Crammerock 2026 (Festivaldag 2): De zilveren rand

Na een eerste sterke festivaldag ging Crammerock gisteren verder met een tweede ronde. Het festival in Stekene vormt voor heel wat artiesten en festivalgangers traditioneel het sluitstuk van de festivalzomer, wat ervoor zorgt dat iedereen nog een keer met volle teugen van de sfeer wil genieten. Naar goede gewoonte haalt Crammerock daarvoor de certitudes van de festivalzomer naar Stekene en presenteert het een programmatie die ook in de breedte overtuigt. Ook gisteren zakten opnieuw daarom negentienduizend mensen af naar het festivalterrein in De Groeneputte, waar ze in de watten werden gelegd door onder anderen festivalkoningin Pommelien Thijs, de Britse feestband Kasabian en een weergaloos The Haunted Youth.

Basht. @ Main North

Onze dag begon gisteren bij het Ierse viertal Basht. De band stond in juli nog voor een kleine mensenzee op NEST van Rock Werchter, maar moest het gisteren met net iets minder volk doen. Aan hun speelstijl en ingesteldheid veranderde dat echter niets, want Basht. speelde strak en met een Ierse coolheid. Veel interactie ontstond er zo niet tussen de band en het publiek, al kwam dat vooral omdat de groep de vaart in de set wilde houden. Ze begonnen met nieuw nummer van hun aanstaande album Poor Advice, al kregen we met “Burn” ook al vroeg een oudgediende te horen. Jack Leavey is als frontman niet de grootste volksmeneer, maar ging tegen het einde wel even op de barricades van de eerste rij staan om het publiek op te zwepen. Eindigen deden ze best sterk met “Wild Horses”, dat live nog net iets leven en polsslag kreeg. Heel erg lang kon de band uit Dublin het festival overigens niet verkennen, want enkele uren later werden ze al verwacht in Maastricht voor een tweede show.

Monza @ Main South

Zeventien jaar lang bleef Monza in de koelkast, maar het kriebelde bij de originele bandleden om in het kader van het 25-jarige bestaan van “Van God Los” toch weer samen te komen voor een handvol optredens. De reünie bracht Stijn Meuris en co deze zomer al naar Rock Werchter en Rock Herk, en voor ze komende week in Hasselt nog een laatste keer spelen, trokken ze gisteren dus naar Crammerock. Als vroege publiekstrekker kregen ze de tent best snel gevuld, al bleef de sfeer aanvankelijk wat op een lager pitje. Net voor “De ogen van Jenny” vroeg Meuris om nog wat dichter te komen, om de ‘akoestiek van de galmbak’ te verbeteren. Veel beweging kreeg hij echter niet voor elkaar en ook het meezingstuk werd eerder matig opgepikt. Laten we het vooral wijten aan het vroege uur, want qua klasse en technische kunde komen er maar weinigen verder dan de enkels van Monza. Stijn Meuris talmde zoals alleen hij dat kan en kreeg het enthousiasme gestaag toch in de juiste positie voor die Vlaamse klassieker, die generatieoverschrijdend meegezongen kan worden. De kelen van Crammerock gingen open en “Van God Los” weerklonk met grandeur door de tent. De akoestiek speelde Monza zo nu en dan parten, maar richting het einde kwam de festivalgod nog net op tijd bij zinnen.

Op vrijdag 11 september staat Monza in Club AFF in Hasselt.

STONE @ Main North

Hoelang zal het nog duren vooraleer STONE als een Belgische band beschouwd wordt? Finn Power heeft deze zomer met zijn band heel wat festivalweides in Vlaanderen afgeschuimd en was als bezoeker ook op Rock Werchter en Pukkelpop te bespeuren. Heel gek is dat niet, want de band krijgt in geen enkel ander land zoveel liefde voor hun muziek en dat is een wederzijds verhaal. Een kleine PowerPoint om die liefde nog wat verder te accentueren, was alvast een leuke manier om de show te starten. Met StuBru-hit “MONKEY SEE MONKEY DO” kregen ze vooral de eerste rijen meteen goed mee, al bleef de rest van de tent er eerder statisch onder. Net voor “My Thoughts Go” moest Power wel even ingrijpen om de Pommelien-fans op de eerste rij te beschermen. Qua nummers duwden ze vervolgens zoveel als ze konden door, al viel “AUTONOMY” wel wat flets uit na “Waste”. Na het harde “Leave It Out”, inclusief wall of death, introduceerden ze een nieuw bandlid en dat was iemand die de dag voordien nog het mooie weer maakte op het festival: niemand minder dan Mathieu Terryn. Samen brachten ze verrassend genoeg een gehaaste versie van ‘Goud’, alvorens over te schakelen naar “Money (Hope Ain’t Gone)”. STONE deed er dus alles aan om de liefde met en voor België niet te laten bekoelen en in dat opzicht zijn ze met verve geslaagd.

Bad Nerves @ Main South

Na STONE nog meer gitaarenergie uit UK. Bad Nerves doet bij de modale Crammerock-ganger misschien iets minder snel een bel rinkelen en dat was er ook aan te merken. De no-nonsense aanpak van het vijftal uit Essex overrompelde de menigte en werkte bijna afschrikwekkend. Zoveel strakke gitaarriffs op korte tijd vallen nu eenmaal niet bij iedereen even makkelijk te verteren, maar Bad Nerves was geenszins van plan om hun matchplan overboord te gooien. “Baby Drummer”, “Don’t Stop” en “Palace” zijn powerpop van het meest pure soort en werden aan een maf tempo gebracht. Gelukkig was er een lokale Chiro die, mede door de nodige alcoholpromille, voor sfeer zorgden door de pit te openen en crowdsurfers in de lucht te steken. Bobby Nerves loerde enkele keren over zijn zonnebril om te zien wat er gaande was, maar merkte zelf ook op dat Crammerock niet opgewassen was tegen zo een snedig gitaarmuur. Ze bleven in ieder geval trouw aan hun zelve en dat loonde geleidelijk aan. “USA” werd snel opgepikt en meegebruld, “Antitode” was even effectief als een vlammenwerper in de hoge venen en “You Got The Nerve” sloeg de juiste snaar. Het razendsnelle “Can’t Be Mine” werd geïntroduceerd als dat ene nummer dat ze altijd zullen spelen, terwijl de Chiro bij “Dreaming” ook nog eens hun beste roeikunsten bovenhaalde. Een perfecte match voor het uur van de dag was Bad Nerves niet, al konden ze desondanks wel overtuigen met hun speelse snelheid.

J.Bernardt @ Main North

Heel wat artiesten beëindigen op Crammerock hun tour, maar voor J.Bernardt is het net de aftrap van een nieuw hoofdstuk. Jinte Deprez gaf zijn soloproject het afgelopen jaar een nieuwe injectie en op Crammerock speelde hij zijn enige festivalshow van de zomer. Dat er daardoor een zeker gebrek aan automatismen zou zijn, viel te verwachten, maar al bij al schipperde de band vrij gemakkelijk door de set. De nieuwe single van J.Bernardt gaf de aftrap, maar daarna dobberde de set vooral in bekende wateren. “Calm Down” en “The Other Man” waren in dat opzicht de meest herkenbare nummers, al bleef J.Bernardt het liefst van al gemoedelijk voortkabbelen. Net voor het invallen van de avond vormde dat vooral een aangename soundtrack om buiten de tent nog wat van de laatste zon te genieten. Richting het einde schakelde J.Bernardt toch nog een versnelling hoger met “Wicked Streets”. De straat bleek gelukkig niet doodlopend en bracht ons uiteindelijk nog bij het livedebuut van “Children”. Die laatste heeft alvast alles in huis om als referentienummer voor Wild Swim het enthousiasme voor het nieuwe album aan te zwengelen. Een feilloze aftrap van het nieuwe tijdperk kunnen we de performance uiteindelijk niet noemen, maar J.Bernardt bracht de boot wel veilig naar de Stekenese haven.

Op maandag 25 januari staat J.Bernardt in de Ancienne Belgique in Brussel.

DAAN @ Main South

De gekste cowboy van Vlaanderen? Klop daarvoor maar aan bij DAAN. De excentrieke gentleman heeft lak aan compromissen en dat weerspiegelde zich steevast in zijn set. Hoewel hij zijn hitjes goed verspreidde gooide hij ook best wel wat nieuw, minder evident materiaal in de mix. Het maakte dat de tent, die overigens voor het eerst echt helemaal was volgelopen, meermaals van een feestje naar een bescheiden borrelmoment ging. Daan Stuyven leek zich daar deels bewust van, maar bleef desalniettemin vasthouden aan zijn concept. “Icon” werd vrij vroeg in de show gedrapeerd en kreeg de handen vlot op elkaar, waarna de nummers van Space het even overnamen. Het dak ging er pas echt vanaf wanneer Daan met zijn band voor een finale ronde met “Swedish Designer Drugs” en “Housewife” uitpakte. Met name die laatste ontketende een groots feestje en het was trompettist Jo Hermans die met een geweldig slotoffensief voor extra kippenvel zorgde. Dat Crammerock zelfs na de laatste noten nog bleef verder zingen toont wat voor een tijdloze culthit “Housewife” wel niet is. DAAN hield zijn legacy en eigenheid met andere woorden meer dan in stand op Crammerock.

DAAN staat op zaterdag 19 september op Curiosity Festival in Wetteren. Vanaf november trekt hij met een nieuwe show langs de culturele centra in België. Een overzicht van alle data vind je hier.

blackwave. @ Main North

Eigenlijk is 2026 een rustig jaar geweest voor blackwave., althans, zo leek het toch voor de buitenwereld. Willem Ardui en Jean Valery hebben echter niet stilgezeten en gebruikten hun tijd om te werken aan nieuwe muziek en te protesteren tegen de onmenselijke genocide in Gaza. Hun engagement steekt het duo terecht niet onder stoelen of banken: hun platform gebruiken ze om misstanden aan te kaarten en hun solidariteit te tonen. Die boodschap konden ze gisteren kracht bijzetten met een steengoed concert, waarbij de band als ruggengraat de nummers nog eens naar een hoger niveau tilde. “BIG Dreams” en “Bittersweet Baby” gingen vrij zoet binnen en de flow van beide rappers/muzikanten werkte aanstekelijk. Net voor protestsong “Nothing Left To Lose” projecteerden ze een zin die tot nadenken stemde: ‘Nobody’s Free Until Everybody Is Free’. Rake woorden, met zoveel waarheid; weinig Belgische artiesten durven het op deze manier te brengen. Gisteren speelden ze ook twee nieuwe nummers die hun activistische kant nog verder benadrukten, waarbij de twee met Palestijnse vlaggen het publiek in sprongen. Eindigen deden ze echter met een zoete noot. Het funky “Whasgood?” was een plezier voor het gehoor, “a-okay” kon met flow en spelplezier overtuigen en “Elusive” ontpopte zich nog maar eens tot een fantastische meezinger. Het duo beloofde komend jaar met een nieuw album te komen en daar kijken we dankzij hun sterke performance van gisteren des te meer naar uit.

The Haunted Youth @ Main South

Wereldklasse made in Belgium; dan hebben we het vanzelfsprekend over The Haunted Youth. Deze zomer speelt de band rond Joachim Liebens slechts op een handvol festivals en daar was Crammerock gisteren eentje van. Het duurde niet lang alvorens het podium in een dicht rookgordijn werd gehuld en “in my head” onder een dreigend groen licht werd ingezet. Als opener kan dat natuurlijk tellen, en met “castlevania” en “deathwish” kregen we nog twee messcherpe nummers van die tweede plaat Boys Cry Too. The Haunted Youth imponeerde, greep je bij het nekvel en dat viel duidelijk in de smaak bij het festivalpubliek. Doorbraaknummer “Teen Rebel” werd met open armen omarmd, al zakte het tempo wat later met “falling to pieces” toch een heel klein beetje in. Het niveau bleef hoe dan ook buitenaards en met een intensiteit van jewelste bleef The Haunted Youth boeiend en groots. Eindigen deden ze met het ijzersterke “Coming Home”, dat als laatste wapenfeit de tent deed ontploffen. Het blijft verbluffend hoe herkenbaar en beklijvend de optredens van The Haunted Youth zijn.

Op donderdag 25 maart staat The Haunted Youth in de Lotto Arena in Antwerpen.

Pommelien Thijs @ Main North

Alomtegenwoordig, en dat al enkele festivalzomers na elkaar: Pommelien Thijs valt simpelweg niet te ontlopen. De koningin van de AFAS Dome kroonde zich deze zomer ook tot koningin van de Belgische festivalzomer, want overal waar ze speelde gingen de tickets vlot over de toonbank en heerste er pure extase. Ook wij zagen haar deze zomer meermaals aan het werk en kunnen ondertussen nog weinig nieuws over haar show vertellen. Dat hoeft ook niet, want de constante is nu eenmaal dat alles quasi perfect in elkaar zit en dat ze als geen ander weet hoe ze een publiek moet bespelen. Op Crammerock speelde ze voorlopig haar laatste Belgische festivalshow voor een tijdje en dat zorgde voor een overrompeling. Zelfs ver buiten de grote tent was het drummen geblazen en verzamelde jong en iets minder jong zich voor een gewoonweg fijne popshow.

Pommelien Thijs hield vast aan haar festivalsetlist en dat zorgde voor ons voor weinig verrassingen. Op een gastbijdrage van Mathieu Terryn was het tevergeefs wachten, al had hij gisteren wellicht verbleekt naast de ravissante podiumprésence van de Vlaamse popkoningin. Het was dus opnieuw boenk erop en Crammerock was helemaal mee in de ban van Pommelien Thijs. Als hoogtepunt schuiven we graag nog eens “Cassandra” naar voren, want hoe goed zit dat nummer wel niet in elkaar? De band gaf het nummer nog meer bombast en grandeur. “Ongewoon” zorgde niet veel later voor een verdergezet feestje, om uiteindelijk in de confettiregen van “Atlas” te eindigen. Het werd dus weinig verrassend een nieuwe veroveringstocht, en meteen ook haar laatste op Belgische festivalbodem deze zomer.

Kasabian @ Main South

Ooit leek Kasabian voorbestemd om de grootste festivals van Europa te headlinen, maar op het moment dat het had moeten gebeuren, kon de Britse band uit Leicester het uiteindelijk niet helemaal waarmaken. Club Foot en Fire zijn dan wel klassiekers voor iedereen die rond de eeuwwisseling opgroeide met britpop en indierock, maar de aanvoer van kwaliteitsvolle albums is daarna toch wat stilgevallen. Toch blijft Kasabian een graag geziene festivalband en toonden de Britten zich eerder deze zomer op het hoofdpodium van Rock Werchter nog bijzonder vermakelijk. Reden genoeg om hen gisteren als headliner van Crammerock op het hoofdpodium te zetten. Wat op zich een gemakkelijke opgave zou moeten zijn voor een band van dit kaliber, bleek in de realiteit toch net iets meer trek- en duwwerk te vragen. De reden? Die ene headliner genaamd Thijs die net voor hen speelde. Ga daar maar eens over.

Gelukkig is Kasabian een band met anthems: makkelijk meezingbaar, voorzien van stadionbombast en een aanstekelijke energie. De tent was ondertussen al wat uitgedund toen ze met “Club Foot” de eerste pijl uit de koker haalden. De stem van frontman Serge Pizzorno galmde nog wat zielloos door de tent, maar aan zijn grote sprongen te zien had hij energie te over om heel Stekene van elektriciteit te voorzien. Dat Crammerock geen gemakkelijk publiek zou worden, merkte hij al snel, en daarom dook hij bij “Call” al even het publiek in om kennis te maken met iedereen. De sfeer groeide daardoor exponentieel, al waren de nummers van het gloednieuwe album ACT III, dat vrijdag verscheen, eerder povertjes. “SUPERPOWERS” is zo’n nummer dat bij de volgende tour pardoes uit de setlist geschrapt wordt.

Maar goed, Kasabian hoefde niet hoogstaand te spelen om te doen waarvoor ze gekomen waren: een feestje bouwen. Richting het einde mocht het dak eraf en kregen we met “III Ray (The King)” en “Fire” de nummers die de tent uiteindelijk helemaal deden ontploffen. Een zelfloper was deze terugkeer naar België niet, maar Kasabian hield uiteindelijk toch goed stand. En daarmee eindigde ons Crammerock-avontuur, jaargang 2026, met een portie vermakelijkheid. Meer moet dat na een lange zomer soms niet zijn.

Het verslag van de eerste dag van Crammerock 2026 lees je hier.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!