© CPU – Ine Van Baelen
Een mens zou bijna vergeten dat Jelle Denturck de frontman is van de niet onverdienstelijke lawaaimakers DIRK. Dat komt vooral doordat hij na het voorlopige afscheidsconcert eind 2024 aan een veroveringstocht zonder weerga bezig is onder het alter ego Dressed Like Boys. Daarin komt een totaal andere kant van de jongeman aan bod: melancholische indie vormt een aanzienlijk deel van zijn platenkast en dat hoor je. Elton John en Sufjan Stevens zijn nooit veraf. Thematisch kan hij all the way gaan. Dressed Like Boys is een zelfonderzoek waarbij vrijheid, vrienden, seksualiteit en relatie centraal staan, maar ook zwaardere stuff als gaybashing of de depressie na het overlijden van zijn mama worden niet geschuwd. Persoonlijker en breekbaarder vind je bijna niet op een podium.
De passages van Dressed Like Boys in het OLT, maar ook op Pukkelpop, Gent Jazz, Rock Werchter, Dranouter en vele buitenlandse podia staan te boek als meesterlijk. Het verwondert dus niet dat de mensen van OLT Jelle Denturck opnieuw vroegen voor een concert in het schoonste halfrond van het land. Vorig jaar was hij al eens op bezoek als gast bij Kids With Buns. Intussen heeft zijn status zo’n vlucht genomen dat de vraag wat bevriend volk mee te brengen naar het feeërieke decor aan hém gesteld wordt.
Als eerste gast mocht Kiki Abels, een van onze Grote Beren van Morgen, het podium betreden. In 2025 vormde de Gentse kunstenares een kwalitatieve band die een wereld schept waarin dromerige akoestiek subtiel kan overslaan in kille elektronica en vice versa. In het OLT zou ze volgens de aankondiging een intieme akoestische set gaan spelen. Dat bleek bezijden de waarheid: om klokslag 19u stond er een volwaardige band voor onze snoet. Die vormde ze pas vorig jaar. Toch stonden er duidelijk al genoeg kilometers op hun teller om een overtuigend concert neer te zetten, wat voor een nog half leeg OLT een ondankbare taak is. Aan hun eigen smoel en présence kan nog een beetje gewerkt worden, maar met duidelijke voorbeelden als Florence, Radiohead en een dozijn eighties postpunk groepen is het potentieel bij Kiki Abels duidelijk aanwezig. Rustig laten groeien, en af en toe een compliment geven is ons advies.
Zeker geen nobele onbekende meer: Frans Kalf, de vanuit Amsterdam in Gent aangewaaide levenskunstenaar. De luisteraars van Radio 1 sloten zijn debuutsingle “Terwijl Je Voor Me Stond” dit jaar helemaal in hun armen. Het nummer haalde zaterdag zelfs meteen hun Lage Landenlijst. In het OLT Rivierenhof mochten we ons aan nog meer indie en folk verwachten die zich verstrengeld met chanson. Spinvis meets Ramses Shaffy. Frans Kalf creëert een bitterzoet wereldje, waar je glimlacht terwijl je fronst. De Sound Track-laureaat palmt al maanden diverse podia in en dat was in het OLT niet anders. Het publiek smulde van zijn scheve dichtkunst en woorden die wiebelen. Frans Kalf slaagde er als support het publiek “Lang leve Luxemburg” te laten meezingen, en blies ons finaal omver met “Jij en Ik”, de single die volgens de man zelf over twee weken de wereld in wordt gestuurd.
© CPU – Ine Van Baelen
Stipt om kwart na negen kregen we de intrede van Dressed Like Boys. De intro was een geluidsopname van een interview van de eigenaar van Stonewall, de gaybar in New York waar de gays in opstand kwamen tegen de razzia’s die de politie op geregelde tijdstippen uitvoerde. “You must know your history, otherwise you might not have a future” klonk het als een mantra in het OLT. “Stonewall Riots Forever” vormt een belangrijke hoeksteen van de eerste plaat van Dressed Like Boys. Wie dacht dat dit de opener zou worden, kwam bedrogen uit. Jelle Denturck en zijn goed gerodeerde band hebben de voorbije maanden ook nog ergens de tijd gevonden om aan iets nieuws te werken, en begonnen doodleuk – maar duidelijk vol vertrouwen – met twee nog titelloze songs. Ons oordeel? Gedurfd, maar wat een songs! Ze hadden al een fijne, gloedvolle seventies sound die het allerbeste voor die nieuwe LP laat verhopen.
Over dan naar de viering voor 1 jaar Dressed Like Boys, de debuutplaat die de groep direct verankerde in de kopgroep van de Belgische indie. De liedjes hebben door het vele spelen hun definitieve kader gevonden waarbinnen uitwaaierende gitaarpartijen of een zotte jam absoluut moeten kunnen. Het OLT sloot het allemaal in de armen, al duurde het even voor de meezingers de set haalden. Als de klasse zo van het zeil druipt als bij Dressed Like Boys, hoeft dat zelfs niet. Het zelfvertrouwen dat Jelle Denturck tentoonspreidde voor het funky ingeklede “Agony Street” had hij samen met de band in de minuten daarvoor helemaal zelf afgedwongen.
Na het altijd pakkende “Jaouad” – het lied, maar ook het verhaal achter het lied – waren we klaar voor “And Then I Woke Up”, dat de voorbije week als single werd uitgebracht. De pianoballade zette de deur pas echt wagenwijd open voor een inkijk in het hart van Jelle Denturck, explodeerde heel even naar het einde en landde uiteindelijk als een zacht, zwevend veertje boven de hoofden van het publiek. Om helemaal stil van te worden. Uiteraard had Dressed Like Boys met “Lies” en “Pinneacles” nog favorieten op zak waarmee het volop genietende publiek zacht kon meezingen.
© CPU – Ine Van Baelen
Als een groep die nog maar zo kort uit de startblokken is geschoten zijn twee bekendste singles tot de bisronde kan opsparen, zegt dat veel. Dressed Like Boys kon het in OLT met “Nando” en “Stonewall Riots Forever”. Aan dat laatste ging een uitgebreide shout-out vooraf naar iedereen die bij de tour betrokken was geweest, tot de tourmanager toe. Jelle Denturck besefte wel dat de pauze ‘iets te veel tekst’ bevatte, maar vond het verhaal achter Stonewall toch ‘te belangrijk’ om niet te vertellen. In plaats van het woord te blijven voeren, kregen we de volledige, bijzonder pakkende bandopname van het interview met de eigenaar van de gay club te horen alvorens de groep op het podium vakkundig de kers op deze bijzondere taart zette.
Oh ja, en passant kregen we ook de primeur op het podium dat het nieuwe Dressed Like Boys album begin 2027 verschijnt en gevierd zal worden met twee nog aan te kondigen shows, eentje in De Roma in Antwerpen en eentje in de AB te Brussel. Snel zijn wordt de boodschap als je deze grand cru van een Belgische band opnieuw aan het werk wil zien!
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
