Mac DeMarco @ OLT Rivierenhof: Speelvogel

Mac DeMarco is ‘gene gewone’. Althans, zo zouden ze hem in Antwerpen omschrijven als ze maar een handvol woorden mochten gebruiken. In de eerste plaats is hij een levensgenieter, iemand die met een kamerbrede glimlach door het leven gaat en zich vooral laat leiden door het moment. Sociale media liet hij daarom al in 2019 achter zich, en dat is best opmerkelijk voor een artiest die sindsdien net een hele nieuwe, jonge generatie voor zich heeft gewonnen. Meer dan twintig miljoen mensen luisteren maandelijks naar zijn muziek op Spotify en vier nummers mogen zich inmiddels zelfs lid noemen van de Billion Streams Club. Een straffe prestatie, zeker voor een artiest wiens muziek zelden of nooit de hitlijsten weet te vinden. Maar wie Mac DeMarco al langer volgt, weet dat cijfers en bekendheid hem maar weinig kunnen schelen. Aan zijn levenshouding is in al die jaren dan ook nauwelijks iets veranderd. Hij gaat nog steeds even graag vissen als vroeger en werkt met hart en ziel aan de projecten op zijn eigen platenlabel. Bovenal blijft hij iemand die het leven neemt zoals het komt, met een flinke dosis nonchalance en een gezonde portie humor. Dat komt nog het meest van al tot uiting op het podium, waar hij zich volledig lijkt over te geven aan het moment. Zo ook gisteren, tijdens de eerste van twee uitverkochte shows in het OLT Rivierenhof in Antwerpen.

Vicky Farwell is een van de nieuwste telgen op Mac’s Record Label, het label van Mac DeMarco, en werd voor een handvol optredens overgevlogen uit de Verenigde Staten om voor de laatste shows van de tour het voorprogramma te verzorgen. In Antwerpen vierde ze haar Europees debuut en dat deed ze aan de hand van een behoorlijk fris en cool halfuurtje. Samen met een drummer en een toetsenist bracht ze haar lofi-sound tot leven en kon daarmee aanvankelijk charmeren. Haar nieuwe nummer, “Sunburn”, deed ons zo bijvoorbeeld even wegdromen naar al die mooie zomerherinneringen. Helaas was haar muziek voor velen iets te uitnodigend om een klein babbeltje aan te vatten. Zelf leek ze daar iets minder last van te hebben dan wij en ze bleef met een onverstoorde cool verder doen. Toen ze eigenlijk klaar was kreeg ze te horen dat er toch nog tijd was voor een nummertje en zo speelde ze nog het verzoekje “Kakashi (All Of the Time)”. Vicky Farwell haar vaarwel kreeg de praters toch nog gedeeltelijk stil en zo maakte ze in een inmiddels volgelopen OLT Rivierenhof een al bij al zeer verdienstelijke beurt.

Net als in het Koninklijk Circus eerder dit jaar was ook nu een opvallend groot deel van het publiek piepjong. Sommige cool kids werden zelfs door hun ouders begeleid, die vanop de tribune konden toekijken hoe de fratsen van de Canadese speelvogel om klokslag negen uur begonnen. Een hoge oehoe fungeerde als begroeting en nog voor er een noot klonk, stelde DeMarco zijn band voor. Een beetje gek zijn doet kennelijk geen zeer. Zijn dansmoves tijdens opener “For The First Time” waren in ieder geval even jolig als smooth en sloten naadloos aan bij de vibe van het nummer. Dat het nummer uit volle borst werd meegezongen, hoefde overigens niet te verbazen: het is een van de vier nummers uit zijn catalogus die onlangs de kaap van het miljard streams overschreed. Voor “Sweeter” greep DeMarco voor het eerst naar de gitaar, al miste hij het dansen zo hard dat hij bij het daaropvolgend “On The Level” nog eens over het podium dartelde. Grappig genoeg bleef Mac DeMarco lange tijd vasthouden in de wisselwerking van rustig naar frivool; het is er maar weinigen gegeven om die spagaat twee uur lang op die manier te kunnen maken.

DeMarco was overigens niet de enige speelvogel op het podium. Je had op de achtergrond zijn vierkoppige band die muzikaal de bakens mee hielpen verzetten, maar er was ook nog Yuki Kikuchi. Op de achtergrond was hij druk in de weer met het knippen van coole herinneringsfoto’s. Hij bleef echter niet louter op de achtergrond en danste bijvoorbeeld op een amusant “Rock and Roll” vrolijk mee. Wat later zou hij samen met zijn teddybeer zelfs centraal komen te staan, maar eerst maakte Mac DeMarco nog indruk met zijn muzikaal kunnen. Net voor “Terror” zagen we hem echter nog in een gevecht met een mug, alvorens voor “Finally Alone” zijn favoriete truc boven te halen. Zijn monitor werd omgevormd tot een pied de stalle waar hij met plezier op ging staan. Gelukkig was het optreden niet zo statig als een standbeeld; er was zelfs ruimte voor wat improvisatie in gekende nummers. Zo hoorden we “Still Beating” opnieuw floreren in een lichtjes aangepaste versie en maakte het pianosolootje het Rivierenhof zielsgelukkig.

Zoals eerder aangehaald was het Yuki Kikuchi die door Mac DeMarco zelf wat op de voorgrond werd gezet. Waar we het bij andere concerten eerder een storende factor vinden als er een fotograaf de hele tijd over het podium staat te huppelen, konden we er gisteren nog de gimmick van inzien. Op “All Of Our Yesterdays” kreeg hij het voltallige publiek in ieder geval zover om de telefoonlampjes boven te halen, terwijl hij iets later zelf de microfoon in de hand gedrukt kreeg “No Other Heart”. Het Antwerpse publiek ging er wel goed op en leek zich geen seconde te vervelen. Ook de aaneenschakeling van nummers zat goed in elkaar; veel afgezwakte momenten waren er niet te bespeuren. Ook als DeMarco even terugschakelde na het energiekere “Rock and Roll Night Club” bleef iedereen aan zijn lippen hangen. Terecht ook, want “Heart to Heart” en “This Old Dog” troffen je recht in je hart. Het waren de rustigere nummers waarbij de Canadees en zijn band het meest indruk maakten en het geluid haarscherp klonk. Bij het opnieuw iets luidere “Ode to Viceroy” moest de geluidsman even schakelen om Mac’s stem erdoor te kunnen laten komen.

Het fijne aan een concert van Mac DeMarco is dat de tijd voorbijvliegt en dat elk tijdperk in zijn discografie aan bod komt. Zowel de nieuwbakken fans of de liefhebbers van zijn wildere beginjaren werden bediend. Vroeger durfde een concert van de Canadees ook al eens uitmonden in een zuipfestijn op het podium, maar die dagen liggen toch al enkele jaren terug in het verleden. Zijn gevoel voor het absurdisme is hij desondanks niet verloren en dat kwam vooral tot uiting in de korte en grappige monologen die zo nu en dan tussen de nummers door ontstonden. Zijn band zagen we in elk geval smakelijk meelachen en delen in de pret. Nu we toch nog eens bij de band stilstaan; die speelden met zoveel vernuft en groove en wogen zo de balans van de nonchalante DeMarco in evenwicht. Ook toen zijn gitaarband het begaf tijdens “Freaking Out The Neighbourhood” en hij even wat slordiger speelde viel dat dankzij de geweldige band niet op. Na een piekfijn “Holy” vormde echter een ander nummer het hoogtepunt van de avond: “Moonlight on the River”. De manier waarop het vijftal alles liet samenkomen in een spetterend einde was werkelijk van een bijzonder groots niveau.

En zo was Mac DeMarco gisteren dus exact zoals hij wij hem het liefste hebben: een ietwat verstrooide, nonchalante topmuzikant die zich twee uur lang zichtbaar amuseert met zijn beste vrienden. Als coole nonkel van dienst zorgde hij voor een uitgelaten tuinfeest op misschien wel de laatste warme dag van het jaar. Dat hij voor “Chamber of Reflection” nog even een gevecht aanging met zijn microfoonstatief, was daarbij nog een uiterst amusant intermezzo net voor het einde. En als het van DeMarco afhing, had hij gerust nog een tijdje kunnen doorgaan, maar met het einde van het tweede uur in zicht werd met een tweeledige encore passend afgesloten. “My Kind of Woman” werd luidkeels meegezongen onder een prachtige sterrenhemel en als surprise de chef maakte een cover van “Human Nature” de avond helemaal compleet. Wat hebben we genoten van deze geniale Mac DeMarco.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

For the First Time
Sweeter
On the Level
Phantom
Salad Days
20191009 I Like Her
Rock and Roll
Terror
Finally Alone
Still Beating
All of Our Yesterdays
Passing Out Pieces
Home
No Other Heart
20210218 Round Here
Rock and Roll Night Club
Heart to Heart
This Old Dog
Ode to Viceroy
20200820 Turn My TV On
One More Love Song / Another One
Rooster
Freaking Out the Neighborhood
Holy
Moonlight on the River
Chamber of Reflection