InstagramInterviewsUitgelicht

De Grote Beren van Morgen 2022: BLUAI

© CPU – Nathan Dobbelaere

We mogen met Dansende Beren dagelijks nieuwe nummers, albums en vooral ook nieuwe artiesten ontdekken. Sommige acts laten zo een grote indruk achter, dat we hen een extra duwtje in de rug willen geven. In januari stellen we daarom elk jaar onze ‘Grote Beren Van Morgen’ voor, waarmee we acts met veel potentieel in de schijnwerper zetten en doorheen het jaar wat nauwgezetter volgen. Dit jaar nodigden we onze selectie voor het eerst uit voor een interview en gebruikten we de sfeervolle ruimtes van Trix als decor voor enkele portretten. Vandaag stellen we met plezier het indiepop viertal BLUAI aan je voor. De band bestaat uit vier leden (Catherine Smet – Stem, Gitaar, Ilayda Cicek – Gitaar, Mo Govaerts – Drums en Caitlin Talbut – Bas) waaraan we onze vragen voorschotelden.

Hoe zouden jullie jezelf voorstellen aan iemand die je nog niet kent?

Catherine: We zijn een girlband en we maken indiepop en -folk. Soms wat harder, soms wat zachter. Soms wat lachen en soms wat huilen.

Wat zijn de basisingrediënten van jullie muziek?

Caitlin: Ik denk dat de tekst wel vrij centraal staat, en gitaren natuurlijk.

Catherine: Het is echt wel gitaarmuziek, maar ook de melodie is een belangrijk basisingrediënt.

Hoe ontstaan de teksten dan?

Catherine: Ik schrijf de teksten en iedereen doet er dan zijn eigen arrangement en ding mee.

Hoe is de band tot stand gekomen?

Catherine: Eerst is Ilayda erbij gekomen. Die heb ik eigenlijk leren kennen via Tinder. Dan is Mo erbij gekomen en die kende ik via via. Zij heeft dan eens een drumbeat ingespeeld voor mijn eerste single en ik vroeg toen: speel je ook live? Haar antwoord was “nee, maar ik wil dat wel.” En Caitlin is er dan bijgekomen door Ramses Van de Eede (van Mooneye) die zei dat Caitlin een coole chick was en bas speelt.

Caitlin: Hij had gelijk.

Hoe lang vormen jullie nu dan de band?

Catherine: Van september 2021. Dus we zijn een beetje een baby-band. Mijn eerste show was solo op 28 juni en in de zomer heb ik dan met Ilayda gespeeld.

Hoe is de dynamiek nu jullie al drie maanden samen spelen?

Catherine: De band wordt enkel sterker. We zijn vier besties.

De band wordt enkel sterker. We zijn vier besties.

© CPU – Mathias Verschueren

Is de sound dan ook mee geëvolueerd door van solo naar band te gaan?

Catherine: Amai nog niet. Ik moet geen stripped down versie meer maken van iets dat ik geproducet heb. Zij kunnen dat gewoon tot leven brengen, dus dat is een enorm verschil. Iedereen heeft zijn eigen sterktes; Caitlin heeft bijvoorbeeld altijd de meest sexy baslijnen waarmee ik nooit zou afkomen. En zo heeft iedereen wel iets.

Hoe zit het dan met de dynamiek binnen de band?

Catherine: Ik kom gewoon met iets af. Soms is dat al af en soms niet.

Mo: We hebben chance dat Catherine al zoveel demo’s af had. We zijn nog niet zo lang bezig dus zij is met een hoop demo’s gekomen en wij hebben de puntjes op de i gezet.

Je muziek kent behoorlijk wat invloeden. Wie zijn je voornaamste inspiratiebronnen?

Caitlin: Toen ik de eerste demo’s beluisterde, dacht ik spontaan aan Julia Jacklin en Phoebe Bridgers.

Catherine: Ja, Clairo zeker ook.

Mo: Qua drums heel fel ook Haim.

Catherine: Ik luister dat gewoon keiveel dus dan wordt dat een mengelmoes daarvan.

Ilayda: Ik luister daar totaal niet naar. (lacht) Ik ga dus niet zo snel op die dingen komen om daar op in te spelen.

Catherine: Dat is ook goed want zo doen we het niet na.

Ilayda: Bij mij is dat dan meer naar rock en Turkse rock luisteren en totaal niet naar ‘sad white girl music’.

Catherine: Eigenlijk is dat een goeie omschrijving van ons als band.

Mo: Soms ook happy. (lachen)

Ilayda: Ik probeer nu wel niet al mijn invloeden in de band te krijgen. Ik hou het meer surfy en wat past in het plaatje, smijt ik erbij. Dromerig en veel reverb.

Jullie zijn nog niet zo lang bezig, maar toch. Wat waren voor jullie tot nu toe de mooiste momenten in de carrière?

Caitlin: Eén van onze eerste shows was in De Roma. Dat is toch wel een mijlpaal.

Catherine: Dat was het voorprogramma van Mauro Pawlowski en was wel fijn.

Ilayda: Onze eerste buitenlandse show op Left of the Dial was ook wel cool.

Catherine: Dat was meer van ‘oh my god, we gaan on the road’.

Mo: Voor mij was dat toch meer werken met Bert (Vliegen).

Catherine: Mo is een studiotechnieker dus voor haar was dat inderdaad wel iets meer memorabel. Verder is een grote mijlpaal ook dat we Sound Track wonnen en dat we op We Are Open mogen spelen.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Je zegt dat spelen in het buitenland wel iets memorabels was voor jullie. Hoe was dat gevoel daar?

Catherine: Dat was eigenlijk verschrikkelijk.

Mo: De hele context er rond was fantastisch.

Ilayda: Naar daar rijden was leuk.

Mo: Dat is een echt gitaarfestival. De andere bands waren The Guru Guru en Heisa, allemaal supervette Belgische bands. En wij komen daar toe en brengen van die schone liefdesliedjes. En dat publiek begreep niet echt wat wij daar deden. Ze waren niet per se negatief, maar het was een rare sfeer.

Catherine: We hebben er wel veel streams uit gehaald.

Mo: Maar het was denk ik niet wat het publiek van dat festival verwachtte en daarom was het voor ons een absurde ervaring.

Wat zijn voor jou de moeilijkste momenten of obstakels geweest?

Caitlin: Toen Ilayda haar releaseshow had met haar andere project (ILA) en wij moesten ook spelen. Dat hebben we een paar keer meegemaakt.

Catherine: Dus Caitlin zit in een band Blond, Ilayda heeft ILA en de agenda’s van die drie bands samenleggen is soms moeilijk. Dat betekent enkel goeie dingen als dat vaak voorkomt. Als we dat lang genoeg op voorhand weten, lukt dat wel. Maar in De Roma bijvoorbeeld stonden we plots met drie en dan moest ik Ilayda’s partijen overnemen. Het lukt wel, maar we moeten ons soms wat aanpassen.

Heb je zo nog toffe momenten gehad met de band?

Catherine: Awel we zeiden het net tegen elkaar. Toen we in De Casino stonden weeral voor den Mauro. Dat was de eerste keer dat we echt voelden hoe goed het zat.

Caitlin: We stonden heel zorgeloos op het podium we amuseerden ons gewoon met elkaar.

Mo: Het was ook heel goed. Dat is nog toffer als zo’n show goed is.

Ilayda: Ik had dat gevoel bij Farrm ook.

Hoe zou jij 2021 voor jezelf samenvatten?

Catherine: Het allercoolste aan dit jaar vond ik hen allemaal leren kennen. Dat is een van de mooiste dingen in heel mijn leven, denk ik. Voor mij is een droom uitgekomen. Een band starten en muziek aan de man brengen.

Mo, Caitlin, Ilayda: Ja, voor ons is dat ook wel zo.

Caitlin: Dat is een beetje corny, maar zo zijn we ook wel.

Voor mij is een droom uitgekomen. Een band starten en muziek aan de man brengen.

Wat zijn je ambities voor 2022?

Catherine: Zoveel mogelijk spelen en opnemen. Ik wil in de grote zalen spelen, maakt niet uit hoe. En misschien een ep uitbrengen. Omdat we nog niet zo lang bezig zijn, zijn we nog vollenbak al onze arrangementen op punt aan het zetten. Om te kunnen beginnen spelen, zijn we daar heel snel door gegaan. Nu merken we dat we om op te nemen, meer moeten nadenken.

Ilayda: Er moet een goeie setup inzitten.

© CPU – Mathias Verschueren

Hoe kwam het dat die arrangementen niet zo goed in elkaar zaten?

Ilayda: We zijn er gewoon ingevlogen. We hadden wat shows staan en we moesten dertig minuten kunnen vullen. Dan was het gewoon kijken wat er klopte en wat niet en dan zonder nadenken speelden we dat gewoon.

Mo: We startten ook gewoon in een wolk van enthousiasme. ‘Ja keigoe, gewoon gaan’. Terwijl als we er nu naar kijken er toch veel werk is voor verbetering. Nu kregen we enkele coachingsessies van interessante mensen die wel makkelijker kunnen aanduiden waar er ruimte is voor verbetering. En als we dan luisteren naar die suggesties en dat doen, zijn we echt altijd heel hard onder de indruk van de extra inspiratie.

Catherine: Je blijft eigenlijk altijd verder werken hé.

Ilayda: In het begin waren we snel tevreden omdat we blij waren dat we samen konden spelen. Nu is dat anders.

Catherine: We willen de lat ook gewoon wat hoger leggen zodat we er ook kunnen staan en tonen wat we kunnen.

In het begin waren we snel tevreden omdat we blij waren dat we samen konden spelen. Nu is dat anders.

Wat mogen we muzikaal als eerste van je verwachten in 2022?

Caitlin: Er ligt wel iets klaar, we weten gewoon nog niet wanneer we dat uitbrengen. We wachten nog op het juiste moment, maar dat zal er ongetwijfeld snel komen.

Welke grote droom heb je voor ogen?

Ilayda: Gewoon op tour. Drie weken weg met jullie en ons kapot amuseren.

Mo: Een week in de studio spenderen en alles in detail uitwerken.

Catherine: Als we echt ver mogen dromen dan kan een KEXP sessie ook wel iets zijn, of een Tiny Desk. Dat zou mooi zijn.

Mooie dromen, hopelijk komt het er ooit van! Bedankt voor de tijd en veel succes.

Fan van BLUAI? Volg ze op Facebook, Instagram en Spotify.

De Grote Beren Van Morgen 2022:

Maandag 3/1 – BLUAI
Dinsdag 4/1 – Dishwasher_
Woensdag 5/1 – Bobbi Lu
Donderdag 6/1 – Porcelain id
Vrijdag 7/1 – Wet Leg, Sad Night Dynamite, Steam Down en Tora-I
Maandag 10/1 – Stay Idle
Dinsdag 11/1 – Ão
Woensdag 12/1 – Judith Kiddo

3468 posts

About author
Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.
Articles
Related posts
InstagramLiveRecensies

BLUAI @ Trix (Bar): Verrassend veelzijdig

En de MIA voor doorbraak van het jaar gaat naar… BLUAI droomt al van een wit beeldje op haar schouw, daar zijn…
LiveRecensies

BLUAI @ Charlatan: Intiem, maar krachtig

De Nieuwe Lichting, Sound Track en Humo’s Rock Rally winnaars BLUAI hebben een wervelwind van een start achter de rug. Nadat ze…
AlbumsRecensies

BLUAI - Junkyard (★★★): Gezellige nachtmuziek

Liep je onlangs in New York en dacht je ‘is dat nu BLUAI?’ toen je eventjes omhoog keek? Dat zou zomaar gekund…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.