Archieffoto Niall Horan © CPU – Nathan Dobbelaere
Half één, afgelopen nacht. De meeste mensen in ons landje lagen rond dat tijdstip waarschijnlijk al lang en breed op één oor, maar voor de AFAS Dome was er nog volop leven in de brouwerij. Een steeds groter wordende menigte trotseerde er de kou om een nacht lang te bibberen in de straten van Merksem. De reden daarvoor? Niall Horan! De beste man verscheen met zijn nieuwe album Dinner Party onder de arm pas een kleine twintig uur later op het podium van diezelfde zaal, maar trok desondanks al midden in de nacht een flinke schare fans naar Antwerpen. Wij volgden ze, weliswaar een pak later en met een net iets betere nachtrust achter de rug, om met eigen ogen te zien wat de Ierse zanger ditmaal voor zijn Belgische fans in petto had. Want als dat al maar half zo goed was als zijn vorige passage in Antwerpen, beloofde het opnieuw een mooie avond te worden.
Last minute nog een extra voorprogramma toevoegen aan de affiche? Het kan blijkbaar allemaal bij Horan, want amper twee weken voor het concert, werd bekendgemaakt dat de negentienjarige Alex Spencer uit Manchester de avond mocht openen. Veel tijd kreeg de singer-songwriter daar echter niet voor, want na amper twintig minuten zat zijn optreden er alweer op. Er zat dus flink wat tijdsdruk achter zijn optreden en de microfoonproblemen waarmee hij halverwege te maken kreeg, hielpen daar zeker niet bij. Toch liet Spencer zich niet opjagen en leverde hij met zijn loepzuivere stem een solide optreden af dat duidelijk aansloeg bij het publiek in de halfgevulde AFAS Dome. Dat ging zelfs zo ver dat hij er eigenhandig voor zorgde dat zowat iedere telefoon in de zaal na zijn optreden een halflege batterij had, want bij vrijwel ieder nummer gingen de zaklampjes de lucht in. Dat deze man geliefd was, is bijna een understatement, maar na afloop bleek die liefde ook nog eens wederzijds toen hij de tijd nam om de eerste rijen persoonlijk langs te gaan en te bedanken. Deze jongeman gaat nog groot worden!
Een naam die al wat langer op de affiche prijkte, was flowerovlove. De Britse zangeres mocht gisteren alvast kennismaken met het Antwerpse publiek, want volgend jaar keert ze terug naar de stad voor een eigen optreden in Trix. Hopelijk staan er dan wat andere gezichten voor haar neus, want de ontvangst was ditmaal een stuk minder enthousiast dan bij haar voorganger. Hoewel de Britse best aanstekelijke indiepop in de vorm van “new friends”, “American Wedding” en “girls will be girls” voorschotelde, leek het publiek er maar moeilijk warm voor te lopen. Werden de lampjes bij Spencer vanzelf boven gehaald, moest flowerovlove juist haar uiterste best doen om lichten te ontsteken in de zaal. Dat lukte haar, maar echt van zelf ging het niet
Dat nachtelijke wachten werd rond de klok van half negen dan eindelijk beloond, want na bijna twintig uur geduld kwam Niall Horan met een hoop bombarie het podium op. De Ier had er duidelijk zin in en stak zijn liefde voor Antwerpen bepaald niet onder stoelen of banken. Sterker nog, naar eigen zeggen was dit zelfs het concert waar hij tijdens de hele tour het meest naar had uitgekeken. Of hij dat in iedere stad vertelt, durven we niet te zeggen, maar het Antwerpse publiek kon die uitspraak in ieder geval wel smaken. Een betere manier om de duizenden aanwezigen voor zich te winnen, was er haast niet.
Al dat zieltjes winnen was eigenlijk nergens voor nodig, want vanaf de eerste noten van “Tastes So Good” werd duidelijk dat Horan het publiek al lang voor zich had gewonnen. Het met dansbare tonen volgestoken nummer zorgde meteen voor een hoop gegil, gejoel en gedans, terwijl het feestje bij het daaropvolgende “Heartbreak Weather” gewoon ongestoord werd verder gezet. Rustig het publiek opwarmen was dus niet nodig, want vanaf de eerste minuten kwam daar de stoom er al vanaf.
Dat Horan zelf een uitstekende showman is, werd tijdens de eerste twee nummers al duidelijk, maar de Ier had zich ook omringd met een stel topmuzikanten. Gelukkig leed hij niet aan het typische popstersyndroom waarbij alles om de grote ster moet draaien, want ook zijn bandleden kregen uitgebreid de ruimte om zich te bewijzen. Dat werd tijdens “Pretty” nog maar eens onderstreept, toen gitarist Jake Curran met een bijzonder sterke solo even de aandacht van zijn frontman wist af te snoepen. Moeilijk deed Horan daar allesbehalve over en even later stelde hij zijn muzikanten zelfs stuk voor stuk aan het publiek voor. What a gentleman!
Dat Horan een gentleman is, bewees hij gedurende de avond nog wel vaker. Tussen vrolijke popnummers als “Black and White” en “Dinner Party” en het stilstaan bij het tienjarig jubileum van zijn solodebuutsingle “This Town” door, was er namelijk ook ruimte voor een emotioneel moment. Na afloop van het sterk gebrachte “End of an Era” klonk namelijk een voicememo van zijn in 2024 overleden One Direction-collega Liam Payne door de speakers. Een collectieve slik ging als een golf door de zaal en achteraf kunnen we er enkel maar onze denkbeeldige hoed voor afnemen, want je bent een hele grote meneer als je je eigen moment in de schijnwerpers gebruikt om een overleden vriend nog eens in het licht te zetten.
Na dat emotionele moment besloot Horan het wat kleiner aan te pakken. De Ier verruilde het hoofdpodium voor een tafel op de catwalk, liet een grote kandelaar naar beneden zakken en deed de kolossale AFAS Dome plots bijna huiselijk aanvoelen. In die intieme setting passeerden nummers als “Flicker”, het tijdens deze tour zelden gespeelde “Put a Little Love on Me” en “On My Own” de revue. Een gigantisch contrast met het grootse spektakel van daarvoor en bij momenten kreeg hij de zaal zelfs muisstil, wat met zoveel duizenden mensen voor je neus toch een hele prestatie is.
Met “Nice to Meet Ya” en “Small Talk” werd de kleinschalige woonkamer in één klap weer omgetoverd tot de kolossale feesthal die de AFAS Dome nu eenmaal is en ging het gas erop. Dat was echter maar van korte duur, want na het rustigere “Flowers” werd het weer eens tijd om zijn beste kant te laten zien en uitgebreid de tijd te nemen voor de fans die al uren van tevoren stonden aan te schuiven. De Ier liep langs de eerste rij, las bordjes en maakte hier en daar een praatje. Of ja, zeg maar gerust een flinke babbel, want toen hij een fan zag met een speciaal voor hem gemaakte trui, ontstond er een minutenlange conversatie. De trui, die hij inmiddels had omgedoopt tot de outfit voor zijn komende kerstviering, mocht hij hebben, maar daar stond wel een voorwaarde tegenover: eerst moest er een selfie worden gemaakt. Dat bleek nog een hele onderneming, maar waar menig artiest zijn geduld waarschijnlijk al lang had verloren, bleef Horan rustig staan tot de foto eindelijk gemaakt was. Hadden we al gezegd dat het een gentleman was?
Na al dat gekeuvel werd het stilaan tijd om de laatste nummers boven te halen. Met “If You Leave Me” en het uit zijn One Direction-tijd afkomstige “Steal My Girl” werd de eindspurt ingezet, om tussendoor nog een kleine dank naar het publiek uit te spreken. Zichtbaar emotioneel stak hij zijn liefde voor Antwerpen niet onder stoelen of banken en op geen enkel moment leken die woorden een ingestudeerd praatje. Toch moest ook aan deze avond ooit een einde komen. Of toch niet? Met een veelbetekenende knipoog kondigde de Ier “Save My Life” aan als zijn laatste nummer, al hoefde je geen Nostradamus te zijn om te voorspellen dat hij nog zou terugkeren.
Het duurde dan ook niet lang voor de luidruchtige tonen van “Slow Hands” door de zaal galmden, waarna “Heaven” de avond definitief mocht afsluiten. De lampjes gingen de lucht in, blijkbaar had Alex Spencer eerder op de avond toch niet alle telefoonbatterijen leeggetrokken, en al zingend ging het optreden zijn laatste minuten in. Met nog een laatste oprecht bedankje aan alle aanwezigen verliet hij onder minstens even luid gejoel als bij zijn opkomst het podium, waarna we maar één conclusie konden trekken: Niall Horan is niet alleen een uitstekende muzikant en entertainer, maar vooral ook een bijzonder sympathieke gentleman. Eentje die je eigenlijk met de hoofdletter ‘G’ schrijft. Was het dan minstens zo goed als zijn vorige passage in Antwerpen? Absoluut. Was het zelfs beter? Stiekem wel, maar vertel dat vooral niet aan de Niall Horan van toen.
