© Lizzie Kweller
De Amerikaan Ben Kweller kan je beschouwen als een cult-artiest. De man brengt al sinds begin jaren 2000 solo muziek uit en slaagde erin om met zijn debuut Sha Sha een heuse cultklassieker uit te brengen. Ondertussen zijn we meer dan twintig jaar verder en vorig jaar verscheen met Cover The Mirrors zijn zevende soloplaat. Die kwam er na een persoonlijk moeilijke periode waarbij hij moest afscheid nemen van zijn zoon Dorian en die plaat werd dan een ook een ode aan hem. Daarnaast werkte Kweller tussendoor ook samen met wereldsterren als Ed Sheeran en Foo Fighters, dus echt onbekend is hij in het wereldje niet, maar voor het grote publiek blijft hij toch een nobele onbekende. Dat bewees ook zijn show in Trix Bar waar hij vijftien jaar geleden ook al eens mocht staan. Niets is veranderd bij Kweller, en hoewel het publiek wat ouder is geworden, blijven zijn songs even fris.
Modern Love Child mocht de debatten openen en deed dat helemaal alleen. Het project van Jonny Shane brengt melige liefdesliedjes met duidelijke invloeden uit de gladde nineties. Dat is vooral te danken aan zijn stem die heel gepolijst klinkt, alsof ieder nummer uit een MTV-videoclip kwam waarbij de kommer en kwel van liefde werd getoond. Toch was Shane heel dankbaar voor de kans om mee te mogen op tour door Europa en het mocht ook duidelijk zijn dat hij en Ben Kweller goeie vrienden zijn. In zijn twintig minuten durende set benadrukte hij na nagenoeg iedere song zijn dankbaarheid wat hem wel genoeg sympathiepunten opleverde. Zijn songs die zijn we ondertussen alweer vergeten.
Alleen kwam Ben Kweller het podium op en verstopte hij zich al snel achter het podium achter een piano. Met “Thirteen” werd er meteen intimiteit in de set gestopt. Kweller zijn warme stem in combinatie met de pianogeluiden bleek al snel een gouden combinatie. Eindigend op de mondharmonica kon je de set niet beter beginnen en toen kwam de rest van de band op het podium. Ben bleef achter de piano, maar samen met wat gitaren en drums kreeg de sound iets veel grootser. De eerste song uit het debuutalbum bleek ook meteen een momentje om mee te zingen voor het publiek.
Dat zingen, dat zou nog wel gebeuren en wel geïnitieerd door Ben Kweller zelf. Bij “Family Tree” deelde hij het publiek op in drie om zo een klein koor te maken. Het mocht duidelijk zijn dat Ben Kweller uitstekend weet hoe hij een popnummer moet maken waarbij hij het publiek kan betrekken. Het zorgde voor een leuk extraatje in een set die eigenlijk uitstekend begon. Nadat Kweller had teruggekeken naar het verleden, was het ook tijd om wat nieuwere nummers te spelen. Al snel viel daar iets meer de melancholie op. Zo ook op “Trapped”, een liedje dat zijn zoon schreef en hij afwerkte na zijn dood. Dat hij daarna koos om het iets snediger aan te pakken, gaf ook aan dat Kweller hier niet was om een depressieve sfeer te verspreiden. Nee, hij wilde gewoon een leuke show spelen en dat deed hij ook.
Het werd op een bepaald moment zelfs zo plezierig, dat Kweller zijn innerlijke Axl Rose bovenhaalde. Hij kon het daarna niet laten om mee te delen dat Rose de meest onvriendelijke celebrity was die hij ooit ontmoette. Gelukkig moet hij de mens niet leuk vinden om zijn muziek te appreciëren en dus eindigde hij “Lizzy” met een streepje “Patience”. Het was een momentje van drie nummers waarbij Ben Kweller alleen met zijn gitaar op het podium stond. Die rust werd wel al snel verstoord door “Tylenol”, zowaar een echte punktrack. Ben Kweller is echt van alle markten thuis.
De ninetiesvibe die doorheen de volledige set wel naar boven kwam, werd op het eind nog wat frappanter door de meer rockende songs. Invloeden van Nirvana en Beck zijn nooit ver weg, maar telkens heeft Kweller er wel iets catchy in gestopt. Al dat plezier kreeg zijn apotheose in het plezante “Penny on the Train Track” waarbij het publiek nog eens mocht zingen. Nadien kregen we Modern Love Child nog eens te horen tijdens bisnummer “Dollar Store”. Hij vervulde live de rol van Waxahatchee en die opbouwende song was een uitstekende brug naar afsluiter “Wasted & Ready”, zowaar een hitje.
Ben Kweller gaf een meer dan uitstekende set in Trix Bar en het is eigenlijk frappant dat deze artiest niet groter is dan hij nu is. Hij is een uitstekende songwriter, een goeie performer en kent ook de juiste mensen. Zo laat hij zich ook omringen door een uitstekende band met onder andere acteur Christopher Charles Mintz-Plasse (bekend als Fogell of McLovin) van Superbad als bassist. Zo was zijn show meer dan te genieten en kunnen we het alleen maar spijtig vinden dat hij na vijftien jaar Belgische afwezigheid gewoon terug in dezelfde plek speelt. Hij blijft dan ook een cultheld natuurlijk.
Setlist:
Thirteen
Falling
Full Circle
Family Tree
Make It Up
Killer Bee
Trapped
Sundress
On My Way
Lizzy
Park Harvey Fire Drill
Oh Dorian
Tylenol
Commerce, TX
Optimystic
Penny on the Train Track
Dollar Store
Wasted & Ready
