Eldorado: de gouden stad die ontdekkingsreizigers eeuwenlang zochten, maar nooit vonden. Klein geschreven is een eldorado vandaag gewoon een paradijs, een oord van onmetelijke rijkdom. Voor Girls In Hawaii begon de zoektocht begin jaren 2000 in het allesbehalve exotische Braine-l’Alleud. Daar daagden jeugdvrienden Antoine Wielemans en Lionel Vancauwenberghe elkaar uit om met een oude achtsporenrecorder het beste nummer te schrijven. Hun broers en twee vrienden vervolledigden het zestal en zo groeide een band die noch uit meisjes bestaat, noch uit Hawaï komt uit tot een vaste waarde in de Europese indierock. Op debuut From Here To There (2003) hoorden we een groep die schatplichtig was aan Pavement en Grandaddy: jengelende gitaren, ijle samenzang en een zonnige melancholie die nooit zwaarmoedig werd.
Het vervolg was minder zonnig. Na Plan Your Escape (2008) kwam de band abrupt tot stilstand toen drummer Denis Wielemans, de broer van Antoine, in 2010 omkwam bij een verkeersongeval in Brussel. Drie jaar later verwerkte de groep dat verlies op het prachtige Everest (2013), waarna Nocturne (2017) de nacht en de elektronica opzocht. Daarna werd het stil. In juli 2022 overleed ook Pierre Van Braekel, jarenlang de manager van de band. Pas eind 2023 vond de groep de zorgeloosheid terug, tijdens vier uitverkochte concerten in de Ancienne Belgique.
Dat hernieuwde speelplezier zette de creativiteit weer in gang. Net zoals ze ooit met die achtsporenrecorder begonnen, kropen Wielemans en Vancauwenberghe thuis in de woon- en slaapkamer. Uit dertig demo’s distilleerden ze in amper een maand Eldorado, het album waarmee onze Waalse vrienden bijna tien jaar stilte doorbreken. De titel staat volgens de band voor de zoektocht naar een ideaal dat je nooit helemaal bereikt. Toch blijft dat ideaal je vooruit drijven. Muzikaal belooft de groep terug te keren naar het DNA van het debuut. Die belofte kunnen we alleen maar beamen. Maar na meer dan twintig jaar en vier albums keer je nooit terug als wie je was.
Dat horen we het duidelijkst aan de elektronica. Die is op Eldorado zeker nog aanwezig, maar ze klinkt subtieler en gelaagder dan op Nocturne. Opener en eerste single “Is It Happening Right Now” bewijst dat meteen. Het nummer voelt haast onaards aan en trekt ons een andere dimensie binnen, gedragen door een arrangement dat tot in de puntjes klopt. Eigenlijk is dit de intro van het album: hier wordt de hartslag gezet voor wat volgt. Titeltrack en tweede single “Eldorado” opent daarna hard en stoer, maar het zijn de details die het nummer dragen. Op de achtergrond gebeurt er van alles: een klopgeluid, een rustig gitaarpatroon, samenzang die in elkaar overvloeit en een vreemd, prachtig orgeltje.
Met “Angles” zoekt de band nadrukkelijk het experiment op. Het arrangement zit vol kleine achtergrondgeluiden die bij elke luisterbeurt iets nieuws prijsgeven. Vanuit het mysterieuze einde zweeft “Not Your Fault” dan de ruimte in, opnieuw met subtiele elektronica in het arrangement. Daarboven klinkt de schuchtere, breekbare stem van Wielemans, die zich in de tekst een gebroken clown voelt. In het refrein stijgt het nummer naar hogere sferen, om halverwege weer op aarde te landen. Waar de plaat vaak naar het debuut knipoogt, grijpt derde single “Goddess” terug naar Everest, met dezelfde melancholie en hetzelfde verhaal van wedergeboorte.
Wie op deze plaat naar goud zoekt, vindt het in bijna elk nummer, maar de grootste klomp heet “Drifting In The Summer Rain”, een instant classic in wording. Het nummer doet zijn titel alle eer aan: een gitaarmelodie zet de beweging in en krijgt gaandeweg versterking van een tweede, tot het refrein de stemmen naar een hoger register tilt. Tekstueel is het een ode aan het volhouden: aan de hoogtes die samen beleefd zijn, aan de vermoeidheid van een lange weg, en aan de verwondering om na al die tijd nog altijd samen te zijn. Na twintig jaar en een lange stilte is het moeilijk om daar geen zelfportret van de band in te horen.
Na dat hoogtepunt blijft “Knocking At My Door” wat minder hangen. In de slotfase schuift de electronica weer naar de voorgrond. “Man In The Crowd” drijft op een dromerige synth en een ingehouden basdrum, en laat de gitaren volledig achterwege. Laag na laag schuiven er synths bij, tot het nummer naar het einde toe opzwelt. Afsluiter “Who’s To Blame” trekt die mistige sfeer door. In het middenstuk blijft enkel de stem over, gedragen door een synth op de achtergrond, voor het nummer kabbelend uitdooft met de belofte dat de zon na de regen terugkeert. Het is een bescheiden, bijna fluisterend einde voor een plaat over verlies en doorzetten, en net daarin horen we hoe ver de groep gekomen is.
Met Eldorado keert Girls In Hawaii effectief terug naar de debuutjaren, maar een kopie van From Here To There is het allerminst. Er zitten twee decennia ervaring in en die maturiteit horen we overal: in de details van de arrangementen, in de subtiele elektronica, in de manier waarop de songs zich opbouwen. Maar boven alles horen we een band die na alle verlies het plezier van samen muziek maken heeft teruggevonden. De mythische gouden stad zullen ze misschien nooit vinden, maar met deze plaat hebben ze wel hun eigen eldorado gemaakt, een oord van onmetelijke rijkdom. Een absoluut belpop pareltje.
Op 15 en 16 december speelt Girls In Hawaii twee thuismatchen in de Ancienne Belgique in Brussel. Beide shows zijn intussen uitverkocht, maar op 27 april 2027 krijg je nog een kans in Het Depot in Leuven.
Ontdek “Drifting In The Summer Rain”, ons favoriete nummer van Eldorada, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
