Archieffoto The Story So Far © CPU – Kristof Maes
Gisteren gingen we op herhaling. In november 2024 zagen we in een flink gevulde grote zaal van Trix The Story So Far aan het werk, wat destijds al een stevig uurtje poppunk opleverde. Het optreden van toen stond volledig in het teken van het dat jaar verschenen I Want To Disappear en hoewel het net niet tot op het laatste ticket uitverkocht was, werd wel snel duidelijk dat de Californische band in het Antwerpse en alles daaromheen een trouwe fanbase had rondlopen. Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder en heeft die plaat zijn nodige kilometers wel gemaakt, waardoor het tijd werd voor de Amerikanen om terug te keren naar Trix en te kijken of er nog wat meer uit het album te persen viel.
DRAIN is onze vriend, maar gisteren bewees de groep als supportact dat ze zowat de gehele Trix in haar vriendenboekje had staan. Nadat de heren uit Santa Cruz zonder al te veel poespas het podium opliepen in een volledig verlichte zaal, ging onder leiding van Duracell-konijn en tevens frontman Sammy Ciaramitaro het dak meteen naar de gallemiezen. Op de tonen van beukers als “Feel the Pressure”, “Nights Like These” en “Who’s Having Fun?” liet hij de toeschouwers capriolen uithalen die we normaal enkel bij Cirque du Soleil zien. Radslagen en tuimelingen waren aan de orde van de dag, terwijl er zo nu en dan ook nog een moshpitje of vijf de revue passeerde. Ciaramitaro deed er rustig aan mee en wanneer hij niet op het podium zijn danspassen bovenhaalde, was hij wel in, op of rond het publiek te vinden waar hij volle bak meeging in de chaos die hij en zijn kompanen hadden veroorzaakt.
DRAIN zwierde met speels gemak het voltallige publiek aan, maar hoeveel actie er ook was op zowel het podium als in de zaal, draait het voor ons vooral om wat er uit de speakers klinkt. Op Rock am Ring schoot de band daar afgelopen weekend nog flink in tekort en ook in Trix slipte het zo nu en dan dicht. “Loudest in the Room” kwam als gevolg net iets te luid de kamer in en ook aan de bindteksten eromheen waren er soms geen touwen vast te knopen. Toch waren de geluidsproblemen geen reden tot paniek en wist DRAIN met zijn cover van “Good Good Things” de boel nogmaals vakkundig te laten exploderen, om het met “California Cursed” ferm in het slot te gooien. We hebben in ons leven al vele shows mogen meemaken, maar een voorprogramma dat zoveel wist los te maken als DRAIN gisteren deed, hadden we nog amper gezien.
Ondanks de totale energie-ontlading bij het voorprogramma, kwam het leeuwendeel van het publiek toch wel voor The Story So Far. Dat kon je merken aan drie dingen. Punt één: Trix was tot op het laatste ticket uitverkocht. Punt twee: de hoeveelheid shirtjes van de hoofdact die we zagen passeren, was niet meer op zeven handen te tellen. En dan punt drie, die meteen ook de duidelijkste van de hoop was: opener “Keep This Up” werd vanaf de eerste seconde door het voltallige publiek flink meegebruld. Dat ging zelfs zo ver dat Parker Cannon, frontman van het geheel, met momenten zijn stem niet eens nodig had om zijn teksten doorheen de zaal te krijgen. Bij opvolger “Big Blind”, die samen met het later passerende “Letterman” de grootste knaller van I Want to Disappear vormt, was het niet anders en weerklonken honderden stemmen boven de gitaren uit.
Was Ciaramitaro van DRAIN een allemansvriend die maar bleef lullen, dan was Cannon eerder de man van weinig woorden. Op enkele korte bindteksten na hield de frontman het vooral bij zingen en dat lukte hem meer dan behoorlijk. Ergens was het ook niet heel gek dat hij zijn stem vooral voor de muziek spaarde. The Story So Far perste zijn nummers namelijk in een rotvaart door de set, waardoor er weinig tijd was om een verhaal over bloemetjes, bijtjes of wat dan ook te vertellen. Tracks als “Roam”, “The Glass” en “Watch You Go” werden er zo snel doorheen gejaagd dat de ene meebruller amper voorbij was of de volgende stond alweer voor de deur, terwijl “Nothing to Say” tussendoor haast als onbedoelde samenvatting van de publieksinteractie van de zanger kon dienen.
Gelukkig had The Story So Far, naast de sterke zangprestaties van de zanger, zijn instrumenten meegenomen om het gebrek aan woorden op te vangen. “All This Time” en “Letterman” bewezen dat I Want to Disappear ondanks zijn nog vrij recente leeftijd al stevig in de vingers zit en ook “Jump the Gun” klonk alsof de track al jaren mee op de setlist stond. Toch werd er niet alleen op die nieuwste plaat geleund, want met “Empty Space”, “High Regard”, “Placeholder” en “Framework” werd een stevig blok ouder werk bovengehaald dat liet horen dat The Story So Far in de archiefkast nog meer dan genoeg munitie heeft om de zaal mee te krijgen. Vooral “Empty Space” joeg de toeschouwers richting een pure vorm van extase, waarna de rest van het blok die energie vasthield alsof het dak na de doortocht van DRAIN weer vakkundig was opgelapt.
Op het einde werd met “White Shores” al wat tempo teruggenomen, waarna “Clairvoyant”, klein en ingetogen gebracht, de reguliere set op een bijna meditatieve manier afsloot. De rustige afsluiter viel niet helemaal in de smaak bij het publiek, want al snel werd The Story So Far met flink wat gejoel richting het podium teruggeroepen voor nog een uitsmijter. Die kwam er ook, want met het opgefokte “Nerve” had de groep nog een laatste troef achter de hand.
De uitsmijter deed vervolgens precies wat hij moest doen. Crowdsurfers doken weer overal op en Cirque du Trix had zelfs nog een truc achter de hand. Een van de crowdsurfers had zich tactisch achter de geluidsboxen verstopt, om bij de start van het laatste refrein uit het niets op te duiken en zich met een flinke aanloop aan een stagedive te wagen. De beveiliging was er niet al te blij mee, maar wij gaven de sprong vanwege de immense afstand toch wel een mooie zeven op tien. De avond zelf mocht daar als rapportcijfer nog een puntje bovenop doen, want hoewel The Story So Far voor een herhaling terugkeerde naar de grote zaal van Trix, was het wel een optreden dat op bijna alle vlakken beter uitpakte dan de vorige keer.
Wie na “Nerve” nog geen zin had om naar huis te trekken, kon aan de andere kant van de centrale hal in de Café-zaal nog bij Twenty One Children binnenstappen. We hoorden vroeg in de avond, nog voordat DRAIN en The Story So Far de grote zaal overnamen, al een paar flarden voorbijwaaien tijdens de soundcheck en daar stond alles al op standje herrie, waardoor wij de menigte volgden richting de kleinste hal van Trix. De groep trapte af met enkel de drummer en de gitarist, die met z’n tweeën steeds luidruchtiger werden, waarna ook frontman Abdula Skink zich bij de rest voegde en het hek helemaal van de dam was. De volumeknop was na de soundcheck niet bepaald naar beneden gedraaid en de klanken van het Zuid-Afrikaanse punktrio knalden met een hoop kabaal doorheen het popcomplex. Veel tijd hadden we helaas niet meer, maar Twenty One Children staat bij deze wel op ons lijstje voor een volgende keer.
Setlist The Story So Far:
Keep This Up
Big Blind
Roam
The Glass
Nothing to Say
Out of It
Watch You Go
All This Time
Things I Can’t Change
Proper Dose
Letterman
All Wrong
Bad Luck
Jump the Gun
Empty Space
High Regard
Placeholder
Framework
White Shores
Clairvoyant
Nerve
