De Belgisch-Portugese artieste Blu Samu heeft zich de afgelopen jaren stevig verankerd binnen de Belgische hiphopscene. Sinds haar eerste releases viel ze op door haar vermogen om rap en zang niet alleen af te wisselen, maar echt in elkaar te laten overvloeien. Op eerdere ep’s als Moka en 7 klonk ze tegelijk kwetsbaar en zelfbewust. Haar muziek droeg altijd een zekere lichtheid in zich mee, zelfs wanneer de thematiek zwaar was. Toch voelde het alsof er nog een volgende stap moest komen in haar carrière, waarop alles wat ze tot nu toe had verkend samen zou komen in één geheel. Die Stap is er met debuutalbum (K)NOT, dat pas tien jaar na haar start is gekomen en in een interview met ons vertelde ze het hele verhaal.
“Yearning” opent klein en speels, met een pingponggeluid en zachte keys die ruimte laten voor haar lome stem. Het is alsof je haar gedachten binnenwandelt nog voor ze zich volledig hebben gevormd. Gaandeweg groeit het nummer, door een beat die zich subtiel in je hoofd nestelt. Haar zang tilt de sfeer op en plots krijgt dat fragiele begin iets groots en hoopvols. Het is geen explosieve start, maar een uitnodiging. Blu Samu strekt haar hand uit om je mee te nemen in haar wereld waar introspectie en beweging samenkomen.
Wat daarna volgt is een plaat met allemaal nummers die natuurlijk in elkaar voortvloeien. In “Nonsense” en “Deep in The Sea” trekt ze het tempo omhoog zonder de emotionele kern te verliezen. De diepe bassen en lichte vervormingen op haar stem geven de nummers een hallucinerende ondertoon. Je voelt de vermoeidheid, het vastzitten, het zoeken naar adem, maar tegelijk ook de drang om niet stil te blijven staan. Wanneer “Move” vervolgens volledig in het Portugees komt, verandert de energie helemaal. Hier klinkt Blu Samu vrijer, trotser en speelser. De beat gaat snel vooruit en haar stem beweegt zelfverzekerd mee, alsof ze zich herinnert wie ze is en waar ze vandaan komt. Het is een moment van herwonnen kracht dat vanzelfsprekend aanvoelt.
Halverwege het album durft ze de grenzen nog wat verder open te trekken. “I Hate Myself” heeft rockinvloeden en dat geeft het geheel een rauw kantje dat onverwacht maar verfrissend aanvoelt. Het is een nummer dat niet netjes binnen de lijntjes kleurt, omdat het zo verschilt van de rest maar dat maakt niet veel uit want het werkt wel goed. Daarna brengt “Breakfast” opnieuw lucht in het geheel met funky gitaarlijnen, een warme bas en die typische wisselwerking tussen rap en zang die Blu Samu ondertussen een eigen karakter heeft gegeven. Het klinkt licht en speels, maar nooit oppervlakkig. Net in die speelsheid hoor je hoeveel controle ze heeft over haar eigen veelzijdigheid.
Met “Beautiful” verschuift het album merkbaar van sfeer. Dit voelt als een kantelpunt, niet alleen muzikaal maar ook inhoudelijk. Het nummer begint sober, bijna minimalistisch met een diepe beat die haar woorden alle ruimte geeft. Halverwege breekt ze echter uit het strakke kader en brengt ze een gedicht voor dat aanvoelt als een intieme biecht. De synths zwellen zacht aan en dragen haar stem die daardoor even gewichtloos wordt. Die emotionele openheid vloeit verder over in “Goodbye2Blu”, dat nog explicieter voelt als een afscheid. Ze zingt over het loslaten van een vroegere versie van zichzelf, zonder drama of zelfmedelijden. Er zit mildheid in haar stem, een soort vorm van acceptatie die het album naar een nieuw niveau tilt. Dit tweeluik werkt als het hart van (K)NOT, want hier wordt de knoop niet langer genegeerd of strak aangetrokken, maar voorzichtig losgemaakt. Vanaf dit punt voelt alles lichter, alsof ze ruimte heeft gecreëerd om echt vooruit te gaan kijken.
In het slotstuk van het album wordt die bevrijding verder uitgewerkt. “Stains” heeft een hemels refrein met echoënde zang en een sfeer die wat spiritueler is. Maar net wanneer je denkt dat het nummer zacht zal uitdoven, versnelt het tempo en vallen zwaardere beats binnen. Het is alsof alle resterende spanning nog één keer naar boven moest komen. Dezelfde energie vloeit uiteindelijk over in “Adeus”, een afsluiter die niet bombastisch maar bevrijdend aanvoelt. Haar Portugese zang klinkt in het begin hoog en etherisch, gedragen door dromerige synths, tot ze in rapvorm haar laatste gedachten deelt. Het voelt als een definitieve uitademing en afscheid, maar ook als een bewuste stap vooruit.
(K)NOT is daardoor veel meer dan een verzameling van sterke nummers. Het is een zorgvuldig opgebouwde reis waarin elke overgang betekenis draagt. Blu Samu toont hier haar maturiteit door genres te vermengen en kwetsbaarheid niet te verbergen achter een masker. Het album danst, ademt en reflecteert. En misschien zit daar ook de speelsheid van de titel in, want wat eerst aanvoelt als een knoop, blijkt uiteindelijk een beweging. Een proces van vastzitten naar loskomen, van twijfel naar helderheid. Met (K)NOT bewijst Blu Samu dat sommige knopen niet bedoeld zijn om te blijven zitten, maar om ontward te worden. Precies in dat losmaken schuilt de grootste kracht van haar langverwachte debuutalbum.
Je kan Blu Samu live zien op 21 maart in de Botanique.
Ontdek “Adeus”, ons favoriete nummer van (K)NOT in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
