Zeven jaar na hun laatste passage in Antwerpen stond de Californische band CAKE zondagavond nog eens in De Roma, als hopeloos uitverkocht middenstuk van een korte Europese tournee (twee concerten in Duitsland, eentje in Parijs, eentje in Amsterdam en afsluitende optredens in Londen en Glasgow). En dat alles in afwachting van hun nieuwe, negende album, dat later dit jaar nog moet verschijnen. De band rond leadzanger John McCrea bestaat inmiddels 35 jaar. Geen wonder dus dat vooral fans van een iets oudere generatie zich verdrongen voor het podium.
Veel foto’s of filmpjes zullen er van het concert alvast niet circuleren. Meteen bij aanvang van de show werd met een dwingende aankondiging op tape duidelijk gemaakt dat het maken van beeldmateriaal kon leiden tot onmiddellijke verbanning uit de zaal. Voor de band opkwam, weerklonk een ongemakkelijk lange, Star Wars-achtige intro, terwijl spots minutenlang het podium afspeurden – duidelijk op zoek naar niets. Het publiek kreeg vervolgens wel waar het zin in had. McCrea geniet de reputatie niet altijd met evenveel zichtbaar plezier op het podium te staan, maar in De Roma kreeg hij er gaandeweg steeds meer zin in. Als vanouds lardeerde de band hun bekendste nummers vol sarcastische, slimme teksten met funky baslijnen en elementen uit genres als jazz, pop, disco, hiphop en americana.
Her en der bood de avond wat aangename verrassingen in de vorm van live minder vaak gespeelde nummers. De volgorde van de setlist week grondig af van eerdere optredens. Bij momenten wekte McCrea de indruk dat de inhoud op het podium zelf nog moest worden bepaald. De omkadering van de show was van een fonkelende eenvoud: voor de show begon was er het achtergrondbeeld van een besneeuwd berglandschap met dennenbomen en een meertje dat baadde in een prachtig blauwachtig licht. Tijdens het concert zelf toverden een enorme discobal en twee zeepbelkanonnen De Roma om tot een absurd feestelijke circustent. Naast McCrea’s typerende stem, gortdroge parlandostijl en akoestische gitaargeluid kwamen ook de prominente trompetsolo’s in mariachi-stijl van trompettist en toetsenist Vincent DiFiore goed tot hun recht. De melancholische, ietwat slepende trompetpartijen werden gecombineerd met haast buitenaards klinkende, zwaar vervormde elektrische gitaarhooks.
View this post on Instagram
Van bij de eerste noten van het minimalistische midtempo-openingsnummer “Frank Sinatra” daalde een kale, hypnotiserende groove neer over de zaal. Het was het begin van een exact twee uur durend concert (pauze inbegrepen), dat netjes werd opgesplitst in twee sets en een paar bisnummers. Fans zongen in de eerste set gretig mee met oude favorieten, zoals een ronkende, funky versie van het dansbare “Sheep Go To Heaven”. De eerste halve uitnodiging tot een sing-a-long werd enthousiast onthaald. Tijdens “Mr. Mastodon Farm” was de samenzang al bezwerend te noemen, ook al bleef McCrea opvallend lang ‘Go to hell!’ meezingen. Hierdoor leek het heel even alsof hij zich tot het publiek richtte, al kan dat ook slechts een indruk zijn geweest. Een mooie versie van “Long Time” werd gevolgd door de bekende cover “Perhaps, Perhaps, Perhaps”, een radiohit die hier duidelijk nog steeds erg populair is. Op de bitterzoete ballade “Mexico” volgde een overtuigende versie van “Rock’n’Roll Lifestyle”. De honky-tonk-klassieker “Sick Of You” begon met een mooie gitaarriff en eindigde met een nieuw knap meezingmoment, waarbij McCrea de zaal in tweeën deelde; de structuur van de song werd vlekkeloos overgenomen door het publiek en versterkt door de band.
Tussen de sets vond dit keer niet de traditionele CAKE-boom-weggeefactie plaats. Voor niet-ingewijden even de spelregels: tijdens concerten geeft CAKE doorgaans een boom weg aan een willekeurige fan. Die wordt eerst aan een strenge ondervraging onderworpen en vervolgens tot de plechtige belofte gedwongen dat de boom daadwerkelijk in de eigen tuin wordt geplant (met naderhand een foto als bewijs). Daarna wordt de locatie geregistreerd in een online database waarin de groei van het inmiddels wereldwijde ‘CAKE Forest’ wordt gevolgd. Het ritueel voltrekt zich haast bij elke show, maar dus niet in Antwerpen. Uitleg van McCrea: de geleverde boom bleek niet inheems te zijn, en het was ook geen fruitboom. En dus ging het feest niet door.
View this post on Instagram
Ook in de tweede set weerklonken de kenmerkende, repeterende drumbeat en de zware, pompende baslijn, waarop McCrea af en toe inbrak met felle, korte aanslagen op zijn ritmische akoestische gitaar. De set begon met “I Bombed Korea”, gevolgd door “Billionaire in Space”. Dat is de eerste single van het langverwachte negende album en blijkt een maatschappijkritisch, haast sardonisch rocknummer te zijn dat McCrea schreef na het zien van de verwoestende bosbranden aan de Amerikaanse westkust. Het nummer is een rauwe aanklacht tegen extreme economische ongelijkheid en het bittere gevoel van mensen die noodgedwongen achterblijven. Daarna volgden het opzwepende “Love You Madly” en nog een reeks funky nummers, om ten slotte uit te komen bij “Never There” – misschien wel het grootste commerciële succes van de band – en “I Will Survive”, hun vertraagde rockcover van Gloria Gaynors discohit.
Als toemaatje serveerde de inmiddels op dreef gekomen band in de snikhete zaal een drietal bisnummers: de briljante satire op moderne relaties “Short Skirt/Long Jacket”, een grandioze versie van “War Pigs” van Black Sabbath en “The Distance”, de upbeathit over een onbuigzame autocoureur waarmee de band destijds doorbrak. Twee nummers dus uit Fashion Nugget, het succesalbum uit 1996, en eentje uit hun album B-Sides and Rarities uit 2007. Al bij al bleek de selectie uit hun discografie voor de rest behoorlijk gelijkmatig verdeeld.
Op het podium maakt John McCrea duidelijk dat CAKE behalve een alternatieve rockband ook een politiek en sociaal geëngageerde groep is – niet zozeer in de songteksten zelf, dan wel in de omkadering ervan. McCrea speelt op het podium nu eenmaal graag de rol van een enigszins laconieke provocateur. Met een enorme zwaai gooide hij midden in het concert een T-shirt met het opschrift ‘I Love Democracy’ het publiek in, met de dringende vraag om het niet meteen te verscheuren. Activisme en ecologie maken integraal deel uit van het engagement van CAKE. Anders dan de meeste mensen denken, verwijst de groepsnaam dan ook niet naar het traditionele, luchtige gebak. Voor dat soort cake moet je in Bakkerij Roma zijn, iets verderop aan de Turnhoutsebaan. De naam refereert daarentegen aan het Engelse werkwoord ‘to cake’, wat zoveel betekent als ‘aankoeken’. De band wil muziek brengen die duidelijk maakt hoe bepaalde maatschappelijke ideeën vastkoeken onder de zolen van je schoenen, tot ze een smurrie vormen die je maar beter in één beweging van je afschudt.
In het geval van CAKE worden de muzikale lagen die zich vastkoeken met de jaren dikker. Maar niet alleen hun oeuvre breidt zich uit, ook de theatrale trekjes van John McCrea doen dat. De zanger koketteerde in De Roma af en toe iets te veel met de onprofessionele kantjes van zijn band. Hij weet immers duivels goed dat hij met alles wegkomt. Gelukkig volgde het Antwerpse publiek de band in al zijn grillen. Dat levert alvast de zekerheid op dat een concert van CAKE, met zo’n achterban, eenvoudigweg niet kan mislukken. Maar de attitude moet wel authentiek blijven; John McCrea kan zich immers geen al te cynische houding tegenover zijn fans veroorloven.
Setlist
Set 1:
Frank Sinatra
Sheep Go To Heaven
Mr. Mastodon Farm
Long Time
Perhaps, Perhaps, Perhaps (Osvaldo Farrés cover)
Mexico
Rock’n’Roll Lifestyle
Sick Of You
Set 2:
I Bombed Korea
Billionaire in Space
Love You Madly
Stickshifts and Safetybelts
Walk On By
Meanwhile, Rick James…
Never There
I Will Survive (Gloria Gaynor cover)
Short Skirt / Long Jacket
War Pigs (Black Sabbath cover)
The Distance
