Interview shame: 'We hebben onszelf uitgedaagd om het simpel te houden'

Twee weken geleden met Cutthroat smeten ze plaat nummer vier de wereld in, volgende week komen ze hem voorstellen in Trix. Hoog tijd dus om nog eens bij te babbelen met de wonderlijke Charlie Steen van shame. Voor de vierde keer slaagde de band erin om zichzelf wat heruit te vinden en voor de vierde keer eten we het op als rijstpap met gouden lepeltjes. Geen zotte gedaanteverandering deze keer, maar een woeste combinatie van alles dat de revue al eens passeerde, met een vette knipoog naar waar het allemaal begon. Aan het woord de frontman, met een glaasje water voor zijn laptopscherm.

In een vorig interview met ons zei je dat de vierde plaat een ruimteraket zou worden. Is Cutthroat dat voor jullie ook effectief?

De vorige was een Mercedes, omdat we vaak het gevoel kregen dat we vaak rondrijden alsof we het voor de eerste keer doen. Deze is op zich wel een ruimteraket geworden. Het neemt je ongetwijfeld mee de atmosfeer in.

Het is boeiend om jullie van album tot album te zien groeien. Hoe zien jullie die evolutie sinds debuutplaat Songs of Praise naar die volwassenere en zelfs introspectieve shame?

Ik zie dit album niet zozeer als introspectief. Nummers als “Cowards Around” en “Cutthroat” zijn echt wel gericht naar de buitenwereld, wat ook de tendens van de hele plaat is naar mijn gevoel. Er zit heel wat woede in, maar ook plezier. Daarom verschilt het net ook van Drunk Tank Pink en Food for Worms: we keren dit keer echt wel terug naar Songs of Praise, zeker op vlak van kritiek naar buitenwereld.

Jullie begonnen aan deze plaat net na de release van Food for Worms. Het voelt dus niet aan als een opvolger van dat album?

Nee, eigenlijk niet. Als we een album afgerond hebben, sluiten we dat hoofdstuk ook wel af. Je gaat er mee op tour doorheen de wereld, waardoor je de plaat nog beter begint te voelen. Dat maakt voor ons ook duidelijk wat we nadien willen. Dit keer wilden we echt nummers schrijven die live goed zouden uitpakken en leuk om te spelen zouden zijn. Dat hebben we dan ook gedaan. Zoals Brian Eno zei, is een nummer ook niet klaar tot je het live hebt gespeeld. Dus is het heel belangrijk om het ook graag live te spelen.

Hoe houden jullie dat vlammetje dan levend, wetend dat jullie elke avond wel weer hetzelfde spelen?

Het publiek is echt belangrijk daarin. Ook al speel je een nummer al bijna tien jaar, als het publiek enthousiast is, blijft dat gewoon geweldig.

Wat was voor jullie de meest memorabele show ooit dan? En waarom was het Brussel in 2023?

Die was inderdaad vet, maar Wide Awake enkele jaren geleden was waarschijnlijk wel de coolste van allemaal. Dat festival gaat door in Brockwell Park in Zuid-Londen waar we alle vijf opgegroeid zijn. Voor zoveel mensen in onze eigen thuis spelen, voelde bijzonder.

Jullie groeiden op naast bands als Fontaines D.C. en IDLES. Hoe voelt het om vandaag als voorprogramma van die bands te spelen?

Geweldig. We spelen in de shows met onze vrienden, ook al spelen zij nu voor een gigantisch aantal mensen. Dus dat zij ons uitnodigen om met hen samen te spelen voelt als een heel sympathieke vorm van steun. Zij spelen vaak ook voor een groep mensen die shame nog niet kent, dus zien we het tegelijkertijd wel als een kans om onszelf bij een nog breder publiek voor te stellen. Toen we 19 waren, speelden we nog voorprogramma van The Fall, dus is het te gek om al met zo veel geweldige bands samen hebben te kunnen spelen.

Als je naar hen vandaag kijkt, waar zou je dan graag staan met shame binnen pakweg vijf jaar?

We willen blijven groeien, maar ook vooral met wat we graag doen. Zijnde: toffe muziek en toffe liveshows.

Even terug naar Cutthroat dan. Wat meteen opvalt is dat de nieuwe plaat wat meer de mosterd gaat halen bij andere genres. Hoe zien jullie dat?

Zeker zo. Met songs als “Quiet Life” hebben we veel afgekeken bij bands als The Cramps en The Gun Club, soort van rockabillybands. Die bands hebben heel simpele akkoordenstructuren, maar laten dat toch heel intrigerend klinken. Het was dus een kwestie van nagaan hoe ze dat deden. Even goed sluipt er zelfs wat Chemical Brothers in, dus heeft elke song wel zijn eigen origine gekregen. Dat komt denk ik wel natuurlijk, want als je een nummer aan het schrijven bent heb je ergens een referentie nodig. We zien dan wel welke invloeden er in de toekomst nog volgen, zolang het maar goed is.

Welke songs van de nieuwe plaat definiëren shame op dit moment volgens jou?

De titeltrack is een hele goeie, zeker voor de liveshow. Ik hou ook wel van “Spartak”, zowel qua lyrics als qua song op zich. De respons is ook al goed geweest. Mensen zingen zelfs al nummers mee die we nog niet hebben uitgebracht, wat gek is. Een album tijdens de zomer uitbrengen is ook iets nieuws voor ons, op een heel leuke manier.

Het opvallendste van deze plaat, voor ons dan toch, is dat er heel wat melodieuze momenten in vervat zitten, net als Songs of Praise. We zijn niet bang geweest om iets te schrijven met een ‘hook’ om het extra catchy te maken. Dat is een uitdaging op zich, want het voelt bijna makkelijker om iets ingewikkeld te maken. De uitdaging is dan ook geweest om te ontdekken hoe moeilijk het is om iets simpel te maken.

Hoe leven jullie daar dan naartoe? Zeker in de weken net voor de release?

Zoals ik zei is het een beetje vreemd om een plaat tijdens de zomer uit te brengen. Normaal gezien doen we dat in januari, wanneer het koud en kil is en er eigenlijk niet veel gebeurt. Maar tijdens de zomer gebeurt er zo veel en is er constant verandering. Het voelt dus extra vreemd aan nu.

Je durft jezelf de laatste jaren wel eens kwetsbaar opstellen. Voelt dat als therapeutisch aan?

Ik denk het wel, ja. Uiteindelijk schrijf je altijd over iets dat je zelf beleeft en kent. De helft van dit album gaat bijvoorbeeld over bepaalde personen, de helft over mezelf. Het belangrijkste blijft dat je meent wat je schrijft. Als ik dus over bepaalde karakters of personen schrijf en ik moet het nadien blijven zingen, is het ook wel belangrijk dat ik het zelf echt zo vind.

Joe Talbot (IDLES) zei ooit eens dat hij bepaalde nummers liever niet meer zingt omdat hij er zelf niet meer achter staat. Heb jij dat gevoel soms?

Vreemd genoeg niet, nee. Het is eigenlijk net heel fijn om oude songs live te spelen en terug herinnerd te worden aan hoe ik toen in de wereld stond. Soms zorgt dat voor een nieuw perspectief, soms niet.

Nog een laatste vraag dan: als het leven van shame een film was, wie regisseert hem en wat is het plot?

Tarantino regisseert, uiteraard. Het plot is als ‘The Hateful Eight’, maar dan “The Hateful shame’. We zitten allemaal samen ondergesneeuwd op een concert en beginnen mekaar uit te moorden.

Wie sterft er eerst?

Ik.

shame speelt maandag 29/9 in Trix met een gloednieuwe plaat onder de arm. Tickets zijn nog beschikbaar, maar steeds beperkter. Ook onze noorderburen krijgen nog bezoek, en wel op 2 oktober in Melkweg in Amsterdam en 3 oktober in Doornroosje in Nijmegen. Een overzicht en tickets vind je hier.

Facebook / Instagram / Website