Ben Howard @ OLT Rivierenhof: Goedgeluimd genieten

© CPU – Kristof Maes

Twee dagen nadat het openluchttheater in het Rivierenhof de poorten voor de eerste keer dit nieuwe seizoen openzwaaide voor Father John Misty, stond er al een tweede grote internationale naam op het programma. Na twee avonden in de Paradiso in Amsterdam vond Ben Howard – hopelijk met minder file dan de meeste aanwezigen – de weg naar Antwerpen. In het verleden werden niet al zijn concerten op Belgische bodem even warm onthaald, dus waren wij alvast benieuwd welke kant we van de Brit deze avond te zien zouden krijgen. Zijn recentste album Is It? dateert ondertussen al uit 2023, dus redenen genoeg om te gaan grasduinen in zijn volledige oeuvre. En dat is exact wat Howard deze avond ook deed.

Bijna geruisloos sloop Clara Mann het podium op om aan haar set te beginnen en net op dat moment vingen we de eerste zonnestraal van de dag op ons gezicht. Haar zachte gitaargetokkel en zoet en breekbaar stemgeluid pasten perfect in de uiterst sfeervolle setting die het OLT is. Ze beloofde ons oudere en nieuwe nummers, die voor ons allemaal allicht nieuw zouden zijn, maar daar had ze naar eigen zeggen geen enkel probleem mee. “It Only Hurts” en “Rift” zetten de toon voor een ingetogen halfuurtje muziek. Hoe mooi de nummers ook klonken, het ontbrak misschien toch wat aan variatie of een duidelijke uitschieter, waardoor alle songs achteraf gezien uiteindelijk net iets te veel dezelfde opbouw vertoonden en daardoor te weinig konden beklijven.

© CPU – Kristof Maes

Een halfuurtje later stapte Clara opnieuw het podium op, maar deze keer als deel van de zeskoppige begeleidingsband die Ben Howard vergezelde op het podium in Deurne. Het onthaal was opvallend warm, het leek bij momenten wel of het publiek er de missie van had gemaakt om Howard in een goede mood te krijgen/houden. De stilte viel weliswaar even snel tijdens de uiterst rustige intro van “Sister” en al bij het tweede nummer “Days Of Lantana” merkte je hoe loepzuiver alles werd gespeeld door de band, met daarbij een hoofdrol voor de twee strijkers die volkomen terecht een prominente rol kregen in de geluidsmix. Een eerste, en gelukkig enige teken van grilligheid van Howard kwam naar boven toen hij “Time Is Dancing” na een halve minuut abrupt afbrak om te zeggen dat hij nu nog geen zin had om dit nummer te spelen en dit later in de set wel aan bod zou komen. We hielden even onze adem in, maar vervolgens werd het geweldige “Small Things” ingezet en werd dit met de mantel der liefde bedekt. Het nummer uit het album I Forget Where We Were grijpt je vanaf de eerste noot meteen bij de keel en liet die greep pas los als de laatste noot vakkundig werd neergelegd.

‘We’re here to play a bunch of songs’, verkondigde Howard al vroeg in het concert en dit maakte het publiek alleen maar enthousiaster. Er werd een evenwichtige keuze gemaakt in de nummers tussen ouder en nieuwer werk, en de zanger maakte er bijna de sport van om bij elk nummer even kort te zeggen waarover ging. De band speelde foutloos, wat niet altijd van Howard gezegd kon worden, maar dit nam de magie van het concert allerminst weg. Ook het feit dat alles op het podium heel statisch verliep stoorde nauwelijks, je zag een band aan het werk die wist wat ze aan het doen was en die met een simpele blik naar elkaar elke song live nog beter tot zijn recht liet komen. Naarmate de duisternis viel, kwamen de subtiele lichteffecten steeds beter tot hun recht en baadde elke song in een passende gloed. Een vroeg hoogtepunt in de set was het nog onuitgebrachte “Cadence/Good News” dat dankzij zijn hoekige karakter én beklijvende vioolpartij het openluchttheater muisstil kreeg.

© CPU – Kristof Maes

“Far Out” liet het publiek een eerste keer meedeinen, maar een eerste echte golf van groot enthousiasme kregen we toen Howard solo “Black Flies” en “Old Pine” speelde vanop zijn debuutalbum. Ondanks een misser tijdens het instrumentale stuk van “Old Pine”, waarvoor hij zich overigens meteen excuseerde, bleken beide nummers nog steeds goed in de smaak te vallen bij het publiek. Zoek in deze recensie niet verder naar een bespreking van die andere grote hits van dat album, want zowel “The Fear” als “Keep Your Head Up” werden niet ten berde gebracht, maar het moet gezegd dat dit allerminst een smet wierp op de kwaliteit van dit concert. Als laatste nummer van de reguliere set werden we nog eens volledig meegezogen in het universum van Howard en zijn band dankzij het fantastische “I Forget Where We Were” en zelden zagen we alle hoofdjes in een publiek zo synchroon op en neer bewegen. De bisronde liet even op zich wachten, maar het publiek deed zoals de rest van de avond zijn werk en kreeg nog drie toetjes te verorberen.

Howard hield woord en “Time Is Dancing” werd deze keer wel volledig gespeeld en was misschien ook gewoon beter geplaatst op dat moment in de set. De hele crew van het OLT Rivierenhof werd uitvoerig bedankt voor het warme onthaal dat de artiest mocht ervaren en misschien zat daar wel het geheim in voor een goedgeluimde Ben deze avond. Meezingen kon nog eens op “Only Love” en vergezeld van een zachte, gele, toepasselijke gloed tijdens “I Want To Be Te Sun” werden we de nacht ingestuurd. Wie er gisteren bij was in deze uiterst gezellige setting zag een eigenwijze, maar genietende artiest aan het werk die dankzij een sterk spelende band het beste uit elk nummer probeerde te halen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!