The Lemon Twigs @ Botanique (Museum): Tijdmachine naar het verleden

Het publiek dat zich vrijdagavond in de Museumzaal van de Botanique verzamelde, was opmerkelijk ouder dan wat je normaal op een show in Brussel ziet, op de jongere aanwezigen na die er allemaal uitzagen alsof ze zelf perfect in een van de bands van de avond hadden kunnen passen. Geen toeval: The Lemon Twigs trekt nu eenmaal een specifiek soort luisteraar aan, iemand die bewust heeft gekozen voor muziek die niet meedoet aan de snelheid van het moment maar die zijn eigen tijdlijn (van ongeveer 60 jaar terug) volgt. Die gedeelde smaak hing de hele avond in de lucht, en maakte de Museumzaal voor een avond tot een plek waar die keuze beloond werd met twee bands die even goed met een tijdmachine tot hier konden gekomen zijn.

Plastic Family opende de avond en deed dat met de juiste instelling. Het Nederlandse vijftal, bestaande uit namen uit de underground die je kent van MOOON, FLEUR, The Colour Collection en The Hook, bracht gitaarpop die meteen duidelijk maakte waarom ze gekozen werden als opener voor deze avond. Hun debuutsingle “Love & Heartbreak in High School” was al een goede indicatie van hun geluid, ergens tussen Wings, Big Star en The Raspberries, en live bleek dat ook te kloppen. De harmonieën zaten goed, de energie was er, en de keuze voor hen als opener paste bij de avond als geheel. Maar over de duur van de set begon alles wel iets te veel op zichzelf te lijken, nummers die afzonderlijk goed klonken maar die moeilijk van elkaar te onderscheiden waren naarmate de set vorderde. Het is een valkuil die veel bands met een sterk gedefinieerd geluid kennen, en Plastic Family is er nog niet helemaal uit. Een band met duidelijk de juiste ingrediënten, die nog op zoek is naar het moment waarop die ingrediënten ook echt een eigen en herkenbare smaak krijgen die van nummer tot nummer verschilt.

Toen The Lemon Twigs het podium opkwamen was het meteen duidelijk dat we met een heel andere soort band te maken hadden. De broers Brian en Michael D’Addario, aangevuld met drummer Reza Matin en bassist Danny Ayala, zagen er rechtstreeks uit een ander decennium uit, en hun muziek reflecteerde dat volledig. Geïnspireerd door de jaren zestig, van The Beach Boys tot The Beatles tot Big Star, is bij deze band geen geheim en ook geen probleem. Wat The Lemon Twigs interessant maakt is niet de inspiratie maar wat ze ermee doen: gitaargedreven harmoniepop die aanvoelt als een geliefde plaat die je nog niet kende, en die op het podium een energie uitstraalt die je op streaming nooit volledig terugvindt. Waar je bij het beluisteren van de platen soms het gevoel hebt naar iets breekbaars en zorgvuldig geconstrueerds te luisteren, is de liveband verrassend losjes en direct, alsof de nummers pas echt zichzelf worden als er een publiek tegenover staat.

De setlist focuste duidelijk op het recentste album Look For Your Mind!, de logische voortzetting van de lijn die ze met Everything Harmony en A Dream Is All We Know hebben uitgezet. Maar wat we als een bijzonder welkome verrassing ervoeren was hoe ruimhartig die vorige albums ook aanwezig waren in de set. “My Golden Years”, de opening van de avond, was meteen een statement: een nummer dat bewijst waarom de band op dit moment in hun carrière ergens heel goed zit, een soort herwonnen focus die je in elk akkoord hoort. “2 or 3” en “A Dream Is All I Know” herinnerden de zaal er aan hoe sterk de vorige platen al waren, en het publiek liet duidelijk merken dat het die nummers niet vergeten was. Die combinatie van oud en nieuw gaf de set een breedte die een zuiver albumpromotie-set nooit had gekund.

Nieuw materiaal als “Gather Round”, een Brian-nummer met weelderige orkestraties dat aanvoelt als een campagnelied uit een tijd die nooit echt heeft bestaan, en “Fire And Gold”, dat begint als straightforward power pop en dan halverwege alle verwachtingen de rug toekeert, toonden waarom Look For Your Mind! meer is dan een directe voortzetting van zijn voorgangers. Reza Matin op drums was daarin een opvallende aanwinst die live zijn eigen gewicht droeg, precies en aanwezig genoeg om de nummers de ruggengraat te geven die ze nodig hebben. De energie op het podium was hoger dan je zou verwachten als je de platen beluistert, met Michael D’Addario die zijn positie niet zomaar inneemt maar er actief gebruik van maakt, springerig en expressief op momenten waarop de muziek daarom vraagt, en Brian die naast hem een even overtuigende tegenpool speelt zonder dat het ooit als aangeleerd of berekend aanvoelt.

Wat de set samenhield boven alles was de kwaliteit van de harmonieën. Brian, Michael en Danny Ayala brachten live een precisie die je op plaat voor vanzelfsprekend neemt maar waarvan je pas beseft hoeveel werk en afstemming het vergt als je er vlak voor staat en hoort hoe naadloos de stemmen in elkaar grijpen. Op “Mean To Me”, een schitterende ballad die The Beach Boys niet zou misstaan hebben, was dat het duidelijkst: drie stemmen die zo goed op elkaar zijn ingespeeld dat het bijna onwerkelijk klinkt in de context van een live optreden. Dat de Museumzaal op dat moment merkbaar stiller werd dan de rest van de set was omdat het publiek volgens ons instinctief aanvoelde dat het beter kon luisteren dan praten.

De encore sloot af met “Corner of My Eye” en “How Can I Love Her More”, en de zaal liep langzaam leeg met het tevreden gevoel van mensen die exact hadden gekregen waarvoor ze gekomen waren. The Lemon Twigs is een band die geen compromissen sluit over wat ze willen maken en die op het podium keer op keer bewijst dat die keuze de juiste is. Plastic Family zette een solide toon voor de avond, en The Lemon Twigs maakten die toon waar op een manier die nog een tijdje nalingt.

Facebook / Instagram / X

Setlist:

My Golden Years
I’ve Got a Broken Heart
What Were You Doing
The One
In My Head
I Just Can’t Get Over Losing You
2 or 3
Look for Your Mind
Any Time of Day
They Don’t Know How to Fall in Place
A Dream Is All I Know
Friday (I’m Gonna Love You)
You’re Still My Girl
Ghost Run Free
Yeah I Do
Your True Enemy
Mean to Me
Bring You Down
Nothin’ but You
Fire and Gold
Rock On (Over and Over)