©CPU – Chris Stessens (archief)
Sommige artiesten hebben geen grootse productie of spectaculaire show nodig om indruk te maken. Snail Mail doet dat al jaren met sterke songs, scherpe gitaren en vooral de stem van Lindsey Jordan. Sinds haar doorbraak in 2018 met Lush groeide ze uit tot een van de herkenbaarste stemmen binnen de moderne indierock, met muziek die tegelijk persoonlijk, melancholisch en verrassend krachtig klinkt. In een hete Trix Club kwam ze die reputatie nog maar eens bevestigen en haar derde plaat Ricochet voorstellen aan een publiek dat duidelijk wist waarvoor het naar buiten was gekomen in deze temperaturen.
Vooraf mocht Unflirt de avond openen. Alleen gewapend met een akoestische gitaar bracht Christine Seronin een reeks zachte indiefolknummers die vocaal af en toe deden denken aan beabadoobee. Haar hoge stem kwam er mooi door, al hadden de drums en bas uit de backingtrack duidelijk wat moeite om goed tot hun recht te komen in de zaal. Tussen de nummers door speelde ze ook een nieuw, nog onuitgebracht exemplaar dat ging over jezelf opnieuw leren waarderen. De songs lagen soms wat dicht bij elkaar qua sfeer en de extreme warmte in de zaal hielp ook niet om elke nuance volledig binnen te laten komen. Toch zette Seronin de avond al goed op weg en kreeg ze veel appreciatie van het publiek én van Snail Mail zelf later, die haar verbaal een warm hart toedroeg.
Vanaf opener “Tractor Beam” zat het meteen goed bij Snail Mail. Lindsey Jordan liet al vroeg horen hoe sterk haar stem momenteel klinkt en schuwde de hogere registers geen seconde. Nog voor de set echt op gang kwam, nam ze even de tijd om haar appreciatie voor de aanwezige fans uit te spreken en te vertellen hoeveel ze van Trix houdt. Het zorgde meteen voor een ontspannen sfeer. Met “Heat Wave” kreeg de zaal vervolgens al direct een echte publieksfavoriet voorgeschoteld. Hier kwamen de sterke gitaren van haar band volledig tot hun recht en vloeide het nummer naadloos over in “Hell”, dat rustig begon maar steeds verder openbarstte tot een stevige indierockexplosie.
Wat Snail Mail zo goed maakt, is dat ze moeiteloos kan schakelen tussen kracht en kwetsbaarheid. “Speaking Terms” was daar een perfect voorbeeld van. Het nummer bleef relatief ingetogen en gaf haar introspectieve teksten alle ruimte om te ademen. Daarna volgden onder meer “Nowhere” en “Dead End”, waarbij vooral dat laatste liet horen hoe goed deze band op elkaar is ingespeeld. Een melancholische gitaarlijn, een sterke solo en een refrein dat langzaam groeit tot iets veel groters. Het zat allemaal met opvallend veel klasse in elkaar. Ondertussen bleef Jordan vocaal imponeren. Nummer na nummer ging ze hoger zonder ook maar één keer controle te verliezen.
Halverwege de set viel ook op hoeveel aandacht er naar de instrumentatie ging. Jordan wisselde voortdurend van gitaar – het moeten er minstens vijf geweest zijn – terwijl de toevoeging van een elektrische cello in nummers als “Cruise” een extra laag aan het geluid gaf. De set vloog ondertussen voorbij. Overgangen tussen nummers voelden natuurlijk aan en nergens zakte de aandacht weg. Zelfs wanneer de muziek een tikkeltje rustiger begon zoals bij “Butterfly”, bleef er altijd iets interessants gebeuren in de arrangementen. Het maakte duidelijk waarom Snail Mail de voorbije jaren zo’n geliefde band is geworden.
De grootste tegenstander van de avond bleek uiteindelijk niet de muziek, maar de temperatuur. Hoewel de Trix Club niet eens volledig vol stond, hing er een bijna verstikkende hitte die zowel op het podium als in het publiek voelbaar werd. Jordan maakte er meermaals grapjes over, lachte met haar Amerikaanse afhankelijkheid van airco en probeerde de sfeer luchtig te houden. Maar naarmate het concert vorderde, werd wel duidelijk dat de warmte haar en de band steeds meer begon uit te putten. De gebruikelijke kleine praatmomenten verdwenen wat naar de achtergrond en de set werd iets sneller afgewerkt dan je misschien zou verwachten. Toch viel het vooral op hoe professioneel de groep daarmee omging. Zelfs wanneer het zweet van iedereen af droop, bleef de kwaliteit van de muziek overeind.
Misschien kwamen de échte rustige momenten van de avond wel net in dat laatste deel van de set. “Valentine” begon als een breekbaar en ingetogen nummer, maar bleek opnieuw typisch Snail Mail: rustig aan de oppervlakte, om vervolgens open te bloeien in een veel krachtiger refrein. Daarna volgde het prachtige “Reverie”, dat met zijn melancholische gitaarlijnen en dromerige sfeer moeiteloos een van onze hoogtepunten van de avond werd. Nog later zorgde “Ricochet”, enkel begeleid door de cellist, voor een van de meest intieme momenten van het concert. Plots viel alle ruis weg en bleef enkel de kracht van de teksten en haar stem zelf over.
Voor de bisronde had het publiek gelukkig nog genoeg energie over. “Thinning” en vooral “Pristine” vormden een sterke afsluiter van een concert dat ondanks de tropische omstandigheden nooit echt uit balans raakte. De hitte was slopend, maar Snail Mail bewees dat sterke songs, een uitstekende band en een uitzonderlijke krachtige stem soms meer dan genoeg zijn om een zaal volledig mee te krijgen. Wat vooral bleef hangen, was hoe vanzelfsprekend alles klonk. Geen grote show, geen overbodige franjes, gewoon een band die uitstekende nummers speelt en een frontvrouw die die nummers met overtuiging en klasse naar een hoger niveau tilt. Dat bleek meer dan genoeg voor weer een bijzonder geslaagde avond in Trix.
Setlist:
Tractor Beam
My Maker
Heat Wave
Hell
Speaking Terms
Nowhere
Dead End
Cruise
Headlock
Agony Freak
Glory
Butterfly
Valentine
Reverie
Loof
Ricochet
Thinning
Pristine
