Features, Uitgelicht

Rock Werchter 2019: De hittegolf overwinnen

©CPU – Ymke Dirikx

Rock Werchter blijft het grootste rockfestival van België, ondanks dat er tegenwoordig nog weinig klassieke rockbands te vinden zijn op de line-up. Het is ook een conclusie die we dit jaar nog meer kunnen onderstrepen, want naast de klassieke bands (New Order, Tool, The Cure) waren het vooral de popzangeressen (Rosalía, Robyn, Janelle Monae) die de beste shows van het festival wisten af te leveren. Een goeie cohesie tussen die twee is hetgeen waar Rock Werchter naar op zoek is, maar het lijkt ons vooral dat het meer commerciële genre logischerwijs het bovenhand neemt. Dat valt niet alleen op aan hun populariteit, maar ook aan het publiek en de volle tenten.

Populaire muziek

Mensen krijgen hun muziek het liefst ingelepeld en als een band wordt gehypet door een bepaalde radiozender, dan zal er sneller veel volk op de been komen voor die bepaalde artiest. We kunnen dit staven aan de hand van een voorbeeld. IBE stond dit jaar voor het eerst op Werchter, wat voor een 17-jarige een heuse verdienste is. Met slechts één nummer uit mocht hij de Klub C openen, en al meteen stond die tent gevuld tot in de nok. Hoe kan dit met slechts één nummer op je cv? Het is de huidige generatie Werchtergangers die zich vooral dingen wil laten toereiken, en een winnaar van ‘The Voice’ met een wondermooie stem, dat kan toch niet slecht zijn?

©CPU – Ymke Dirikx

Dat is jammer, want zo krijgen de iets meer experimentele acts (wat op Rock Werchter nog steeds relatief toegankelijk klinkt) niet het publiek die ze verdienen. Denk maar aan BROCKHAMPTON die The Barn voor nog geen derde gevuld kregen, of The Good, The Bad & The Queen die het ook maar met een halfvolle tent moesten doen. Beide bands kregen niet echt een zware hype in België, brengen niet de meest toegankelijke muziek en bijgevolg trekken ze ook niet het publiek aan die ze verdienen. Het is misschien niet de bedoeling, maar een evenredige verdeling van het publiek zou het festival zowaar nog mooier maken.

Dit probleem valt nog het meest op op The Hive, iets waar we al jaren over klagen. De heuse ‘afterparty’ daar wordt iedere dag gespekt met dezelfde muziek. “Old Town Road” is leuk, maar het moet niet iedere dag passeren. Er zijn verschillende dj’s die werken voor Studio Brussel, maar ze hebben precies allemaal dezelfde USB-stick om te gebruiken. Enerzijds is het goed dat er diverse muziek wordt gespeeld, maar er zijn genoeg nummers in verschillende genres om te gebruiken, dat hoeft niet altijd “Last Resort” te zijn als het iets harder mag. Een veredelde Chirofuif dus, en op Werchter zou dat toch iets meer mogen zijn. Iets meer durf en iets meer passie voor muziek zouden de feestjes op de camping zoveel beter kunnen maken. Nu lijken de dj’s daar meer te denken aan hun reputatie, waardoor er iedere dag hetzelfde passeert. Dat is minstens even slecht voor die reputatie.

©CPU – Ymke Dirikx

Moeilijkere ticketverkoop

Rock Werchter heeft dit jaar zijn best gedaan om zijn problemen van vorig jaar volledig van de baan te krijgen. Zo is de crowdcontrol in de tenten veel beter. Eens de tent zijn maximale capaciteit bereikt, maar er vooraan nog massa’s plaats is, wordt het publiek aangemaand zich meer naar voor te begeven om zo extra mensen binnen te krijgen. Zo krijg je een tent met zijn échte maximale capaciteit. Een goeie ontwikkeling vinden we en meer kan je ook niet doen. Toch was zoiets dit jaar minder nodig, want het viel op dat het publiek zich liever buiten voor het scherm zette, dan naar binnen te gaan.

© CPU – Bert Savels

Rock Werchter 2019 was voor het eerst sinds lang niet volledig uitverkocht. Voor donderdag en zondag bleven de tickets altijd in verkoop. Dat viel ook op op de dagen zelf. De tenten stonden minder vol, de bands waren minder overtuigend en de dode momenten waren frequenter. Een moeilijk jaar dus voor Rock Werchter om echt iedereen tevreden te houden, want als je van alle walletjes wilt eten, moeten er altijd keuzes gemaakt worden. Er werden veel meer dagtickets verkocht dan combitickets, iets wat aantoont dat de goeie line-up zich te veel concentreerde op één dag. De keuze voor P!nk op donderdag bijvoorbeeld, de keuze om Greta Van Fleet als subheadliner te zetten of de keuze om Muse twee uur en dertig minuten te programmeren terwijl ze maar een set van twee uur brengen. Al die keuzes zorgen er voor dat het publiek voor die twee dagen nogal twijfelachtig stond tegenover de line-up, iets waar de organisatie volgend jaar toch rekening mee zal moeten houden.

De beste headliners waren toch wel The Cure en Tool die echt iedereen op de weide met verstomming sloeg. De volgende dagen had iedereen het moeilijk om dat niveau nog te halen en afsluiter Muse was zelfs niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat. Een beetje zoals het geluidsarm vuurwerk dat erna volgde, zoiets erbarmelijk hadden we nog nooit gezien. In de tenten waren het vooral de oude garde zoals New Order, The Good The Bad & The Queen, Elbow en Robyn die het moesten waarmaken en de hoogtepunten vormden. Ook Belgen als Tamino en Zwangere Guy sloegen iedereen met verstomming, en natuurlijk waren ook ‘ontdekkingen’ als Khruangbin, Rosalía en Strand Of Oaks een leuke meerwaarde. Allemaal bands waarvan je weet dat het goed zal zijn, en dat was op Rock Werchter niet anders.

© CPU – Ymke Dirikx

Weinig verrassingen

Dan was vrijdag een heuse hoogdag met oude headliners, terwijl zaterdag de nieuwe headliners in de bloemetjes zette. Hoewel beide totaal niet met elkaar vergeleken kunnen worden, gaven ze elk op hun manier een show dat een groot publiek kan aanspreken. Maar ook in de tenten waren er op vrijdag en zaterdag veel meer goede concerten. Het niveauverschil qua line-up lag de ene dag duidelijk wat hoger dan de ander, maar over de volledige lijn waren er nagenoeg geen erbarmelijke concerten te zien. Op enkele uitzonderingen na waren alle concerten op Rock Werchter meer dan degelijk, maar nergens dook wel een grote verrassing op. Alles werd al van bij het begin duidelijk en dat is jammer.

© CPU – Ymke Dirikx

Ook op The Slope weinig verrassingen. Het podium moet de meerwaardezoeker op Rock Werchter op zijn wenken bedienen en doet dat telkens met setjes van een halfuur. Amyl & The Sniffers, Zeal & Ardor, Donny Benét, The Twilight Sad of Foxing serveerden er sterke sets die telkens voor een aangenaam gevulde weide werden gebracht. Een podium om een ontdekking bij te doen, maar dat toch nog iets te veel op zekerheden inspeelt. Iedere dag had je wel een emoband, een indierockband, een punkband en een popgroepje en iedere dag hoorde je wel iets dat je een uur later al vergeten was. The Slope zou bijgevolg nog meer een meerwaarde kunnen vormen indien het met enkele echt gewaagde boekingen afkomt. Nu was het soms allemaal te braaf, en dat is iets waar Rock Werchter mee blijft kampen. Ze spelen te veel in op zekerheden, op gewoontedieren, want dat is ook het publiek van Rock Werchter. Mensen die nu al een ticket kopen voor volgend jaar omdat het Rock Werchter is. Maar ook die willen eens verrast worden, willen eens iets anders en dus moet het festival op zoek gaan naar een evenwicht dus habitués, vernieuwing en ontdekking.

Foto: Koen Keppens

Anticiperen op de hitte

Rock Werchter probeert met de omgeving rond The Slope en North West Walls ook steeds meer een belevingsfestival te worden, en dat lukt ook aardig. De diversiteit in eten mag misschien nog iets meer, en ook het belevingsaspect is bij momenten mager. Maar bon, we gaan ten slotte voor de muziek naar Rock Werchter. Ook het ecologische aspect waar het festival op hamert, kan stukken beter en ook het gebruik van bonnetjes lijkt ons in deze tijden gedateerd. Een cashless systeem op het festival en het gebruik van herbruikbare bekers (die vanaf volgend jaar verplicht worden door de Vlaamse Overheid) zou de nodige vernieuwing ook in de hand werken, want wie loopt nu niet graag rond op een proper festival?

Een belangrijke externe factor bij Rock Werchter dit jaar was het weer. Op zaterdag was de hitte bij momenten zelfs niet te harden, maar door daar rekening mee te houden en enkele waterfaciliteiten te voorzien, werd alles goed opgelost. Het festival heeft ook genoeg natuurlijke schaduw om iedereen tevreden te houden en de tenten waren goed fris. De organisatie deed hier goed aan, want we hoorden niemand echt klagen over het tekort aan frisse plekken op de weide.

©CPU – Ymke Dirikx

Rock Werchter blijft een festival voor het grote publiek, maar het blijft wel evolueren. Het aspect ‘rock’ in de naam is al lang niet meer zo strikt als dat vroeger was. Bij momenten was het zelfs zoeken naar een gitaar op het festival. Voor sommigen betekent dit een mindere line-up, voor anderen is het dan weer verrijkend. De jongeren bij de grote hypes van het moment, de iets oudere festivalganger bij de oude rotten in het vak. Het wordt als maar moeilijker om als festival een evenwicht te vinden, want net zoals de muziek evolueert, moet ook Rock Werchter dat doen. Soms is alles te voorspelbaar en vinden we dat het festival misschien iets te cliché programmeert, maar het blijft natuurlijk een commerciële organisatie die er aan moet verdienen. Het was bij momenten kalm op de weide en dat komt gewoon doordat er te veel artiesten stonden die er al eerder waren, of die je ook elders kan zien. Het feit dat er veel meer dagtickets werden verkocht waardoor het pas tegen de avond echt druk werd werkte hier zeker ook niet aan mee. Het mag dus allemaal iets minder voorspelbaar en zo kan Rock Werchter volgend jaar (Rock Werchter 2020 vindt plaats van donderdag 2 tot zondag 5 juli 2020) weer van een uitverkochte editie spreken.

Onze recensies lees je hier:

Donderdag
Vrijdag
Zaterdag
Zondag
P!nk
The Cure
Tool
Florence + The Machine
Mumford & Sons
Muse

Al onze verslagen werden geschreven door Simon & Maxim Meyer-Horn, Niels Bruwier, Robbe Rooms, Matthijs Vandenbogaerde, Felix Vloeberghs, Marijke Maes, Lucas Palmans, Bauke De Langhe en Robbe Van Hool.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram zijn er nog meer beelden te vinden. Volgen is de boodschap!

2 juli 2019

About Author

Niels Bruwier Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.


ONE COMMENT ON THIS POST To “Rock Werchter 2019: De hittegolf overwinnen”

  1. Gina Michiels schreef:

    Rock Werchter kon mij (ondanks het feit dat ik één band nog graag es had terug gezien) niet bekoren… Ik koos ervoor om 900 km te rijden naar Dokkum Open Air. So hot, dat ze zelfs een open air douche plaatsten… Maar echt de moeite waard en onze “Evil Invaders” maakten het nog “hotter” ! De gitaren gierden !!! Een line up, merch, food en organisation om U tegen te zeggen !!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter