Crammerock 2026 (Festivaldag 1): Anders en beter

Als in Stekene de deuren van Crammerock openen, weet je dat de festivalzomer echt in zijn finale plooi valt. De succesformule van het festival is doorheen de jaren verder geoptimaliseerd met nieuwe tenten en een gloednieuw buitenpodium voor gitaarliefhebbers, maar de grootste succesfactoren blijven in de eerste plaats de gezelligheid, toegankelijkheid en programmatie, die een leuke mix vormt van bewezen helden van hier en internationale kleppers. Het hoeft dus niet te verbazen dat alle 38.000 tickets ook dit jaar in snel tempo de deur uit vlogen. Hoewel het weer het op de eerste festivaldag deels liet afweten, zochten en vonden duizenden al snel hun weg naar de Groeneputte voor een dag vol festivalplezier.

Lenny Lenny @ Main North

Compact Disk Dummies zit even in de vriezer na een aantal tjokvolle jaren, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de gebroeders Coorevits stilzitten. Lennert Coorevits toverde in de lente met Lenny Lenny een nagelnieuw soloproject uit zijn hoed en scoorde met debuutsingle “Tambourine” meteen een bescheiden radiohitje. Soul, vintage seventies indie en grooves staan centraal en dat is nu juist een zeer goede cocktail om de festivaldag mee op gang te trappen. Heel complex hoefde Lenny Lenny dus niet voor de dag te komen en het optreden straalde vooral een ontspannen gevoel uit. Door het miezerige weer druppelden er gestaag meer mensen binnen, al bleef het opvallend rustig voor Crammerock-normen. De kunst van de interactie heeft Coorevits in ieder geval onder de knie en zo maakte hij een paar leuke babbeltjes, want zoals hij terecht aanhaalde: we hadden evengoed in onze zetel naar B&B zoekt Lief kunnen kijken. Maar nee, we stonden bij Lenny Lenny en zagen hem tijdens “She Only Loves You (In The Summertime)” een dansje wagen tussen het publiek. Genoeg eigen nummers om de set vol te maken had Lenny Lenny nog niet en zo kregen we ook nog een best geslaagd Fleetwood Mac-covertje te horen. Afsluiten deed de groep uiteindelijk met een extra lange versie van “Tambourine”, die nog behoorlijk wat cachet meekreeg. Op die manier zorgde Lenny Lenny voor een gezwinde start van Crammerock 2026!

Lenny Lenny heeft dit najaar nog een clubtour, die je in dit handige overzicht kan terugvinden.

Eosine @ West

Eosine hebben de we de afgelopen jaren enorm veel stappen zien zetten en dat vooral in een uitstekende richting. De band rond Elena Lacroix houdt sowieso niet van stilstaan en dat merk je aan alles, want als het viertal op het podium staat, gebeurt er iets. De dromerigheid heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een potige en vastberaden geluid met veel energie en eigenzinnigheid. Het debuutalbum komt er in 2027, maar op Crammerock kregen we al een eerste voeling met het smaakpallet. Aanvankelijk vreesden we dat Eosines optreden op het openluchtpodium West in het water zou vallen, maar er waren genoeg dapperen die regen en wind trotseerden om zich te laten meeslepen in het Eosine-universum. Waar het begin nog een zekere toegankelijkheid had, duwden ze na een viertal nummers een charge hoger en kregen de nummers ook een klein ruw kantje. Dat ze ook nog eens best scherp en hard speelden werd ook illuster gedemonstreerd door Wouter Dijkstra. Die zag tijdens een klein bezoekje in het publiek de e-string van zijn basgitaar springen en moest daardoor even de basgitaar van WASTE gaan lenen. Het gedruppel nam jammer genoeg wel wat toe, maar gelukkig bleef het gros voor het West-podium wel staan. Weer of geen weer; Eosine zette Crammerock vroeg in de namiddag naar zijn hand.

Komende week staat Eosine nog op Rock Zammel en BackYard Festival in Merksplas. De releaseshow van hun debuutalbum is op vrijdag 5 februari in de Ancienne Belgique in Brussel.

FINN @ Club

Als winnares van Lawijtstrijd verzilverde FINN haar plek op de affiche van Crammerock en dat was een full-circle-moment voor de goedlachse Finn Teerlinck. Crammerock is namelijk het eerste festival dat ze ooit zelf bezocht met haar vriendinnen. Om dan zeven jaar later zelf op het podium te staan, had ze zelf nooit durven dromen. Ondertussen mag ze beginnen dromen van een doorbraak, want de artieste uit Sint-Niklaas heeft met haar Nederlandstalige popmuziek goud in handen. FINN studeert trouwens songwriting in Rotterdam en dat hoor je nu al doorschemeren in haar nummers. In de Club zong ze persoonlijke verhalen en dat deed ze met momenten met zodanig veel présence dat we bijna zouden denken dat FINN al jaren op de grote festivalpodia staat. Live laat ze zich bijstaan door een toetsenist en een drummer, wat een zeer solide basis is om verder te bouwen aan haar liveact. FINN toonde ook durf door zonder schroom een sitdown te vragen en verrassend genoeg deed heel de Club mee. Mits nog wat schaafwerk en goede omkadering zien we FINN mooie sprongen maken.

WASTE @ West

Voor de Antwerpse band WASTE is 2026 een referentiejaar geworden. Niet alleen wonnen ze in januari De Nieuwe Lichting; ook debuutalbum Scream Until It’s Beautiful zag in maart het levenslicht. Geen wonder dus dat ze een best stevige zomer tegemoet mochten gaan, die op Crammerock nog een venijnig verlengde kreeg. Ondanks de jeugdige concurrentie van Antoon bracht WASTE behoorlijk wat volk op de been aan West. De aanwezigen hadden zelfs bijzonder veel goesting, want al vrij vroeg tekende de moshbrigade present. WASTE hield overigens ook wel van de directe aanpak en beet zich met “Mom” al gretig vast in het publiek. Jef Jenaer voedde zich met de energie die er aan de West hing en ging tot aan zijn eigen grenzen. “Urges” goot extra olie op het vuur, “Wide Awake” deed er nóg een schepje bovenop en tijdens “Get Up” zagen we drummer Robbe Bastiaenssen nog harder uithalen. Het mocht dus duidelijk zijn dat WASTE niet gekomen was om onze en zijn tijd te verdoen. Eindigen deden ze met het makkelijk meezingbare “Dog House” en veel zweet.

De zomer van WASTE is nog niet gedaan en ook het najaar zit mooi vol met shows. Een handig overzicht vind je hier.

Yong Yello @ Main North

Voor Yong Yello is Crammerock geen onbekend terrein: dat voelde je aan de hoeveelheid liefde die hij in ontvangst mocht nemen. Als een van de absolute publiekslievelingen deed hij exact dat waar hij donders goed in is: charmeren en harten inpakken. Nog voor hij het podium beklommen had, galmde zijn naam al door de tent, en die spreekkoren werden tijdens het optreden alleen maar luider. Yong Yello doet het ook niet in zijn eentje, want De Fanfare van de Goede Hoop is meer dan een begeleidingsband. Het is een heel hechte familie geworden die samen plezier maakt op het podium en dat kwam ook echt oprecht over. Tijdens “Tis nooit genoeg” gingen de vuisten van Crammerock vrij makkelijk de lucht in en niet veel later scoorde Yong Yello ook met een strakke medley van drie Marcel & Het Magnetisme Van de Goot-nummers. Het feit dat ze al een hele zomer samen achter de rug hadden, merkte je in de automatismen en dynamiek, wat het optreden heel coherent en compleet maakte. De meezingers had Yong Yello goed gespreid doorheen het optreden en bij “Zoeke naar wa liefde” maakte ook Glints even zijn opwachting. Liefde was er dus in overvloed en Yong Yello liet het hart Crammerock een tijdlang even sneller slaan.

Yong Yello staat op 12 en 13 september in OLT Rivierenhof. Alle tickets zijn helaas al deur uit.

Black Box Revelation @ Main South

Jan Paternoster en Dries Van Dijck zijn even weg geweest met Black Box Revelation, maar dit jaar pikken ze de draad weer op met een nagelnieuw album. Kwestie van opwarming speelden ze deze zomer slechts twee festivals, waaronder gisterenavond dus Crammerock. De band had aanvankelijk wat moeite om de sfeer erin te krijgen, al hielden ze de vaart er toch nog goed in. “Stronger” deed als recente single nog een belletje rinkelen, terwijl “Mr. Big Mouth” en “Gloria” verdienstelijke pogingen waren om Crammerock te laten meezingen. De stembanden kregen ze zo goed warm en dat was nodig, want “Never Alone Always Together” stond al klaar om de stembanden nog wat meer schor te laten zingen. Black Box Revelation wou niet alleen op de makkelijke manier winnen en dat verdient toch wel respect. Met “Blown Away” toonden ze namelijk hoeveel kunde en virtuositeit in hun schuilt en dat ze buiten de standaard akkoorden dus ook wel echt de gitaar kunnen laten gieren. Op zich had “War Horse” ook een dragende zuil van de set kunnen zijn, ware het niet dat de interesse van het publiek even verdween. Veel problemen leverde het Black Box Revelation niet op en met een klassieker zoals “I Think I Like You” keerden ze moeiteloos het tij. De handen gingen enthousiast op elkaar en de tent zong met veel overgave zoals dat hoort. Op zich had dat het perfecte einde kunnen zijn, maar dat werd uiteindelijk “Wrecking Bed Posts” en ook dat werkte als slot op de deur uitstekend. Welkom terug, Black Box Revelation.

CMAT @ Main North

Wat een plezier blijft het toch om CMAT aan het werk te zien. De Ierse speelvogel moest lang vechten voor erkenning en kon finaal doorbreken met het virale “Take A Sexy Picture of Me”. Ciara Mary-Alice Thompson stond er gisteren met een lachend en wenend oogje, want na bijna vier jaar onafgebroken op tour te zijn speelde ze gisteren haar laatste Europese show in jaren. Dat ze toe is aan een welverdiende pauze is nog een fel understatement, maar gisteren wou ze vooral
nog eens alles geven. Haar podiumpresence is quasi ongeëvenaard en haar grimassen zorgden meermaals voor glimlachende gezichten op Crammerock. Beginnen deed ze door ons diesel te laten drinken op de bekende klanken van “The Jamie Oliver Petrol Station” dat van een machtig einde werd voorzien. Crammerock wou ze vrij snel in haar achterzak steken en daarin sloeg ze ook vrij snel. “I Don’t Really Care For You” en “When A Good Man Cries” werden met flair gebracht, terwijl ze met “Aw Shoot!” haar pistool bovenhaalde. De rook had ze nog niet weggeblazen of ze nam ons mee in een hoop plezier en fun. Hoewel haar stem nog altijd best goed klonk, merkte je in de tweede helft dat haar stembanden er toch wat doorheen zaten. Gelukkig kon ze rekenen op een enthousiast publiek, dat tevens de songteksten bijster snel kon meezingen. De obligatorische linedance tijdens “I Wanna Be a Cowboy” kon natuurlijk niet ontbreken, maar het orgelpunt vormde traditiegetrouw “Stay for Something”. Je kon zien dat deze laatste zet iets los maakte bij CMAT en haar band en ook een fan op de eerste rij kon zijn tranen niet bedwingen. Na een euforisch badje in de menigte nam CMAT afscheid. Dat de rust deugd moge doen!

The Vaccines @ Main South

The Vaccines is een festivalband par excellence. Gitaren? Check! Meezingers? Check! Sfeer? Check! De Britse band verkeert ook nog eens in een nostalgische beu, want dit jaar zetten ze What Did You Expect From The Vaccines? in de bloemetjes. Dat de nummers vijftien jaar later nog steeds aanspreken, konden we eerder deze zomer op Rock Werchter nog ondervinden in een uitpuilende The Barn. Ook in Stekene was de tent afgeladen vol voor deze Britse indierockers en of ze de weg naar de goal kenden. De ene na de andere knaller passeerde de revue en de Londense band speelde gretig in op de gemoedelijke sfeer van het publiek. De band herinnerde zich het festival nog van hun passage net voor corona en Justin Young koesterde warme herinneringen aan die laatste passage. Ook aan hun terugkeer zal hij wellicht nog even denken, want Crammerock toonde zich gul en zong naar believen mee. Hier en daar waren de naweeën van een intense zomer voelbaar, maar The Vaccines kon op de juiste momenten de rug rechten. Het evenwicht zat overigens best goed door de verdeling van de hitjes en zo vielen de zwakkere momenten amper op. Zo hoorden we vrij vroeg “Wetsuit”, schoot “I Wanna” raak en schalde “All My Friends Are Falling In Love” finaal door duizenden kelen. Het vijftienjarig jubileum van What Did You Expect From The Vaccines? werd met andere woorden op gepaste wijze gevierd in België.

Celeste @ Main North

Eerlijk gezegd hadden we nooit gedacht dat een artiest als Celeste ooit op Crammerock zou staan. De Britse zangeres heeft de voorbije jaren niet de gemakkelijkste reputatie opgebouwd en durft vooral haar eigen te ding doen. Wie haar vorig jaar op Rock Werchter zag, weet waar we het over hebben. Celeste heeft een excentriek aura en voert gewoon uit wat ze op dat moment juist aanvoelt. Het duurde dan ook niet lang vooradat haar excentrieke zelf de bovenhand nam en ze daarmee Stekene veranderde in een rokerige jazz- en soulclub. Aanvankelijk hield ze zich nog braaf achter de microfoon, maar naarmate het optreden vorderde, maakte ze steeds meer gebruik van het podium. Verrassend genoeg werd de rumoerigheid daarmee in de kiem in gesmoord en dat toonde in eerste plaats de klasse die Celeste in haar heeft zitten. “Love Is Back” stond eigenlijk niet op de setlist, maar werd er spontaan toch tussen gegooid. Haar waanzinnige stem kwam ook tijdens “Time Will Tell” helemaal door en legde met een duidelijke vinger iedereen het zwijgen op. De tegendraadse factor werd vooral tijdens laatste momenten duidelijk, toen ze eigenlijk nog maar vijf minuten over had en toch nog drie nummers wou brengen. Wat doe je dan in zo’n situatie? Celeste koos voor de minst comfortabele weg en speelde effectief die drie nummers, waardoor ze zo nog wat tijd van Bazart af snoepte. Het is de nachtmerrie van elke stagemanager, maar dankzij diens tolerantie kregen we nog absurd straffe versies van “This Is Who I Am” en “Strange” te horen. Buiten de lijntjes kleuren kan en mag dus op Crammerock en op die manier leverde Celeste een van de spannendste shows uit de recente geschiedenis van het festival.

Bazart @ Main South

Celeste was nog maar net van het podium, of daar stond Bazart al klaar om de sfeer naar een hoger niveau te tillen. Mathieu Terryn en kompanen zijn ook deze zomer alomtegenwoordig, met recent nog een stormachtige show op Pukkelpop. Waar ze op Pukkelpop vooral voor het (gemakkelijke) succes gingen, kozen ze op Crammerock toch enigszins voor een andere weg. Laatste wapenfeit EXIT werd op de voorgrond geplaatst en dat sloeg aan. Startschot “Nacht in Amsterdam” werd met open armen ontvangen in Stekene en was die dikke meezinger die het ijs na een handvol minuten brak. Terryn temperde aanvankelijk zijn energie met de persoonlijke nummers “Ooit komt er een dag”, “De ruis” en “Vier seizoenen”, maar toonde zich daarna des te meer als volksmeneer van de festivals.

“Hou mij vast”, jammer genoeg zonder Pommelien Thijs, was inderdaad een houvast en “Anders” waagde een sprongetje naar Onderweg. Crammerock zat zo dus al snel in de broekzak en net daarom verteerden ook de ietwat minder gekende nummers zoals “Vast in mezelf” en “Nooduitgang” iets makkelijker. Bij dat laatste nummer waagde Mathieu Terryn zich aan een kleine surftocht door het publiek, maar als een festivalmessias herrees hij vrij snel en net op tijd voor “Chaos”. De uitbundigheid werd door Bazart vooral richting het einde uitgespeeld, met een ontketend “Begin opnieuw” en de klassieker “Goud”. Wat ons betreft zocht en vond Bazart een gulden middenweg tussen nieuw en vertrouwd! Het feestgedruis was overigens nog lang niet voorbij, want wie nog energie over had, kon de nacht verder indansen met Rudimental en 2HOT2PLAY.

Bazart viert komend jaar hun tienjarig bestaan met welgeteld zeven shows in De Roma in Antwerpen. Enkel voor de show op vrijdag 18 juni zijn er nog een handvol tickets over.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!