We keren een kleine week terug in de tijd. Vijf mannen voerden het zotte idee uit om op één dag drie optredens te spelen… in drie verschillende landen. Om 11 uur startten ze in Utrecht, en met slechts enkele minuten vertraging stonden ze vervolgens op het podium van de Brusselse AB Club, om ’s avonds in Londen het kot voor een derde keer af te breken. Want dat mag onderstreept worden: Nothing But Thieves, die vijf zotten waarvan sprake, toonden zich drie keer van hun beste kant en bezorgden slechts enkele honderden toeschouwers een unieke beleving.
Het vijftal uit Southend-on-Sea bewees dat ze doorheen de jaren een stevige reputatie hebben opgebouwd. Sterspeler Conor Mason kaapt met zijn torenhoge stembereik vaak de hoofdrol weg, maar de schijnwerpers worden ook op de andere muzikanten gericht, die stevig van jetje kunnen geven. Na vier albums, meerdere hits (“Amsterdam”! “Is Everybody Going Crazy?”! “Overcome”!) en een stevige livereputatie is het tijd voor de volgende fase. Met de release van Stray Dogs openen de poorten naar de écht grote zalen, en dat doen ze op hun nieuwe plaat met veel lawaai.
Titeltrack “Stray Dogs” trapt meteen de deur stevig in en zegt ons waar het op staat. Na een onheilspellende intro toont de band duidelijk dat ze helemaal en zonder compromissen terug is. Er wordt teruggegrepen naar de rauwe roots, waarbij die alle eer worden aangedaan. Haast elektrocuterende gitaren en een meedogenloze drive (drummer James Price is niet te stoppen!) houden ons een dikke vijf minuten lang in bedwang. De climax grijpt bij de keel en de toon is gezet. Hetzelfde gaat op voor “AI.Jesus”, waarin geschreeuw, gedrum, gescheur en een pak gevoel allemaal samenkomen. In slechts weinig nummers klonk het vijftal zo ruw als hier.
Dat er een muur van geluid wordt opengetrokken, is de rode draad doorheen Stray Dogs. Met “Testosterone” stelt Mason zich tentoon als woordkunstenaar en scanderen de backings ‘yeah yeah yeah’, waarmee ze de rol van het publiek perfect voorkauwen. Conor klinkt zwoel en cool tegelijk en vertoont een soort nonchalance dan wel je-m’en-foutisme, wat ook hoorbaar is tijdens “American Confidence”. Nog zo’n nummer dat het van een op hol geslagen metronoom moet hebben.
Een plaat van Nothing But Thieves zou er geen zijn zonder een zachte kant. Die konden we al horen op “A Different Kind of Happiness“, dat vorige week straf werd neergepoot in de AB Club, maar ook op “I Need You Then, I Need You Now”. Waar de songs vaak (terecht) de hemel in worden geprezen omwille van Conors stem, worden we hier verrast. Alsof de platenspeler op een fout toerental staat, treedt de frontman eerder onherkenbaar naar voren. Of het nu door een stemeffect of gewoon door talent komt, zo onwennig als het klinkt, zo interessant is het ook. De titel verraadt dat het een pijnlijk lied betreft, dat effectief recht naar de aorta schiet. Halverwege wordt de elektriciteit aangesloten en toont Joe Langridge-Brown zijn kunde op de snaren. Een enkele viool neemt een plek op de achtergrond en gaandeweg komen meerdere strijkers haar vergezellen. Breekbaar, krachtig, poëtisch: allemaal bijvoeglijke naamwoorden die meer dan gepast aan het nummer vast te haken zijn.
Toegegeven, de lijm pakt niet altijd. Het refrein van “#5” heeft wat weg van dromerige, ietwat kleffe liefdesmuziek zoals er al tig voorbeelden van bestaan. Ook het daaropvolgende “If You Don’t Have Someone To Love” begint op die manier: gezien de titel zagen we het akoestische gitaarspel en het neergeslagen stemtimbre van mijlenver aankomen. Gelukkig baseren we onze mening niet op half luisterwerk, want na een dikke minuut wordt er plaats gemaakt voor extra instrumentatie. We horen strijkers, ontwaren in de verte buisklokken en komen terecht in een verdere opbouw richting een climax, waarbij om acht tellen weer een tandje forser wordt gespeeld. Het verwachte bombasme valt echter abrupt stil, de anticlimax blijkt een feit.
De absolute sterkte van de plaat (en bij uitbreiding van de band tout court) bevindt zich dus in het stevigere werk. “Evolution” is een dijk van een single die ondertussen verplichte materie zou moeten zijn bij iedere nieuwe kennismaking met de band. Stevig, to-the-point, volgens de regels van de kunst tot de opgebouwde spanning uiteenspat en nog even blijft plakken. Het refrein vuurt een zee van woorden af op een tempo dat slechts weinigen kunnen bijhouden. Al even aanstekelijk is “Baby Kool (Evelyn)“, waarbij de dynamiek een geslaagde kruisbestuiving tussen rock en pop oplevert. Op die manier is de wereld van het vorige album Dead Club City toch een beetje binnengebracht, al blijkt die met synths overgoten plaat achteraf gezien eerder een daguitstap te zijn geweest dan een verhuis. Gitarist Dom Craik mag zijn kunst op de toetsen hier en daar nog laten zegevieren, maar op Stray Dogs zijn het de snaren en drumstokken die primeren.
Net dat maakt deze vijfde plaat zo krachtig. Er is met veel liefde teruggegrepen naar het verleden en vanop ieder vorig album is een bepaalde invloed hoorbaar. Met stevige overtuiging trekken de Thieves resoluut de kaart van de intensiteit, waarbij ze ook de kracht en pracht tonen in de breekbare momenten. Stray Dogs staat er als een huis, klaar om het dak eraf te blazen.
Op 31 januari maakt Nothing But Thieves de AFAS Dome onveilig.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Evolution”, ons favoriete nummer van Stray Dogs, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
