overpass @ Trix (Club): No-nonsense indie met een dikke portie sympathie

Toen overpass begin juli op Rock Werchter het NEST-podium onveilig maakte, schreven we dat de band vooral de onderscheidende factor miste. Prima festivalsoundtrack, aanstekelijke melodieën, maar het soort groep dat we al vaak hebben zien passeren. Een halfuur op een ontdekkingspodium is natuurlijk ook geen eerlijke test. Daar staat half Werchter toevallig te kijken op weg naar het volgende podium. In een clubzaal heeft iedereen bewust zijn fiets op slot gezet. Een eigen zaal, een eigen publiek en een volledige set: dan pas weet je wat een band in huis heeft. Die kans kregen de vier uit Birmingham in de Club van Trix, waar ze hun Europese tour voor debuutalbum Elsewhere, Always aftrapten. Dat album gaat over de rommelige jaren net na je twintigste. Hoe die nummers overeind blijven in een zaal van een paar honderd man, zouden we zo zien.

Als voorprogramma kregen we de jonkies van FLETCHR FLETCHR voorgeschoteld. Hun set begon vrij rommelig en stond vooral luid. We waanden ons instant in een Britse pub, waar zanger Rohan Fletcher maar al te vaak het zingen inwisselde voor schreeuwen. Ze serveerden een set van zes liedjes, waar hun jeugdige energie zeer aanstekelijk werkte, maar desondanks kregen we een beetje een dertien in een dozijn gevoel. Hun afsluitende lied “Alive” raakte evenwel een gevoelige snaar: het lied werd opgedragen aan de papa van Fletcher, die onlangs overleed. Ondanks de niet zo vrolijke context is het lied juist wel vrolijk. Het is een ode aan het leven, waarbij op het einde de saxofoon ook mocht komen meespelen.

Rond kwart over negen verscheen overpass op het toneel met traditionele opener “Union Station”. Wat een dijk van song is dit toch, en vooral een meezinger dankzij de aanstekelijke melodie. Wat opvalt is dat de band duidelijk vlot ingespeeld is op elkaar. De vette sound van de bas van India (heerlijke naam!) Armstrong, de strakke drums van Jake Bishop gecombineerd met de reverbgitaar van Elliot Rawlings zorgen voor simpele no-nonsense nummers. De X-factor van de band is evenwel frontman Max Newbold, die een klok van een stem heeft gecombineerd met een zeer sympathieke uitstraling. De gunfactor voor deze band is er, en we gunnen het ze ook. Maar we kunnen niet ontkennen dat het merendeel van de songs volgens een vast stramien verloopt. Strofe ingehouden, refrein wijd open met catchy melodie en telkens datzelfde moment waarop de gitaren in de hoogte schieten. Prima recept, alleen wordt het voorspelbaar als het vijf keer na elkaar bovengehaald wordt.

In het midden van de set krijgen we een intieme uitvoering van “Bonnie & Clyde Pt.2”, waarbij Newbold het publiek solo bespeelt en bezingt. Het traagste nummer van de plaat en in deze zaal net het moment waarop je hoort hoeveel stem die man heeft. Daarna gaat het luik met het oudere werk open. “Be Good to Yourself” en “3AM” zijn nummers die het publiek al jaren kent, en dat merk je meteen: bij dat laatste springt de zaal mee op het basritme van Armstrong. “Stay Up” en “Right Time” volgen hetzelfde spoor met catchy zanglijnen en die reverbgitaar met hoge tonen van Rawlings, niks wat je twee keer moet horen om het te snappen.

Newbold gaat in het laatste deel meermaals de hoogte in met zijn kopstem en in “Fall in Love” levert dat het grootste meezingmoment van de avond op. Geen moeilijke nummers, deze band maakt die niet, maar wel nummers die precies doen wat ze beloven. “Beautiful” opent met een drumintro die de zaal meteen weer bij de les heeft, bij “Take It or Leave It” gaan de handen vanzelf op elkaar boven een hoge gitaarlijn en met afsluiter “Is This Real?” zit de vlam helemaal in de pijp, waarbij jong en oud meezingen en dansen.

Blijft de vraag waarmee we binnenkwamen. Zeventien (!) nummers speelde overpass en daar zitten er onmiskenbaar een paar tussen die er bovenuit steken zoals bijvoorbeeld “3AM”, “Union Station”, “Fall in Love” en “Is This Real?”. Dat zijn nummers waar een band een carrière op kan bouwen. Alleen haalt niet elk nummer dat niveau en in een set van dit formaat ga je dat verschil horen. Het potentieel is er, de vakkennis ook en in Newbold hebben ze een frontman die met stem en uitstraling het verschil maakt. Wat overpass nu nog te doen staat, is die lat over zeventien nummers hoog houden.

Facebook / Instagram / Website

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Union Station
Sandman
I Will
Slow
Like No Other
Forever, You
Spinning
Bonnie & Clyde Pt.2
Be Good To Yourself
3AM
Stay Up
Right Time
Heaven
Fall In Love
Beautiful
Take It Or Leave It
Is This Real?