© CPU – Leni Sonck (archief)
De voorbije maanden was er plots geen ontkomen meer aan Blu Samu. Met haar langverwachte debuutalbum (K)NOT zette ze zichzelf na jaren zoeken en groeien opnieuw scherp op de kaart, dit keer met een plaat die zowel persoonlijk als muzikaal veel lagen blootlegt. Die nieuwe fase bracht ze nu ook live naar de Rotonde, waar haar nummers eindelijk de ruimte kregen om echt te ademen. Het voelde als het logische moment waarop alles wat zo lang onder de oppervlakte zat, samenkwam op één podium waar ze vier jaar geleden ook al stond.
Voorprogramma Shaka Shams mocht de avond openen voor een uitverkochte zaal die langzaam vol liep. Zijn set bestond uit nummers die elkaar snel in tempo volgden met intense teksten, maar het publiek vond niet meteen aansluiting bij zijn verhaal. Ondanks meerdere pogingen tot interactie, bleef de energie wat wisselvallig. Halverwege bracht Shaka Shams wel een meer melodisch nummer over liefde dat beter aansloeg, en ook zijn bekendste nummer “Black Metal Rebel” zorgde voor een kleine opleving. Toch voelde het geheel wat eentonig aan, met beats die soms te zwaar door wogen en weinig varieerden. Dat hij al jaren bevriend is met Blu Samu gaf het geheel een persoonlijke toets, maar muzikaal wist hij niet volledig te overtuigen als opwarmer ondanks zijn inzet.
Toen Blu Samu zelf het podium betrad, werd meteen duidelijk dat er visueel meer op het spel stond. Kabellichten slingerden doorheen het podium en vormden een soort tastbaar netwerk waarin ze zich vrij bewoog. Die setting werd al snel meer dan decor alleen, want tijdens de set speelde ze ermee rond en wikkelde ze zich letterlijk ook in die kabels, om zich nadien weer los te maken. Een sterke, bijna fysieke vertaling van de thematiek van (K)NOT. Ze opende haar show met het ingetogen “Beautiful” op een stoel, waarmee ze het publiek meteen meenam in de sfeer van het album. Zelf benoemde ze het als een uur waarin ze de voorbije tien jaar van haar leven zou doorlopen.
Wat volgde, was een set die samenhangend aanvoelde, met vloeiende overgangen tussen nummers door. Na “Nonsense” schakelde ze moeiteloos over naar ouder werk en ontstond er een soort Portugees getinte passage, waarin nummers als “Amor” en “Elastico” een warm en bijna etherisch karakter kregen. Bij dat laatste vroeg ze expliciet om meer beweging, en die kreeg ze dan ook. Toch bleef er doorheen de avond een zekere afstand hangen, alsof je eerder toekeek naar haar wereld dan er volledig in werd gezogen. Dat werkte niet storend, maar gaf het optreden wel meer een observerend karakter.
Die dynamiek kwam ook muzikaal terug. In het rustige “Birds” liet ze haar stem breekbaar en hoog klinken, om daarna naadloos over te gaan in “Pai”, dat veel vloeiender en ritmischer aanvoelde. Met “Move” werd het Portugese luik afgesloten en ging de energie opnieuw omhoog. Dat momentum werd verder doorgetrokken in “Breakfast”, dat live een nieuwe twist kreeg met een speelse intro waarin ze zich tussen de techniekers begaf en theatrale humor toevoegde. Het publiek smulde hier duidelijk van en begon meer mee te bewegen, terwijl Blu zelf zichtbaar genoot en er op het einde nog een nieuwe remix vorm van het nummer voortbracht.
Toch zat daar ook een kanttekening. Ondanks de sterke visuele keuzes en haar dansende aanwezigheid, voelde het podium soms opvallend leeg aan. De afwezigheid van live-instrumentatie zorgde ervoor dat de backingtracks alle ruimte moesten vullen en dat lukte niet altijd even goed. Op momenten verdween haar stem wat in de mix, terwijl die net één van haar grootste troeven is. Dat contrast werd pijnlijk duidelijk tijdens meer gelaagde nummers als “Stains”, waar de vocale impact groot was, maar nog sterker had kunnen zijn met betere muzikale ondersteuning.
In het slot van de set kwam alles nog één keer samen. Met “I Run” en “I Hate Myself” kreeg ze het publiek volledig mee, waarbij het refrein telkens luid werd meegezongen, iets wat haar zichtbaar verraste. “Deep in the Sea” bracht opnieuw een meer introspectieve sfeer, waarna ze afsloot met het breekbare “Adeus”. Tijdens dat laatste moment omarmde ze een fan in het publiek die zichtbaar geëmotioneerd was, wat het optreden een menselijk en oprecht einde gaf. En alsof dat nog niet genoeg was, volgde er nog een speelse afsluiter waarin ze met stemvervorming een soort danklied bracht, wat wel grappig was en haar karakter nog een laatste keer liet zien.
Blu Samu bracht in de uitverkochte Rotonde een show die inhoudelijk sterk en visueel doordacht was, maar niet altijd volledig tot zijn recht kwam in de uitvoering. Haar stem, haar verhaal en haar présence dragen moeiteloos een zaal, maar de keuze om het muzikaal vrij sober te houden, liet hier en daar kansen liggen. Toch blijft vooral het gevoel hangen dat je naar een artieste keek die exact wist wat ze wilde vertellen en hoe ze dat wilde doen. Zelfs wanneer niet alles volledig tot zijn recht kwam, bleef het enorm boeiend om haar bezig te zien en te horen.
Setlist:
Beautiful
Water
Butter
Nonsense
Your Girl
Amor
Elastico
Birds
Pai
Move
Breakfast
Yearning
Stains
Turkoiz
I Run
I Hate Myself
Deep In The Sea
Adeus
