© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Er zijn bands die je volgt, en er zijn bands die je achtervolgen. Bleech 9:3 is al een tijdje die tweede soort. Barry Quinlan en Sam Duffy ontmoetten elkaar in een AA-programma in Dublin, verhuisden naar Londen en bouwden van daaruit in minder dan twee jaar een van de meest gevreesde livereputaties op het circuit uit. Met supports voor Shame, Keo en DEADLETTER, een uitverkochte drienachten-residentie in Londen en een debuut-ep waar Studio Brussel duidelijk niet genoeg van kan krijgen, is het momentum op dit moment zo groot dat de band zelf amper de tijd lijkt te hebben om stil te staan bij hoe snel het allemaal gaat. Eerder dit jaar stonden ze nog als voorprogramma van Keo in Trix, een paar weken daarvoor als opwarmer voor DEADLETTER, en tussendoor op Rock Werchter en een reeks andere festivals. Op dag tweeëntachtig van hun tour vergiste Quinlan op een gegeven moment België en Nederland, wat liefdevol werd weggewuifd door een publiek dat het hem al lang vergeven had voor hij het had uitgesproken. Dat ze dit najaar opnieuw in België stonden, ditmaal in de Museumzaal van de Botanique, was dan ook geen verrassing meer. Dat de zaal uitverkocht was evenmin.
Wat wel verraste was de keuze voor de Museumzaal. Een intieme, historische ruimte met hoge plafonds en een publiek dat letterlijk tegen elkaar aan staat, ver van de festivalpodia en grotere concertzalen waar je Bleech 9:3 steeds vaker tegenkomt. Waar een grotere zaal de energie zou verdelen over meer ruimte en meer mensen, zorgde de Museumzaal voor het tegenovergestelde: alles bleef binnen, alles bleef dicht, en er was geen ontsnappingsroute voor de spanning die zich van bij het begin opbouwde. Die keuze bleek meteen ook de slimste van de avond, want de Museumzaal deed iets met de set dat een grotere ruimte nooit had gekund. De energie had nergens naartoe. Ze kon alleen maar groeien.
Voordat die typerende energie van Bleech kon ontploffen, kwam opener Spanish Horses, een band die in korte tijd een opmerkelijke weg heeft afgelegd. Opgericht in 2023 in een koelopslagstudio in Parijs, waar Tom op zang en gitaar, Cyril op drums, Victor op bas en Albert op gitaar voor het eerst samen speelden, verhuisden ze in 2025 naar Londen om er deel uit te maken van de levendige Windmill-scene. Opmerkelijk detail: Albert Cocker, de gitarist van de band, is de zoon van niemand minder dan Jarvis Cocker van Pulp. Debuut-ep As She Rides By oogstte kritische lof en bood met “Sisters” meteen een liveklassieker, en inmiddels hebben ze supports voor Public Image Ltd. achter hun naam. Hun geluid beweegt ergens tussen The Smiths, The Jesus and Mary Chain en The Velvet Underground, indierock die ruimte laat en niet probeert alles tegelijk te zeggen. In de Museumzaal van de Botanique was dat precies de juiste keuze als opener: warme, Americana-getinte gitaren die de ruimte vulden zonder hem te overheersen, een band die genoeg zelfvertrouwen heeft om zijn nummers hun eigen gang te laten gaan. Niet de meest uitgesproken set van de avond, maar een die de juiste toon zette voor wat er zou volgen.
En groeien deed ze. Quinlan dook bij het allereerste nummer al de crowd in, en die crowd liet hem niet meer gaan. De zaal was zo vol dat je je soms amper kon bewegen, drie mensen tegelijk die tegen je aangeduwd werden terwijl de muziek van het podium over alles heen spoelde. Crowdsurfers gleden over de hoofden, en de band speelde door met de strakheid van een groep die dit inmiddels meer dan honderd keer heeft gedaan en elke keer precies weet waar het naartoe moet. Er was iets religieus aan de sfeer in de Museumzaal die avond. Niet in de brede, overgebruikte zin, maar echt: het publiek leek in dienst te staan van iets groters dan zichzelf, en Quinlan op het podium was duidelijk degene die de mis leidde, compleet met het charisma van iemand die er zelf ook volledig in gelooft.
De setlist putte zowel uit de ep als uit nieuw, nog niet uitgebracht materiaal, en die combinatie was interessant om te volgen. “Jacky”, “No Surprise” en “Cannonball” deden wat ze altijd doen: de zaal in beweging brengen op een manier die geen instructies meer nodig heeft, nummers die zo direct zijn dat ze bijna vanzelf het publiek meenemen voor ze goed en wel begonnen zijn. “Tourniquet” en “Ceiling” toonden dat de band ook de rustigere kant van hun geluid volledig in de hand heeft, nummers die inleveren op die veelbelovende intensiteit, langzamer opgebouwd maar niet minder onvermijdelijk in hun aankomen. De verhouding tussen snel en langzaam, hard en ademhalend, zit bij Bleech 9:3 op een manier die aanvoelt alsof het instinct is.
De nieuwe nummers waren misschien de meest onverwachte momenten van de avond. Trager dan de reeds uitgebrachte nummers, minder direct op het eerste gehoor, maar ze voegden iets toe aan de set dat er zonder hen niet zou zijn. Een soort compleetheid, een gevoel dat de band meer te zeggen heeft dan wat er al op tape staat, en dat ze de tijd nemen om dat ook te tonen in plaats van alleen maar te leveren wat het publiek al kent. Of die nummers op een tweede ep of een eerste album terechtkomen is nog onduidelijk, maar ze klinken veelbelovend genoeg om er met ongeduld naar uit te kijken. Dat ze in de Museumzaal voor een van de sterkste reacties van de avond zorgden was bovendien een goed teken, een publiek dat ook het onbekende omarmt is een publiek dat de band begrijpt.
Het moment dat de set samentrok in één beeld was, zoals zo vaak bij Bleech 9:3, het moment waarop Quinlan in het publiek stapte. Het publiek sloot zich om hem heen en er was even het gevoel dat de grens tussen band en zaal volledig was verdwenen, dat er in de Museumzaal in de Botanique iets werd gestart dat moeilijker te stoppen is dan het eruit ziet. De energie die daarin vrijkwam was van een soort die je niet kunt regisseren, die alleen ontstaat als een band en een publiek op precies hetzelfde moment op precies dezelfde plek zitten. Niet veel bands krijgen dat voor elkaar op een doordeweekse avond in een zaaltje van misschien drie honderd man. Bleech 9:3 wel, en het voelt elke keer minder verrassend en meer onvermijdelijk.
Bleech 9:3 is op dit moment een band in volle beweging, en de Museumzaal was een van die avonden waarop je die beweging letterlijk kon voelen. De vraag die na elke show blijft hangen is nog altijd dezelfde: wat komt hierna? Een debuutalbum dat het momentum vasthoudt, grotere podia die de energie anders verdelen, een scene die hen probeert te vatten in een hokje dat net iets te klein is. Voor nu kregen we nog maar op een van die vragen een antwoord, en dat antwoord is een Trix show in januari volgend jaar. Bleech 9:3 heeft nog alles voor zich en bewees vanavond in Brussel dat ze er klaar voor zijn.
Setlist:
Jacky
No Surprise
Cannonball
Underrated
Mysystem
Figure 8
Lowboy
Tourniquet
Ceiling
