STONE @ Trix: Eén grote moshpit

Sinds 2020 vertolkt STONE naar eigen zeggen ‘de ondergrondse stem van de verloren jeugd’. Die stem vertalen ze in een mix van rock, punk en Britpop. Met radiohits als “Money (Hope Ain’t Gone)” en “I Gotta Feeling” werd al snel de term ‘rockbelofte’ op de band gekleefd, al mag die van ons inmiddels vervangen worden door ‘gevestigde waarde’. De afgelopen twee jaar kwamen de Britten ons maar liefst zes keer bewijzen dat ze ook live heel wat in hun mars hebben. Zo werden ze op een jaar tijd gepromoveerd van de Slope naar de Main Stage van Rock Werchter en wordt ook de capaciteit van de telkens uitverkochte concertzalen bij ieder bezoek verdubbeld. De kans dat je voor vandaag nog nooit eerder van STONE hoorde, is dus behoorlijk klein. Hoewel ze ons afgelopen zomer met hun debuutalbum Fear Life For A Lifetime niet volledig wisten te overtuigen, slaagden ze er met hun sterke livereputatie moeiteloos in om op de tweede dag van oktober de Trix volledig te vullen.

De spits van de avond afbijten, was vandaag weggelegd voor de Londense sounds mint. Omhuld in een jasje van punkgitaren brengt het viertal politieke meningen en reflecties over het leven naar voor. De set schoot wat mank uit de startblokken, maar daar was na enkele nummer haast niets meer van te merken. Telkens ruigere gitaren zorgden voor een telkens luider publiek. Zo werd tijdens “Where Is Wally” hier en daar zelfs spontaan meegezongen. Dat de zanger dan ook nog een een goed gevoel voor humor bleek te hebben, zorgde enkel maar voor meer enthousiasme vanuit de zaal. Met als afsluiter een moshpit (waarvan we er doorheen de avond nog velen zouden zien) en vervolgens een daverend applaus, kon de band tevreden het podium verlaten en waren wij alvast opgewarmd voor STONE.

Na wat gitaargeweld van Elliot Gill kwamen de andere bandleden vol zelfvertrouwen het podium opgewandeld. STONE had er duidelijk zin in en de fans nog veel meer. Voor de gelegenheid had frontman Fin Power zelfs een woordje Nederlands geleerd: ‘Dag allemaal’ riep hij het publiek toe met een reusachtige glimlach. Vervolgens werd “Train” als eerste nummer voor de leeuwen gegooid en meteen verslonden. Een stevige start zou je kunnen zeggen, al bleek dat na opvolger “I Gotta Feeling” nog maar een voorzichtige inleiding. Door de radiohit zo vroeg in de set te steken, was het ijs meteen gebroken. Moshpit nummer één was een feit en Power nam direct gebruik van de situatie om het publiek voor een eerste maal in te duiken. Ook anthem “If You Wanna” zat bijzonder vroeg in de set en zorgde ondanks zijn relatief rustige sfeer voor heel wat gemosh. Eén ding werd gisteren al snel duidelijk: geen enkele STONE-song is te rustig om op te moshen. Nummers als “Sold My Soul” en “Roses” vormden het bewijs dat ook het nieuwe werk de fans kan smaken. Gelukkig maar, want Fear Life For A Lifetime stond gisteren centraal.

“Say It Out Loud” zorgde voor het eerste en meteen ook laatste dipje van de show. Met zijn grote indiepopgehalte weet het ons niet volledig te overtuigen en dat wordt tijdens een avond vol ruige gitaren nog maar eens extra benadrukt. Veel tijd voor gekweel is er echter niet, want vervolgens moest Power slechts één keer ‘ah ah ah ah’ zingen om de volle zaal ’tu tu tu tu’ te laten zingen in respons. Logischerwijs werd “My Thoughts Go” ingezet en ging iedereens keelgat volledig open. Wie dacht daarna zijn stembanden even te laten rusten, zat er volledig naast. “Money (Hope Ain’t Gone)” volgde als volgende meezingmoment, moshpitmoment en zweetmoment. In de zaal zat de sfeer er alvast dik in, maar ook op het podium verliep alles vlot. Van stress was geen sprake en het enthousiasme spatte van de bandleden af. Elk kregen ze doorheen de avond hun eigen spotlight moment, zo smeet Elliot Gill ons de ene gitaarsolo na de ander toe, haalde Sarah Surrage tijdens “Left Right Forward” haar innerlijke Kim Deal boven en was Alex Smith niet bang om er nu en dan eens een groovy drumbeat tussen te gooien.

Met de grootste glimlach die we ooit zagen, vertelde Fin Power ons dat hun energie en blijdschap op het podium een reflectie was van wat ze in de zaal voor zich zagen. Veel ruimte voor dergelijke complimenten was er echter niet, want met “Queen” werd een zoveelste hitje op ons afgestuurd. Wie na het beluisteren van het album dacht dat een nummer als “Queen” met zijn grote U2-gehalte niet in een STONE set zou passen, werd vandaag dubbel en dik het tegendeel bewezen. ‘We spelen nog één traag nummer voor jullie, daarna is alles pure mayhem.’ Of voorgaande nummers rustig waren, laten we even in het midden, maar zo gezegd zo gedaan: “Save Yourself” zorgde voor een Trix vol lampjes en vormde een laatste ontspanning om ons klaar te stomen op wat zou volgen. Trio “Left Right Forward”, “Save Me” en “WASTE” staken namelijk het lont van de absolute ontploffing in de Trix aan. Hoewel er bij die eerst vernoemde wat technische problemen waren, bleef de band gewoon alles geven alsof er niets aan de hand was. Power sprong nog enkele keren het publiek in en toonde middenin de zaal zelfs zijn breakdance kunsten.

Na enkele minuten kwam de band vol extase het podium opgelopen voor de bisronde. ‘Ik hou van jou’, vertelde de zanger ons opnieuw in zijn beste Nederlands. Wie hiervoor nog niet voor zijn charmes viel, deed dat nu wel. “I Let Go” en “Leave It Out” vormden de apotheose van de avond. Een laatste maal duwden alle bandleden het gaspedaal volledig in, zong iedereen zijn stembanden kapot en veranderde de Trix in een grote moshpit. Afscheid nemen deed STONE met de woorden ‘We’ll see you soon, we’ll see you fucking soon’.

Vandaag werd de liefde tussen STONE en België een zevende keer verklaard. Wat wij vooral opmerken, is dat elk STONE concert ruiger, beter en vooral heter wordt. De bandleden stonden met meer zelfvertrouwen op het podium, gaan inmiddels moeiteloos om met hier en daar een technisch probleem en vooral: ze genoten er van. Dat laatste kan uiteraard ook gezegd worden over de fans. Vandaag staat een groot deel van de aanwezigen hoogstwaarschijnlijk op met blauwe plekken, maar in plaats van pijn zullen die een tijdelijke herinnering aan een fantastisch concert opleveren. Wij kijken alvast uit naar het volgende STONE-concert op Belgische bodem.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

Train
I Gotta Feeling
Sold My Soul
If You Wanna
Roses
Lets Dance
Say It Out Loud
My Thought Go
Money (Hope Ain’t Gone)
Queen
Save Yourself
Left Right Forward
Save Me
Waste

I Let Go
Leave It Out