Les Nuits Botanique 2026 (Festivaldag 3): Schaamte en zweet

En op dag drie waren daar eindelijk de gitaren! Nadat op vrijdag de liefhebbers van de hypergenres werden bediend, kregen we gisteren een flinke dosis gitaren en versterkers te verwerken. Het festival had met Molchat Doma en shame weliswaar twee uitersten met ieder een eigen publiek als headliner geprogrammeerd, en toch kwam het dankzij een sterke programmatie allemaal best goed samen. De puzzelstukken van dienst waren onder andere Ugly, My New Band Believe, Stonks en Sword II. Vooral de afwisseling tussen hoekige gitaren, dromerige passages en chaotische uitbarstingen hield de dag voortdurend spannend. Bovendien bewees het festival opnieuw hoe goed uiteenlopende stijlen hier moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan. Ondanks een pittig zonnetje en liters zweet, was het dus fijn vertoeven in de Brusselse Kruidentuin.

Sword II @ Fountain Stage

Het Atlantaanse trio Sword II heeft een reputatie opgebouwd als een van de meest onvoorspelbare liveacts van het moment, en op de Fountain Stage maakte het die naam volledig waar. Sword II pendelt moeiteloos tussen dromerige shoegaze, rauw noiserock en theatrale uitbarstingen, en dat alles zonder ook maar een seconde de vaart te verliezen. Het absolute hoogtepunt van de set was misschien wel het moment dat er een snaar brak en het trio gewoon verderspeelde alsof er helemaal niets aan de hand was. Geen paniek, geen excuses, gewoon doorgaan. Dat zei eigenlijk alles over de band: stoïcijns, zelfverzekerd en volkomen in haar eigen wereld.

Alice George Perez @ Orangerie

Naast de luide momenten, waren er gisteren ook genoeg rustige acts om even voor wat sereniteit te zorgen. Alice George Perez heeft van België haar uitvalsbasis gemaakt nadat ze op jonge leeftijd een nomadisch bestaan erop naliet. Veel invloeden van haar tijd in Japan en Nieuw-Zeeland sijpelden niet door in haar intimistische folkmuziek. In de Orangerie werd ze vergezeld door een violist, contrabassist en drummer, al belette haar dat er niet van om het wel nog klein en ingetogen te houden. De zaal was opvallend genoeg muisstil en had wel oor naar hetgeen Alice George Perez bracht. Voor het moment van de dag was het een vrij passend optreden, al vonden wij een setje van drie kwartier net iets te lang om te kunnen blijven boeien. Voor wat meer prikkels konden we gelukkig nadien terecht in het zonnetje bij My New Band Believe.

My New Band Believe @ Fountain Stage

Cameron Picton, de voormalige bassist van black midi, trad aan met zijn nieuwe project My New Band Believe, en dat was een welgekomen, frisse tussenstop in het gitaarprogramma. Waar black midi notoir was voor zijn kakofonische intensiteit, kiest Picton hier voor iets organischer en luchtiger: overwegend akoestisch op plaat, maar live uitgevergroot naar twee elektrische gitaren, bas en drums. Dat gaf de songs een rauwere directheid die zeker overtuigde, al ging er soms wat van de hallucinatorische gelaagdheid van het album verloren. De dynamiek was er, maar de subtielere wendingen van de plaat lieten zich live wat moeilijker voelen. Verfrissend anders, en ronduit sterk, maar wie het album door en door kent, miste hier en daar een extra laag.

Op vrijdag 7 augustus staat My New Band Belive op AFF in Genk. Andere namen die dag zijn onder andere Geordie Greep, Bleech 9:3, Boko Yout en Friko.

Truthpaste @ Orangerie

Truthpaste is een vrij atypische band. Op plaat klinkt ze nog vrij subtiel, al gooit ze die instelling live volledig over boord. In de Orangerie stelde het vijftal de nieuwe ep I Don’t Know Either voor en daarvoor liet het de clichés gewoon in hun thuisland achter. Het speciale aan de band is dat ze het zonder drummer doet en gewoon een drumcomputer laat meelopen. An sich al een gewaagde keuze, maar het pakte nog best goed uit ook. Dat kwam ook mede door de vlotheid van de band en het feit dat ze instrumenten als saxofoon en viool integreerde in de sound. Truthpaste was dus alles, maar zeker geen doorsnee. Dat ze op het podium hier en daar eens de mist is gingen met een nummer of drie, namen we er gewoon bij. Het bleef gewoon spontaan, frivool en ongeremd eerlijk. Dat ene allesbepalende nummer hebben ze nog niet geschreven, maar het fundament is er om daar op korte termijn werk van te maken.

Ugly @ Fountain Stage

Het Londense zestal Ugly is moeilijk in een hokje te duwen, en dat is precies zijn sterkte. Vertrekkend vanuit postpunk maar doorweven met koormuziek, folk en progressieve rock, bracht Ugly een set die intellectueel uitdaagde zonder ooit afstandelijk te worden. De meerstemmige harmonieën van de zes leden waren ronduit prachtig: weelderig, zorgvuldig en verrassend sterk in een festivalcontext. De set bestond wel grotendeels uit nieuw materiaal, wat de nieuwsgierigheid aanwakkerde maar ook licht frustreerde, eentje of twee nummers van de bestaande ep hadden de brug naar het nieuwe werk wat comfortabeler gemaakt. Wie er nog niet mee vertrouwd was, moest dus meteen springen in het diepe.

Op zaterdag 12 september staat Ugly op Leffingeleuren. Andere namen die dag zijn onder andere Allah-Las, Chalk, Ronker en Lézard.

shame @ Fountain Stage

Dit was niet shame’s eerste keer in België, en het publiek wist het. Zodra zanger Charlie Steen het podium betrad, was de toon gezet: meteen en direct volledig het gaspedaal indrukken. De Zuid-Londense postpunkband speelde alsof ze iets te bewijzen had, ook al heeft ze dat allang gedaan. Met Cutthroat als meest recente wapen in het arsenaal gaf shame een masterclass in scherpe energie en chaos. Steen schopte en kronkelde als altijd over het podium, terwijl de rest van de band onverstoorbaar de boel bij elkaar hield. Zwaar, snel, en precies wat wij op dat moment nodig hadden. Ook het publiek was op afspraak en zorgde geregeld voor een stofwolk. Het einde was er eentje dat gekleurd werd door “One Rizla” en Cutthroat” als geweldige genadeslagen. De taferelen werden nog eens wild. Geen wonder dat shame zo graag en veel in België speelt.

Deze zomer staat shame op donderdag 23 juli op Boomtown in Gent en een dag later op het immers gezellige Rock Olmen.

Molchat Doma @ Fountain Stage

Headlinen doe je niet zomaar, zeker niet wanneer je een heel ander publiek meebrengt dan de rest van de dag. Molchat Doma, het Wit-Russische postpunktrio, deed het met de nodige waardigheid maar ook met de nodige afstand. In de gloeiende avondlucht pakten de donkere synths en de diepe, koele stem van Egor Shkutko aanvankelijk goed uit. Toch sloop er na verloop van tijd een zekere eentonigheid in de set: de strakke drumcomputer en de constante dreun van de bas werkten hypnotisch, maar ook vermoeiend over langere tijd. Molchat Doma klinkt op plaat ijzingwekkend goed, maar live miste het hier en daar de energie om het publiek echt mee te sleuren. “Sudno” aan het einde deed wat het moest doen, maar de weg ernaar toe voelde soms lang.

Stonks @ Orangerie

Thuismatchen die speel je niet, die win je! Vraag dat maar aan Sound Track-laureaat Stonks. Voor de Brusselse band was er haast geen betere spot dan die van afsluiter van de Orangerie. Het feit dat het viertal dit jaar iets minder shows speelt, ligt vooral aan het gegeven dat ze druk bezig zijn met een nieuw album. De band teasde gisteren een release in het komende jaar, maar wou met een van haar grootste shows wel met voldoende kruimels strooien om ons alvast de richting te wijzen. De band heeft geen uitgesproken frontman en iedereen – buiten de drummer – nam zijn moment om de verscheidenheid van Stonks te laten horen. De zingende/rappende saxofonist was onze favoriet, al vonden we de boodschap van de bassist ergens halfweg de show ook zeker benoemenswaardig. Mocht de band een Brits of Iers paspoort in het bezit hebben, zouden hier nog heel wat meer mensen van smullen, daar twijfelen we na gisteren geen seconde over. Laat dat nieuwe album maar komen, dat ze zalen kunnen platspelen werd ons gisteren voor de neus geduwd.

The Family Men @ Museum

De Zweedse band The Family Men was al de hele dag present op het festival en keek met veel aandacht naar hun collega’s. Om iets na elven waren ze zelf aan zet. In het Museum dromden voor de laatste keer op deze bloedhete dag de mensen samen om van de laatste energiestoten te genieten. Het viertal ging voor een vrij directe aanpak, alleszins in de mate dat hun muziek dat toelaat. De gitaren waren in het eerste nummer nog vrij present en ook in het daaropvolgende “Calamity” joegen de decibels aan een hoog volume door de zaal. Er zit een zekere afstand en kilte in hun muziek die tegelijkertijd uitnodigt om alle teugels los te gooien. Als laatste act van de dag moesten ze zich de vermoeide beentjes geslagen geven, maar hun act bleef hoe dan ook kleven. De frontman bleef ijzig cool en de rest van de band liet niet na om boven wat elektronische klanken toch ook voor herrie te zorgen. The Family Men opende zo de deur naar een intense nacht, want dankzij hun set gierde de adrenaline door alle onze bloedvaten.