Live, Recensies

Mumford & Sons @ Rock Werchter 2019: Wachten op de banjo

©CPU – Ymke Dirikx

De boeking van Mumford & Sons als headliner was misschien iets minder controversieel als die van P!nk, maar ook over de positie van Mumford & Sons werd bij bekendmaking hevig gediscussieerd op sociale media. Nochtans is de band al langer heel geliefd en verkopen ze met gemak arena’s uit. In 2015 waren ze zelfs al eens headliner op Rock Werchter en ook elders in de wereld staan ze gewoon helemaal bovenaan de posters. Ook hits hebben ze een aantal achter hun naam staan en met Wilder Mind en onlangs Delta opteerden ze nog meer voor een groter publiek. De banjo’s werden vanaf Wilder Mind voor het grootste deel opgeborgen in de kast en de band stelde zich zo wat breder op. De Grammy-winnaars moesten desondanks heel wat twijfelaars proberen te overtuigen dat ze die positie wel degelijk aankunnen. En dat deden ze ook!

©CPU – Ymke Dirikx

Beginnen deden ze goed met eentje van de nieuwe plaat: “Guiding Light”. De bassen uit de KluB C stoorden sterk en zeker telkens wanneer een nummer heel rustig begon. Het geluidsniveau stond opvallend laag en dat zorgde ervoor dat de muziek iets minder overkwam. Op een eerste meezinger moesten we gelukkig niet al te lang wachten en zo passeerde met “Little Lion Man” al snel een eerste publieksfavoriet. De keuze om het nummer op de catwalk te brengen was goed en zorgde al snel voor een connectie met het voorste deel van het publiek. Ook verder op de weide werd duchtig meegezongen, maar bij “Babel” dook het probleem met de luide bassen van de KluB C weer op. Daar kan Mumford & Sons natuurlijk niets aan doen, maar het verstoorde toch wel een voor de rest goede start.

Voor “Beloved” trokken ze opnieuw richting het normale podium en zie daar, de banjo was ook op nieuwe nummers duidelijk te horen. Het nummer had wat tijd nodig om op gang te komen en dat haalde toch wel even wat tempo uit de show. Hetzelfde gold trouwens voor het daaropvolgende “White Blank Page”. Pas nadat het akoestische stukje van Marcus Mumford gedaan was, kwam er terug wat meer leven in de brouwerij. De viool en het a capella gezang op het einde waren trouwens mooie toevoegingen aan “Lover of the Light”, maar toch sloeg een groot deel van het publiek aan het babbelen. We snappen dan ook niet waarom ze na “Lover of the Light” verder gingen met rustige folkrock. De aandacht van de mensen wat meer achterin was in ieder geval niet meer bij de muziek en daar kon ook een drummende Marcus en een meeslepend slot weinig verandering in brengen.

©CPU – Ymke Dirikx

Het geluid zat gisteren wat tegen en dat zorgde ervoor dat “Tompkins Square Park” niet zo overkwam zoals dat normaal het geval is. Het nummer van op Wilder Mind werd voorzien van een solide solo van gitarist Winston Marshall. Gelukkig kunnen de Belgen in tegenstelling tot de Duitsers wel goed klappen en dat konden ze bewijzen op een voor de rest eerder saai “Rose of Sharon”.  “Believe” moest dan maar de weide wakker schudden en dat deed het na een zee van duizenden lichtjes ook.

‘Are you going to dance with us?’ vroeg Marcus, en of we dat deden tijdens “Ditmas”. Hij dook zelfs even het publiek in, maar dat publiek ging pas terug helemaal los bij het geweldig gebrachte “The Cave”. Wat meer klassiekers zoals deze hadden de set zeker goed gedaan, want soms dwaalde de aandachtsspanne van de toeschouwers iets te veel weg. Echt wegzakken deed de set bij “Darkness Visible”, een nummer dat niet helemaal in de show en de setlist paste. Daar kon het einde en de vuurpijlen ook niets meer aan veranderen.

©CPU – Ymke Dirikx

Net voor de encore pakte de band nog eens uit met het bombastische “The Wolf” en zwierden tienduizenden nog eens hun handen in de lucht. Ze lieten even op zich wachten voor ze aan de bisronde begonnen, maar ze kwamen dan toch nog terug om “Awake My Soul” op te zetten. Het verspreidde over de hele weide een soort van kampvuurgevoel, maar dan net iets drukker en minder gezellig. Het was volgens de groep uit Londen trouwens een van hun favoriete shows in een lange tijd en die sloten ze af op gepaste wijze. Een verrassende cover van “Hurt” van Nine Inch Nails kreeg heel wat mensen stil, terwijl ze met wereldhit “I Will Wait” dan weer voor extase zorgden in heel Werchter. Het slot vormde “Delta”, misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat, en stuurde iedereen met een zoete noot de zomernacht in.

Mumford & Sons deed het gisteren al beter dan in 2015, maar desondanks ontbrak het de show aan klassiekers en meezingers. De weide inpakken deden ze te zelden en daarvoor moesten ze vooral teruggrijpen naar nummers van de eerste twee platen. Muzikaal gezien verkeerde de band in een goede vorm en met “The Cave” en “I Will Wait” kregen ze werkelijk iedereen mee. Dat Mumford & Sons wel degelijk kunnen headlinen, lieten ze zien en horen, al had soms wat meer vaart de set zeker geen kwaad gedaan.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram zijn er nog meer beelden te vinden. Volgen is de boodschap!

Setlist:

Guiding Light
Little Lion Man
Babel
Beloved
White Blank Page
Lover of the Light
Tompkins Square Park
Rose of Sharon
Believe
Ditmas
The Cave
Roll Away Your Stone
Picture You
Darkness Visible
The Wolf

Awake My Soul
Hurt (Nine Inch Nails cover)
I Will Wait
Delta

30 juni 2019

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter