FeaturesInterviewsUitgelicht

De Grote Beren van Morgen 2022: Bobbi Lu

© CPU – Mathias Verschueren

We mogen met Dansende Beren dagelijks nieuwe nummers, albums en vooral ook nieuwe artiesten ontdekken. Sommige acts laten zo een grote indruk achter, dat we hen een extra duwtje in de rug willen geven. In januari stellen we daarom elk jaar onze ‘Grote Beren Van Morgen’ voor, waarmee we acts met veel potentieel in de schijnwerper zetten en doorheen het jaar wat nauwgezetter volgen. Dit jaar nodigden we onze selectie voor het eerst uit voor een interview en gebruikten we de sfeervolle ruimtes van Trix als decor voor enkele portretten. Vandaag stellen we met plezier het Brits-Brugse Sound Track-laureaat Bobbi Lu aan je voor.

Hou zou jij je geluid omschrijven aan iemand die je muziek niet kent?

Ik heb het al eens in een ander interview gezegd, maar klassieke piano met donkere, ruwe synths die een baby krijgen treft het eigenlijk heel goed.

Hoe ben je tot die sound gekomen?

Ik ben op heel jonge leeftijd begonnen met het spelen van piano, dus piano was altijd al heel dicht bij mij. En de rest is eigenlijk gewoon gekomen door naar verschillende genres te luisteren en de elementen eruit te pakken die ik echt leuk vond zoals diepe bassen en ontstemde autotune. Vooral James Blake en FKA twigs waren inspiratiebronnen, omdat zij gebruik maken van heel rare songstructuren in hun nummers en dan natuurlijk Grimes die een bepaalde power en energie in haar muziek heeft. Ik veronderstel dat ik door naar al deze invloeden tegelijkertijd te luisteren ervoor zorgde dat ik er elementen van begon over te nemen in mijn eigen muziek.

Zijn dat dan ook je grootste invloeden?

Op jonge leeftijd, toen was ik ongeveer vijf of zes jaar oud, was het eerste Black Eyed Peas album de eerste muziek waar ik echt helemaal weg van was. Ik luisterde ernaar via de slaapkamer van mijn broer en was er helemaal door verkocht. Muse was ook een grote inspiratie voor mij omdat Matt Belamy klassiek geschoold is met piano en ik op dat moment juist de klassieke stukken op de piano leerde. Dat waren dus mijn vroege inspiraties. Nu zijn dat vooral Grimes, FKA twigs, Jeff Buckley en Red Hot Chilli Peppers.

Je doet alles op je eentje. Neem ons even mee hoe je aan je nummers begint?

Het varieert van nummer tot nummer. Meestal begint het gewoon met piano of gitaar. Gewoon spelen en neuriën om melodieën te vinden. Heel vaak ben ik gewoon aan het werk en heb ik iets in mijn hoofd en neem ik dat snel op. Als ik daar dan later naar terug luister dan probeer ik dat om te zetten op piano of gitaar. Door een aantal jaar geleden te beginnen werken met een computer is er een heel nieuwe spectrum voor mij opengegaan bij het creëren van muziek waar ik lagen kon toevoegen en echt composities kon maken.

Ik kan me voorstellen dat dat redelijk moeilijk is om dat live over te brengen.

Oh mijn god, ja! Ik ben nog steeds in het proces om uit te zoeken hoe ik dat het beste kan doen. Het was één grote leercurve die laatste vijf maanden toen ik wou beginnen met mijn muziek live te brengen en ook gevraagd werd om live op te treden. Ik heb veel hulp gekregen van Pieter-Jan Cools van het Lab in Het Entrepot (Brugge), die echt een grote helper is geweest omdat werken met Ableton helemaal nieuw voor me was. Hij toonde mij hoe je een set live kan stroomlijnen. Ik ben nog steeds in de fase dat ik dingen leer voor optredens zoals bijvoorbeeld hoe je best communiceert met de geluidsman.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Hoeveel optredens heb je tot nu toe gespeeld?

Niet zo super veel. Ik denk dat het er in totaal een vijftal waren. Het optreden in de voorronde van Sound Track was mijn derde optreden ooit en sindsdien heb ik er nog een paar gedaan.

Wanneer kwam je met het concrete plan om het project Bobbi Lu op te starten?

Eigenlijk is dat gewoon gestart door de afgelopen jaren op mijn eentje muziek te maken. Ik heb heel wat vrienden die creatief bezig zijn met muziek en kunst en we deden samen wekelijkse sessies. Eigenlijk was het zo dat we elke maandag samenkwamen in een van onze huizen en elkaar lieten horen waar we aan bezig waren. Anderen konden daar dan advies op geven en voor de rest hingen we daar gewoon wat rond. Voor mij waren de sessies een grote hulp omdat we dat ongeveer een jaar deden en ik ze nog maar juist had leren kennen. Naarmate de tijd verstreek, bleven ze maar zeggen dat ik moest proberen dit live te brengen en dat zette me aan het denken. Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik voelde dat het goed was om die stap te zetten. Corona kwam dan ook de afgelopen maanden tot rust en er gebeurde van alles in Brugge. Ik leerde er veel mensen kennen die evenementen organiseerden en die vroegen of ik er wilde komen spelen. Dus zo is het eigenlijk een beetje begonnen.

Eigenlijk is het project Bobbi Lu gewoon gestart door de afgelopen jaren op mijn eentje muziek te maken.

Je bent van Londen naar Brugge verhuist. Waarom ben je naar België verhuisd?

Ik ben verhuisd omwille van de liefde. Ik voelde dat mijn tijd in Londen tot een natuurlijk einde kwam en ik ben dan met een vriend op een trip door Europa gegaan, omdat ik Europa nog nooit echt ontdekt heb. Ik wou van die reis ook iets reflectief maken om na te denken wat ik wilde doen. Op die reis leerde ik uiteindelijk mijn lief kennen en dan werd Brugge een soort van nobrainer voor mij.

Was je al bezig met muziek in Londen?

Neen, eigenlijk niet. Ik deelde een appartement in Londen en mijn kamer was te klein waardoor ik niet echt plaats had voor een piano. Ik speelde er meer op mijn gitaar, maar ik ging wel regelmatig naar piano-winkels om er gewoon wat te kunnen spelen tijdens de rustige uurtjes. Als tiener ben ik ook redelijk ziek geweest en dus heb ik toen niet veel piano gespeeld. Ik had dus een gat tussen mijn vijftien en tweeëntwintig jaar, waar ik amper muziek speelde.

Dus in België vond je eigenlijk opnieuw de liefde tot muziek?

Inderdaad, helemaal juist! Ik heb een piano gekocht en had vooral plaats in mijn huis om het te kunnen onderbrengen. Een jaar later ontmoete ik dan de vriendengroep en begonnen we met de gezamenlijke sessies. Hen creatief bezig te zien was echt een drive voor mij en het inspireerde me om ook die richting op te gaan.

Die vrienden komen allemaal uit België?

Ja klopt! Allemaal heel getalenteerde mensen.

Wat was de belangrijkste mijlpaal in de jonge loopbaan van Bobbi Lu?

Ik denk dat dat vooral de hulp van Pieter-Jan en andere mensen was die mij ondersteunden om mijn muziek live te kunnen brengen. Het was voor mij lange tijd een grote vraagteken in mijn hoofd hoe ik mijn projecten op een podium tot leven zou kunnen wekken. Hun hulp bracht het echt naar een ander level. In het leren van het maken van een liveset, gaf het me ook een nieuwe ruimte om te werken aan muziek. Beperking helpt soms in de creativiteit en door nu te weten hoe ik de muziek live kan brengen, kan ik muziek maken met het proces in mijn achterhoofd hoe ik de nummers live kan vertalen.

Het was voor mij lange tijd een grote vraagteken in mijn hoofd hoe ik mijn projecten op een podium tot leven zou kunnen wekken.

Werk je nu vooral aan je live onderdeel van je project of focus je toch meer op het creëren van van muziek?

Eigenlijk doe ik beiden op hetzelfde moment! Sinds ik gestart ben met optreden, heb ik heel wat nieuwe nummers gemaakt. Nu heb ik eigenlijk zelfs al een album klaar met dertien à veertien nummers. Ik weet dat als ik januari, februari en maart de studio in duik dat de nummers nog wat zullen evolueren omdat ik er nog wat kleine details in kan steken, maar het live brengen van de nummers hebben me al een idee van de basis gegeven.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Ga je alles independent uitbrengen?

Ik werk daarvoor samen met Pieter-Jan en Gerard Cornet. Hij heeft een eigen project dat Kill The Jester en hij is een fantastische mixer. Hij heeft altijd gekke ideetjes en we werken vooral rond beats maken. Er zijn heel wat elementen die al zijn opgenomen, maar zeker de vocals wil ik nog eens fatsoenlijk opnemen in een goed geïsoleerde kamer.

Wat waren de andere uitdagingen?

Het algemene overdenken, iets wat denk ik andere muzikanten ook hebben. Zichzelf de vraag stellen of dat mensen de muziek überhaupt willen beluisteren. Ik steek heel veel werk in de muziek, maar je kan ze ook niet forceren om het te beluisteren en goed te vinden. Tegelijkertijd probeer ik die gedachten ook van me af te zetten en gewoon te kijken wat goed voelt voor mij en dat doet het momenteel ook, maar natuurlijk zijn er ook onzekerheden.

Je hebt al een aantal optredens gegeven voor mensen die je niet kennen. Heb je daar reacties van gekregen?

Heel goed. Om als ‘Grote Beren van Morgen’ geselecteerd te worden na mijn optreden op Sound Track is echt flatterend. Er zijn ook onbekende mensen naar mij toe gekomen om te zeggen dat ze het goed vonden en dat ik hun hoogtepunt was van de avond. Dat is erg lief van hun.

Wat was tot nu toe het leukste wat je hebt meegemaakt als Bobbi Lu?

Het is allemaal wel leuk. Al die kleine doorbraken zoals het ontdekken hoe ik de liveshows zou doen of een nieuwe sound op de synth. Ik heb op zoveel vlakken veel bijgeleerd. Ik kocht bijvoorbeeld een goede nieuwe synthesizer en dat is heel leuk om daar dingen op te ontdekken. Dus het zijn vooral de kleine dingen en details die het zo leuk maken.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Wat zijn je ambities en doelen voor 2022?

Ik zou heel graag meer shows spelen, dat is dus al een ding. Ik heb de laatste tijd ook heel wat mensen leren kennen die bezig zijn met video’s en fotografie, dus dat zou tof zijn om dat te kunnen verbinden met mijn muziek.

Wil je dat visuele ook betrekken bij je optredens?

Mogelijks. Ik werk momenteel al samen met een goede vriend Lex Callebaut en hij is veel bezig met projecties met beamers. We filmden een aantal weken geleden een korte set van mij met in de achtergrond vervormde beelden. Dat vond ik echt super gaaf om te doen, omdat mijn lief Ward Rosseel meewerkte en de set filmde. We begonnen met het algemene idee en uiteindelijk hebben we veertien uur in een kamer gezeten en dingen geprobeerd. Op het einde deden we dan een onetake en iedereen was echt in zijn element. Het was leuk om van een idee tot iets het concreets te gaan. Als ik dat zou kunnen implementeren in mijn shows, zou dat echt heel cool zijn.

Hoe zou je jezelf plaatsen als je een image van jezelf zou moeten creëren?

Ik weet het niet zo goed. Ik vind dat een van de moeilijkste dingen die er zijn. Als ik kijk naar andere artiesten kijk zoals bijvoorbeeld Patches, die erin is geslaagd om een soort van sfeer te creëren rond haar. Dat vind ik net super moeilijk om voor mezelf uit te maken of ik dat ook wil. Jezelf een image aanmeten perkt je toekomstige muzikale projecten in, omdat je altijd moet kijken of het wel past binnen je image. Ik bewonder mensen die een imago kunnen creëren, maar ik ben bang dat het mij mentaal zou limiteren. Of misschien denk ik gewoon te veel na over iets dat niet natuurlijk voor mij aanvoelt. Volgens mij is dat het punt waarop managers komen en je daarbij helpen.

Ben je van plan om in de toekomst solo door te gaan?

Omdat ik zo gefocust ben tijdens mijn optredens en zelf niet veel kan bewegen lijkt het me wel interessant om eventueel andere muzikanten te betrekken bij de optredens. Ik heb al een paar vrienden van mijn wekelijkse sessies gevraagd of ze misschien live drums of gitaar zouden willen spelen en de reactie was er wel altijd.

Je werkt aan een eerste album. Wat is het eerste wat we muzikaal van je mogen verwachten?

Ik hoop in maart klaar te zijn met het album. Het moeilijkste is om de singles te combineren met het visuele aangezien dat iets langer, dus daar ben ik nog niet helemaal uit hoe dat zal verlopen. Ik hoop dat ik op zijn minst vier singles voor het album kan uitbrengen met een visual, maar dat is nog niet voor meteen.

Welke grote droom heb je voor ogen met je muziek?

Ik vind het heel moeilijk om hierop te antwoorden, omdat ik niet heel specifiek daarover na denk. Voor mij gaat het meer om het gevoel uitgedaagd te zijn en er een roes van te krijgen. Al wat ik hoop is dat ik volgend jaar voor heel wat uitdagingen kom te staan die mij zullen helpen met groeien en bijleren. Dat zou vanalles kunnen zijn van een grote show in een coole concertzaal of het tekenen van een platencontract bij een label.

1620 posts

About author
Schrijft wel eens iets...
Articles
Related posts
LiveRecensies

Arsenal @ OLT Rivierenhof: Er zijn gelukkig nog zekerheden

Zelfs in onzekere tijden van oorlog, inflatie en de vraag of Henry Cavill nog ooit terug de cape van Superman omslaat, zijn…
LiveRecensies

Lime Garden @ Charlatan: Al dansend tuinieren

Welgeteld zes liedjes heeft Lime Garden al uit, en toch mogen ze al de overstap maken naar het Europese vasteland. De band…
InstagramLiveRecensies

The Haunted Youth @ Het Depot: Uitgesponnen dromerigheid

Het is een understatement dat het winnen van een wedstrijd als De Nieuwe Lichting voor een heuse populariteitsinjectie zorgt, al schoot een…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.