Soms verschijnt er uit het niets zo’n band die in een oogwenk overal lijkt te zijn. Keo is daar het absolute schoolvoorbeeld van. Hun debuutsingle “I Lied, Amber” ging al viraal op TikTok maanden voordat het nummer officieel verscheen. Door show na show te spelen, bouwde de band een enorme status op via mond-tot-mondreclame en viraal gegane livevideo’s op sociale media. Het resulteerde in een hype die al snel overwaaide naar het vasteland, en gelukkig maar. Vorig jaar stonden de jonge heren al op Pukkelpop, dit jaar veroverden ze onder meer Rock Werchter, ze zijn niet meer van de radio weg te slaan en gaven pas nog een exclusieve showcase in Gent. Kortom: je kunt simpelweg niet meer om Keo heen. Na jarenlang toeren met amper muziek op hun naam, brengt het viertal vandaag eindelijk hun eerste volwaardige plaat uit.
Met pompende drums en verslindende gitaren schiet Put A Smile On For Me uit de startblokken. “Be Happy” komt vanaf de eerste seconde binnen als een vuistslag. De band grijpt je bij de keel en laat pas weer los als de laatste noot van het album is uitgeklonken. Er is geen ontkomen aan, we zijn vertrokken. Meteen wordt ook de emotionele lading van het album voelbaar. ‘Can you teach me to be happy, just like you?’, spuwt frontman Finn Keogh uit vol wanhoop en onderdrukte woede. Een beukende baslijn en scheurende gitaren bouwen een massieve muur van geluid die recht op je neer lijkt te storten. En net wanneer je denkt dat de storm gaat liggen, volgt er telkens opnieuw een slag in het gezicht. Of het nu door de bombastische instrumenten is of door de brutale lyrics, die overweldigende dynamiek loopt als een rode draad door het hele album. Ook opvolger en eerste single “That’s Me” bevat diezelfde dosis punchkracht. Amper twee minuten op de teller, maar een impact van jewelste. Al snel wordt duidelijk dat Keo kiest voor het eerlijke verhaal zonder gladgestreken randjes.
Fans die de band al wat langer volgen zullen hoogstwaarschijnlijk een vreugde dansje gedaan hebben toen ze “Fly” op de tracklist zagen staan. Finn schreef het nummer toen hij 17 was, en bekent met een bitterzoete trots dat het zes jaar later nog steeds een van de beste nummers is die hij ooit schreef. Wie zijn wij om dat tegen te spreken, hé? Het is gewoonweg een absolute knaller van een song. Niet op diezelfde aanvallende manier als “Be Happy” en “That’s Me”, maar op een zware, meeslepende manier, waarbij de emotionele lading als een donderwolk boven je hangt. Ook “Thorn” is van een gelijkaardig kaliber en werd zelfs al eerder uitgebracht op de debuut ep Siren. Waarom staat deze dan op het album? Omdat “Thorn” niet zomaar niet op een album kan staan. Het nummer bracht de band tot waar ze nu staan en verdiend dan ook dubbel en dik zijn plekje op dat ‘echte’ debuut.
Dat Keo open en oprecht is, bewees de band vorig jaar al op Siren. Geen lieve woordjes of mooie schijn, maar harde eerlijkheid die bijzonder herkenbaar aanvoelt en soms ook pijn doet . Die rauwe benadering geeft de muziek een enorme lading, met “Loser” als absolute emotionele piek. ‘I’m such a loser, I’m best alone, I’ve let the bad voices in my head control,’ klinkt het bitter uit de mond van Finn. De teksten zijn zo eerlijk en eenvoudig dat ze rechtstreeks uit zijn dagboek lijken te komen. Die directheid raakt hard, je kunt simpelweg niet om de emoties heen als ze zo rauw verwoord worden. Voeg daar een rustige, maar duistere instrumentatie aan toe die de bitterheid nogmaals extra in de verf zet, en het voelt plots bijna als een persoonlijke confrontatie. De gitaren van Jimmy Lanwern huilen zachtjes op de achtergrond, terwijl de drums van Oli Spackman het drama langzaam maar zeker versterken. “Loser” kruipt onder je huid en vervolgens in je hersennen. Het levert zonder twijfel de zwaarste emotionele impact van het album en zindert nog lang na.
Ook “Black Dress” weet een bijzonder gevoelige snaar te raken. Het lied springt er bovendien ook klankgewijs nogal uit vergeleken met de rest van het album. Waar alle nummers zwaar zijn op een meeslepende of aanvallende manier, is “Black Dress” zwaar op een angstaanjagende manier. De intro klinkt claustrofobisch en op het randje van ongemakkelijk, als een bang kind die zijn ouders roept in een leeg huis waar niemand thuis is. In een interview met de band vertelden ze ons dat dit gevoel en geluid gecreëerd werd door Finn Keogh gewoonweg te laten schreeuwen in een lege schuur met zijn gitaar en enkele roommics. Er is geen aparte stemopname, er werden geen dramatische effecten overheen gesmeten, enkel Finn in een lege schuur, als een kind in een leeg huis. En het werkt bijzonder goed. Het is die bijna eenvoudige aanpak en dat live gevoel, dat het album nog dat extra tikkeltje oprechtheid toedient. Niets is gepolijst, we horen Keo zoals ze zijn en dat is vooral enorm krachtig.
Na al die zware paté verlang je als luisteraar misschien naar wat lucht en rust. Die hoop moeten we meteen de kop indrukken, want echte rust krijgen we op dit album nooit. Nummers als “Bird On The Wire” en “Spent On You” schroeven de bombastische instrumentatie weliswaar grotendeels terug, maar komen inhoudelijk net zo hard binnen. Eerlijker dan een zanger met enkel zijn gitaar wordt het immers niet. Lichter wordt de sfeer er dan ook niet op, maar deze intieme nummers bieden wel een welgekomen ademruimte die op een plaat als deze perfect op zijn plek valt.
Met Put A Smile On For Me schetst Keo een onwaarschijnlijk sterk zelfportret. De band heeft overduidelijk een eigen geluid gevonden en weet dat op uiteenlopende manieren toe te passen zonder ook maar één seconde te vervelen. Elk nummer is sterk op zichzelf en elk nummer laat een impact na. Geen enkele noot en geen enkel woord voelt overbodig op dit album. De rode draad blijft overduidelijk de rauwe eerlijkheid van de teksten. Geen ingewikkelde wereldproblemen of ver-van-mijn-bedshows, maar situaties en emoties die vrijwel iedereen ooit aan den lijve ondervindt. Het komt allemaal zodanig dichtbij dat het bijna lijkt alsof we persoonlijk aangesproken worden, of alsof de nummers plots op ons eigen leven gebaseerd worden. Deze plaat zet je dan ook niet zomaar op als achtergrondmuziek, vanaf de eerste seconde grijpt Keo je in een telkens strakker wordende wurggreep. Het is precies die wisselwerking tussen indrukwekkende instrumentatie en pijnlijk herkenbare thema’s die het album zo overweldigend maakt. Je wordt hier niet per se gelukkig van, maar dat was ook nooit de bedoeling. Voeg vervolgens hun beruchte live-reputatie aan dit hele verhaal toe, en het kan niet anders of dit is het begin van iets heel groots. De hype die het afgelopen jaar rond de band gecreëerd werd, zorgde voor zeer hoge verwachtingen, maar aan de hand van Put A Smile On For Me werden deze vandaag moeiteloos overstegen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Loser”, ons favoriete nummer van Put A Smile On For Me in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
