shame @ Trix: Simpel doch tamelijk efficiënt

Van het jonge grut dat ons met Songs of Praise in 2018 omverblies tot hun nieuwe groeibriljant genaamd Cutthroat; shame heeft als groep in ruim zeven jaar tijd een best opmerkelijke metamorfose doorgemaakt. Met hun vierde album verkoos het vijftal uit het zuiden van Londen eerder deze maand echter voor een ietwat gelijkaardige aanpak als op hun gelauwerde debuut. Woede en plezier zijn er schering en inslag en er zit ook een behoorlijke dosis kritiek op de maatschappij inbegrepen. In ons recent interview verklapte frontzanger Charlie Steen dat ze deze keer vertrokken waren vanuit het live-perspectief en vooral nummers wilden maken die leuk zijn om te spelen. Of ze daarin geslaagd zijn? We gingen gisteren een kijkje nemen in Trix, waar ze met een frisse en uitgelaten energie niet lang nodig hadden om de zaal op zijn stelten te zetten.

De kans dat je al eens van Ebbb had gehoord was klein, maar niet onbestaande, want het drietal uit (hoe kan het ook anders) Londen heeft al enkele optredens in België achter hun naam staan. Een jaar geleden sierden ze onder meer de programmatie van Sonic City en Les Nuits Weekender en kon je ze in het voorprogramma van Porridge Radio zien in Le Botanique. Sindsdien is Ebbb op erg consistente wijze muziek blijven uitbrengen op het toonaangevende elektronische muzieklabel Ninja Tune en bouwden ze hun live-verhaal verder uit. Dat begint toch stilaan zijn vruchten af te werpen, want de balans tussen de elektronische klanken van Lev Ceylan, de ritmische drums van Scott MacDonald en de zachte stem van Will Rowland zat deze keer al iets beter in evenwicht. In het begin zat het nog net iets te stroef en ingetogen, al veranderde de dynamiek wel ongeveer halfweg met dank aan de recente single “Eyes”. Rowlands engelachtige stem bokste tijdens “Mannersm moedig op tegen de zwaardere elektronische klanken en ging uiteindelijk zelfs als winnaar uit de ring. Ebbb heeft zich in een paar maanden tijd toch wat interessanter kunnen maken op het podium.

shame kent zijn klassiekers! Op de tonen van Barry Manilows “Copacabana” maakte het vijftal zijn wederkomst naar Antwerpen compleet. Drie jaar geleden stonden ze in dezelfde zaal in het verlengde van hun Drunk Tank Pink en wat bleek; op vlak van vestimentaire keuzes is Charlie Steen nog altijd een even grote stijlicoon. Dikke zonnebril, kostuumvest en broek met bretellen waren voldoende om van hem de coolste man van de zaal te maken. Soit, we zijn voor de rest geen grote modeconnaisseurs en klappen liever ons luisterende oor dubbel om ons gehoorkanaal de volle kost te kunnen geven. De start was met “Axis of Evil”, “Nothing Better” en “Cowards Around” best opzwepend. Met drie nieuwe nummers de spits afbijten is niet zonder risico, maar shame had het publiek in Trix wel tamelijk snel achter zich gekeerd.

Het leutige bij shame is dat we bij elk concert in België ook weer dezelfde gezichten tegenkomen in de moshpit. Lang duurde het niet alvorens deze voor de eerste keer voor wat beweging zorgde in het voorste deel van de grote zaal, maar het hek was pas echt van de dam toen ze met “Concrete” en “Tasteless” in hun volprezen Songs of Praise-tijdperk doken. Josh Finerty spurtte uiteraard weer als een bezetene over het podium en maakte een paar gekke sprongen, terwijl het publiek voor zijn neus stilaan de smaak te pakken had. Op zich was “To And Fro” als opvolger van dit momentum geen slechte keuze, maar ook al predikte Steen dat hij meer wou en dat we hem alles moesten geven wat we in ons hadden, zakte de climax-barometer toch weer een beetje naar beneden. “Alphabet” krikte het een en het ander op, maar met “After Party” maakten ze niet de beste sprong vooruit. Nochtans was dat laatste nog best een vermakelijk nummer, al stond het wel in schril contrast met de serieuze toon die ze niet veel later op “Fingers of Steel” insloegen.

Een concert van shame draait bitter weinig om de tierlantijntjes en des te meer op de sfeer. Opvallend genoeg waren er naast heel wat grijze haren in Trix ook best veel jonge mensen aanwezig. De Britten brengen dus best wel wat generaties bij elkaar en die snakten toch best naar wat energiek materiaal. “Quiet Life” en “Spartak” uit hun nieuwste langspeler deden het ook meer dan behoorlijk en werden luidkeels meegezongen. Ook “Lampião” vervulde zijn taak als ludieke brug richting einde, maar als we eerlijk zijn hadden we dan toch liever nog iets van Songs of Praise à la “Angie” of “Dust on Trial” gehad in de plaats. Nu ja, aan de andere kant was het niet onlogisch dat ze vooral nummers uit Cutthroat zouden spelen, maar die bleken niet allen even bekend in de oren te klinken.

Met “Born in Luton” en “Adderall” maakte shame vooral de notoire postpunkfan gelukkig en gaven ze de set nog dat donkere randje dat het kon gebruiken. Via een opvallend goed onthaald “Snow Day” kwamen we nog uit op “One Rizla”. Als een lustige kanonskogel schoot het met een bak dynamiet de zaal in en ontketende het niet toevallig de grootste moshpit van de avond. De remmen werden losgegooid en in Antwerpen vergaten ze even dat het een herfstige maandag was en dat er nog een lange werkweek voor de boeg stond. Veel compromissen sloot shame dus niet op het einde. Eindigen deden ze zonder bisronde, maar wel met het triomfantelijke “Cutthroat”. Er was na een dik uur definitief geen houden meer aan en terwijl vooraan in de zaal zich nog een grote pit ontplooide, klom een resem fans het podium op om het feestje helemaal compleet te maken. Als energiek einde deed de titeltrack van album numéro vier dus absoluut haar werk.

Bij shame is er altijd een zekere garantie op een sterke show, al moeten we achteraf wel bekennen dat als we naar het totaalplaatje kijken dit niet hun beste show was die we zagen. Het voelt misschien wat aan als muggenziften, maar we misten misschien toch nog iets meer diversiteit in de setlist en ook de sfeer had in vergelijking met hun andere shows in bijvoorbeeld de Ancienne Belgique net iets te veel pieken en kleine dalen. Vooral bij de nieuwe nummers voelden we soms wat de aandacht verderop in de zaal verdwijnen, terwijl shame als band wel gewoon strak en met veel energie bleef spelen. Het siert shame in ieder geval dat ze niet te hard blijven drammen met dezelfde formule en net voor wat verandering van spijs willen zorgen. Het smaakte uiteindelijk toch weer zeer goed en met een volgepropte buik was onze appetijt weer gestild. Op naar de volgende!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Axis of Evil
Nothing Better
Cowards Around
Concrete
Tasteless
To And Fro
Alphabet
After Party
Fingers of Steel
Quiet Life
Spartak
Lampião
Born in Luton
Adderall
Snow Day
One Rizla
Cutthroat