© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Zeggen dat het een zotte zomer van 2026 was voor Yong Yello, is als beweren dat het nogal aan de warme kant was. Een snelle scroll over zijn socials leert ons dat onder andere Pinkpop, Rock Werchter, de Lokerse Feesten, Rock Herk Encore, Maanrock en Crammerock al konden genieten van de energieke show van Yello Staelens. Aan dat waanzinnige track record werd dit weekend nog een dubbel slotakkoord gebreid: een stijf uitverkocht OLT Rivierenhof mocht zich opmaken voor de laatste twee complete Bennie shows.
Bennie is de hoofdpersoon van Yong Yello’s tweede langspeler. Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan uit 2025 was opnieuw een inslaand succes, vier jaar na het debuut Marcel & Het Magnetisme Van De Goot. Opnieuw kregen we van Yello een ultrapersoonlijke neerslag te horen op een bedje van cinematografische arrangementen waarin vooral blazers voor de toegankelijkheid zorgen. Bennie als personage is een workaholic, eentje die bovendien worstelt met relaties, depressie en naar verboden middelen grijpt. Geen lichte kost, maar het grote publiek omarmt duidelijk de dualiteit die de kern vormt van alles wat Yong Yello is: een troubadourstype, die schrijft over ambitie, twijfel en succes dat duidelijk nooit helemaal zonder keerzijde komt. De Antwerpenaar heeft het vermogen om de kleine absurditeiten en struggles van het dagelijks leven om te zetten in liedjes waarin herkenbaarheid voorrang heeft op virtuositeit.
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Amaea Rae, het alias van de Belgisch/Ghanese songwriter Rahmat Emonds, mocht voor de support zorgen. De zangeres en multi-instrumentaliste was eerder al te horen bij uiteenlopende projecten als Vermin Twins, Cellini en Stef Kamil Carlens & The Poem. Het was een beetje koffiedik kijken wat we van Amaea Rae konden verwachten: online is haar aanwezigheid nog beperkt. Op het podium etaleert ze gelukkig wel de nodige présence. Qua geluid schipperde de zangeres tussen ingetogen, jazzy en stomende soulvolle blues. Songtitels moeten we je schuldig blijven omdat Amaea Rae de muziek voor zich liet spreken, maar dat zij er eentje is om in het oog te houden, noteerden we wél in ons mentale boekje.
Toen Yong Yello en zijn band De Fanfare Van De Goede Hoop het podium bestormden, was het openluchttheater al flink in duisternis gehuld. Ideale omstandigheden om van deze thuismatch een clubshow zonder dak te maken. Gelukkig maar, want na Yello’s spectaculaire entree via de trappen en de medley van “Cirkels”, “Marcel” en “De Smet” uit zijn eerste plaat ging het spreekwoordelijke dak er al een eerste keer af. De blazers, percussie en ritmesectie toonden zich meteen dragers van de vibe waarop Yong Yello kon surfen. Anders dan bij rappers die een tape laten meelopen om over te rhymen lééft deze sound. De liefde van band naar publiek overweldigde, wat het volk op zijn beurt evenwaardig beantwoordde door – zeker niet voor het laatst – luidkeels ‘Yello!’ te scanderen.
© CPU – Chris Stessens (archief)
Van Yong Yello mag een mens twijfelen, piekeren en zichzelf in de weg zitten. Zijn teksten zijn er van doordrongen, en het publiek ging er hard op: na Yello’s heldenontvangst werd de show een langgerekte sliert van hoogtepunten. Niet slecht voor een kerel die in zijn jeugd blijkbaar nog vakantiewerk deed bij de groendienst in hetzelfde Rivierenhof park. De anekdote was het perfecte opstapje naar “Ik moet dringend op vakantie”, de single die de Bennie periode van Yong Yello inluidde en in OLT een volgend meezingmoment ontketende.
We onthouden ook het swingende “We geven ni op”, waarin Lois vanachter haar microfoonstandaard aan de zijkant mocht komen om een geweldige wisselwerking met Yellow te etaleren, compleet met een sitdown en vocaal spelletje met de linker- en rechterkant van het halfrond. Ware dit een boksmatch, dan konden Yong Yello en groep halfweg qua punten al niet meer bijgebeend worden.
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Yello vroeg ons ergens op driekwart van het optreden of we het zagen zitten om ‘nog even te beuken’. En of dat nog kon: de al waanzinnige flow ging nog strakker met een fel gesmaakte cameo van Glints op “Zoeken naar wa liefde” en de dubbele ereronde “Luchtkasteel” en “Waarom ben ik zo destructief?”.
De laatste rechte lijn katapulteerde ons nog opnieuw naar het begin van de show. Niet dat Yong Yello zich een ongewone weg naar de backstage zocht, maar hij trakteerde ons nog wel op een flinke portie weemoed met “Niemand weet hoe het moet”, een gloednieuwe track vanop de pas gedropte Deluxe versie van Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan. Plinkten we toch nog een traantje weg. Yong Yello is niet zo’n macho rapper, maar het mag na zijn passage in OLT Rivierenhof duidelijk zijn wie de koning van Groot-Antwerpen is.
Zijn hegemonie valt ook onze noorderburen op. Hij weet zoals wel meer Belgische artiesten de precieze balans tussen vakmanschap en eigenzinnigheid te vinden waar ze voorbij Breda op kicken: niet toevallig verscheen vlak voor de eerste schooldag op Yong Yello’s website de aankondiging van een Nederlandse tour in het voorjaar van 2027. Wedden dat ook dat een zegetocht wordt?
