort dat nog springlevend aanvoelde.

The Warning @ Tent Stage

Het was deze editie het jaar van de powerwomen op Pinkpop. Na succesvolle passages van onder meer The Last Dinner Party, Pommelien Thijs en Olivia Rodrigo, zette ook het Mexicaanse trio The Warning haar voet stevig tussen de deur. De gezusters Villegas waren tijdens hun laatste optreden op Europese grond niet van plan om ook maar een greintje in te houden en brachten een brok energie ter grootte van een komeet. De Tent Stage kreeg van meet af aan een dreun tegen de oren die de naam “Six Feet Deep” droeg, waarna The Warning in razend tempo door haar set denderde. Knallers als “S!CK”, “CHOKE” en “MORE” volgden elkaar in hoog tempo op, met als constante factor dat het steeds even strak, hard en loepzuiver bleef klinken. Wat een powerhouses zijn deze drie zusjes en het is daarmee toch best spijtig dat het drietal weer terug naar haar thuisland trekt, want tegen een extra ronde van The Warning hadden we geen nee gezegd.

Biffy Clyro @ North Stage

Weet je wat toevallig is? Sinds Anne Malherbe Gosselin, voormalige First Lady van Ecuador maar met Waalse roots, terugkeerde naar de wonderschone provincie van Namen, is Biffy Clyro niet meer in ons landje geweest. We willen geen overhaaste conclusies trekken, maar één plus één is in sommige gevallen toch echt gewoon twee. Iemand bevelen om te verhuizen om dat probleem mogelijk op te lossen doen we uiteraard niet, dus moesten we elders op zoek naar een plek om de band rond Simon Neil en de gebroeders Johnston weer live aan het werk te zien. En we hadden geluk, want rond de klok van zeven stond Biffy Clyro gewoon op de planning van Pinkpop.

Wel moesten we even knipperen om te zien of we toch niet dubbel zagen, want in plaats van een trio, stond er opeens zeven man op de North Stage. ‘Wat Imminence kan, kan ik ook, en zelfs beter’, moest het gedacht hebben, want met twee violisten kreeg de sound een behoorlijke gelaagheid. Toch waren het vooral de riffs die voor zich spraken en met een arsenaal aan verschillende gitaren, gingen ze ieder nummer snoeihard af. De shirtjes waren uit en we mochten de bijna goddelijke lichamen van zowel Neil als een van de twee Johnstons aanschouwen, maar het was toch de muziek waar we het snikheet van kregen. Ook Neil had het duidelijk warm, want met enkel een kilt aan hield hij vrij weinig aan de verbeelding over. Of hij zoals de traditie het voorschrijft er niets onder droeg, weten we niet, maar wij stonden in ieder geval op blote voeten toen “Many of Horror” zijn laatste noot uitblies. We waren namelijk volledig van onze sokken geblazen en voor het gemak nam Biffy Clyro ook nog eens onze schoenen mee. Beste band van Pinkpop? Mo gow zeg, zeg dat wel!

Bazart @ Tent Stage

Wie onze reviews een beetje doornam, wist dat annuleringen het hoofdthema waren van Pinkpop. Het festival kon voorafgaand aan het weekend al een volledige dag vullen met enkel afwezigen en met Sigrid kwam daar op dag drie nog eentje bij. Gelukkig was de agenda van Bazart leeg en had de band zeeën van tijd om richting Landgraaf te trekken. De aanwezige fans waren duidelijk blij met die verrassing, want onder luid gejoel kwamen Mathieu Terryn en co het podium op en werden de vele hits van de band luidruchtig meegezongen. Zelf was de groep eveneens blij dat ze alsnog op Pinkpop mocht spelen en pakte ze die kans aan met een show van klasse, waarbij Mathieu misschien wel het beste in de wedstrijd zat. Hij zong sterk en zelfverzekerd, met zijn typische flair en nonchalance, en kreeg daarmee zelfs de niet-fans volledig mee. Bij “Goud” ging de tent volledig uit zijn dak en was iedereen al lang vergeten dat dit eigenlijk een invaller was. Volgend jaar misschien maar meteen boeken, want de groep verklapte bovendien dat er nieuwe muziek onderweg is.

Dean Lewis @ South Stage

Holy shit, wat was dit?! Dean Lewis was bij het inpakken voor Pinkpop duidelijk zijn autotune vergeten, want de beste man klonk op meer momenten vals dan zuiver. De Australiër kwam met een kar vol hits richting Landgraaf, maar wist er geen van alle volledig correct af te leggen. Als gevolg zat hij er nooit boenk op en ook de covers die hij bracht raakten kant noch wal. De ‘oeh-ho-oes’ van “That’s So True” klonken in tegenstelling tot die van Gracie Abrams als een zeeleeuwengebrul en ook bij “Iris” van Goo Goo Dolls vielen de kraaien van het dak. We kennen gevangenissen in Siberië waar de martelmethodes minder heftig zijn dan het kattengejank van Lewis, maar toch trok hij een groot deel van de weide mee. Hoe dan?

Bob Vylan @ Stage 4

Bobby en Bobbie, het kan zomaar een slechte kinderserie van de lokale zender RTV Parkstad zijn. Toch waren het de geanonimiseerden voornamen van de heren van het punkcollectief Bob Vylan. Politieke statements liggen bij punk altijd op de loer en dat is ook bij deze act het geval, waarbij alle misstanden in de wereld netjes worden opgesomd door de grootste Bob van de twee. Daar blijft het echter niet bij, want Bob Vylan staat immers ook garant voor een flinke dosis aan muzikaal geweld waarbij onze moshknokkels toch wel begonnen te jeuken.

Wij bleven netjes aan de zijkant en zagen dat de toeschouwers op de dreunende drumslagen van kleine Bob elkaar stevig te lijf gingen. Echt vijandelijk werd het nooit, zie het meer als een ferm partijtje knuffelen, maar grote Bob vond het vanaf het podium een fantastisch uitzicht. Ook hoorden we een stevige gitaarriff, maar waar die vandaan kwam, is en blijft een raadsel. Is er misschien nog een kleinere Bob die achter het grote drumstel verstopt zit? We zullen het waarschijnlijk nooit weten, want direct na afloop moesten we terug naar de North Stage voor de co-headliner.

Korn @ North Stage

En die co-headliner was niemand minder dan de all mighty Korn. We waren helaas net niet op tijd terug van Stage 4 om de eerste minuten mee te maken, maar toen we aankwamen, zagen we al een stofwolk ter grootte van een half voetbalveld boven de duizenden headbangende hoofden hangen. Logisch wel, want de band wist het publiek vanaf de eerste seconden te laten moshen alsof dit de laatste avond van hun leven was.

Voor de heren op het podium gold eigenlijk hetzelfde, want ook zij speelden alsof hun leven ervan afhing. Frontman Davis bewoog zich als een bezetene over het podium en gromde erop los, terwijl de ene strakke klassieker de nog strakkere andere opvolgde. Toch waren het tracks als “Twisted Transistor” en “A.D.I.D.A.S.” die er met kop en schouders bovenuit staken. Met duizenden kelen collectief schreeuwen dat je hele dagen aan de daad denkt, klinkt op papier als iets waar de nekharen van onze grootmoeder recht overeind van zouden gaan staan, maar op Pinkpop voelde het als de normaalste zaak van de wereld en werd het met een vuist in de lucht steeds luidruchtiger. Instrumentaal was de band ook in bloedvorm, waarbij gitarist James Shaffer zijn vingers in een sneltempo op zijn snaren liet kletteren en voor een muur van geluid zorgde die tot ver buiten de grenzen van Landgraaf te horen waren.

Afsluiten deed de groep uiteraard in stijl. Met “Freak On A Leash” werden nog één keer de nabijgelegen seismogrammen aan het werk gezet en kon heel de buurt meegenieten met het feit dat iedereen voor even een freak was. Korn was de meest ideale opwarmer die Muse kon wensen, want het voltallige publiek werd naar de headliner gestuurd met een lach van oor tot oor, maar met een soepel gesmeerde nek van al dat headbangen.

Muse @ South Stage

De krabbel stond al onder het contract, maar toch sloot Muse vorig jaar geen enkele van de Pinkpopdagen af. De band uit het piepkleine Teignmouth zou in de zomer van 2024 eigenlijk langs een groot scala aan Europese festivals trekken, maar liet aan diezelfde festivals even later weten dat ze die zomer zou gebruiken voor andere doeleinden. Wat dat was, is inmiddels redelijk bekend, want de groep liet afgelopen vrijdag met het nummer “Unravelling” voor het eerst iets horen van een mogelijks nieuwe langspeler. Een ferme kaakslag van heb-ik-jou-daar en met dat nummer trapte de band ook meteen de laatste Pinkpop-show van het jaar af.

Muse kreeg de afgelopen jaren flink de wind van voren met betrekking op zijn tamme liveshows, maar op Pinkpop was dat totaal andere koek. De groep had zijn gitaren weer gevonden en ramde er met “Map of the Problematique”, “Hysteria” en het nog altijd beestachtige “Psycho”, inclusief flink wat gebrul en gedril van een virtuele sergeant, meteen drie publieksfavorieten achter elkaar door. Dat merkte je ook in de reactie op het veld, want vanuit alle hoeken kwamen de fans naar boven en werden zelfs de gitaarriffs meegezongen. Mocht dat allemaal nog niet indrukwekkend genoeg zijn, dan gaf de lichtshow achter de leden de definitieve klap. De ene na de andere indrukkende productie werd op ons losgelaten en we hadden meerdere malen te dealen met een oogverblindende show, maar echt erg vonden we dat nooit.

Het kwam echter niet zonder verrassingen naar Landgraaf. “Madness” maakte zijn tourdebuut en werd met veel enthousiasme onthaald, maar het echt onverwachte moment kwam toen “Unintended” werd ingezet. De track werd voor het laatst in 2013 gespeeld en kende een grote terugkeer op Megaland, maar werd vooral lekker klein in cryosleep-modus gehouden. Het was een breekbaar moment in een show die bol stond van intensiteit en voor even hield het hele veld zijn adem in, om deze vervolgens op een later moment bij monsterhit “Uprising” te gebruiken om frontman Matthew Bellamy wat te ontlasten. Het nummer is en blijft de grootste knaller in het arsenaal en ook meteen het ene nummer dat bij het gehele veld voor een moment van herkenning zorgde, want het refrein klonk uit tienduizenden kelen.

Muse speelde en speelde, en er kwam maar geen einde aan, maar toen we tijdens het toegift de symfonische tonen van “Prelude” en het daaropvolgende “Starlight” hoorden, wisten we dat de set langzaam maar zeker richting het slot ging. Een straf slot dat nog een keer werd meegezongen door de grootste mensenmassa van heel het weekend. Want waar je met momenten een kanon kon afvuren en niemand verwonden, zou het rond twaalf uur een groot bloedbad worden. ‘We hoeven niet uit te verkopen, we zijn al blij als we met ons allen naar de headliner kijken’, waren de woorden van de organisatie voorafgaand aan het festival en Muse was eigenhandig verantwoordelijk dat die woorden ook nog eens een echte betekenis kregen.

Muse bewees dat het zijn plek als headliner nog lang niet kwijt is en sloot Pinkpop daarmee ook af zoals het hoort. De weg voor het festival naar de successen van het vorige decennium is nog lang, maar de revival is met de Britten uit dat piepkleine Teignmouth weldegelijk gekomen. Volgend jaar zullen we zien of ze die lijn daadwerkelijk kunnen doortrekken in Landgraaf, maar het liefst wel zonder een headliner à la Timberlake. Nee, zet volgend jaar maar Charli xcx of Sabrina Carpenter neer. Of is het misschien toch weer eens tijd om Linkin Park of Foo Fighters te verwelkomen. Voor nu is dat allemaal nog toekomstmuziek, maar één ding staat vast: de volgende editie van Pinkpop zal van 19 tot en met 21 juni plaatsvinden.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.