© CPU – Leni Sonck (archief)
Een nobele onbekende is de Amerikaanse Lucy Dacus al geruime tijd niet meer. Haar fijne indiepop wordt gekenmerkt door ontwapenende songwriting en dramatische wendingen. Zo stond ze een paar jaar geleden nog in de Rotonde van de Botanique met haar Home Video, maar was het ditmaal de beurt aan de Ancienne Belgique om de artieste te ontvangen. Dat ze een formaat hoger schakelt qua zalen, hoeft niet te verbazen. In het gezelschap van Phoebe Bridgers en Julien Baker maakte ze furore met supergroep boygenius. Het duizelingwekkende succes van het trio werkte inspirerend en smaakte duidelijk naar meer. In een zo goed als uitverkochte AB vergeten we de tropische temperaturen even en duiken we onder een veilig dekentje met Lucy Dacus.
jasmine.4.t mikt duidelijk op gezelligheid met haar set die ergens tussen americana en singer-songwriter balanceert. Het fragiele vioolspel staat in schril contrast met de overheersende drumpartijen, maar weet net daardoor wel onze aandacht te trekken. Hoewel we van de zang op “Gay Fawkes Tesco Dissociation” niet veel verstaan, kunnen we niet ontkennen dat de sfeer goed zit. We willen jasmine.4.t dan ook niet in een hokje duwen, want dat is niet alleen onbegonnen werk, maar ook compleet nutteloos. De Britse doet duidelijk waar ze zin in heeft en dat is soms wat lastiger te kaderen, maar komt wel bijzonder oprecht over. Met de politiek geladen woorden ‘free Palestine and fuck Israel’ kan ze bovendien op heel wat bijval rekenen in de zaal en zodus lijkt de Brusselse doortocht van de artieste al een succes nog voor het eind van de set bereikt is. Nu hoeft dat ook niet meteen een verrassing te zijn, want haar muziek wordt tegenwoordig onder de vleugels van Saddest Factory Records uitgebracht, ofwel het label van Phoebe Bridgers. En zo is het cirkeltje weer mooi rond en staat een inmiddels goed gevulde Ancienne Belgique vol ongeduld te wachten op Lucy Dacus.
Om klokslag negen uur en onder oorverdovend applaus begint Lucy Dacus aan haar set. Dat het een bijzondere avond belooft te worden, merken we al vanaf het prille begin van “Hot & Heavy”. De Amerikaanse is opvallend goed bij stem en weet alleen al door het openzetten van haar keelgat een onuitwisbare indruk na te laten in de meest positieve zin van het woord. Een gemoedelijke golf vol warmte rolt over de Ancienne Belgique en zo ligt de lat meteen torenhoog. Opvolger “Ankles” weet die verwachtingen echter in geen tijd te overtreffen. Als een van de meer catchy tracks van haar Forever Is A Feeling krijgen we al vroeg op de avond een eerste absolute hoogtepunt voor de kiezen.
Dat er ook nagedacht is over de omkadering van haar recentste langspeler, blijkt wanneer op de achtergrond een hoop kunstwerken opduiken van Modigliani. De gelijknamige track ontleent zijn naam aan een Italiaanse kunstenaar die aan het eind van de negentiende eeuw op deze planeet vertoefde. Een betoverende vioolsolo maakt de song ronduit onvergetelijk en zo wordt eveneens duidelijk dat Dacus niet alleen op het podium staat. Het zijn namelijk de muzikanten die ze rond zich verzameld heeft die ervoor zorgen dat de artieste zo schijnbaar moeiteloos haar ding kan doen.
Lucy Dacus staat zo blijkt ook dicht bij haar fans. Zo speelt ze met “Strange Torpedo” en het prachtige “Christine” niet alleen twee verzoekjes, maar haalt ze ook haar beste kennis van het Frans boven. Rondom ons horen we enkele Vlamingen een zucht slaken, want hier waren ze niet op voorbereid. De artieste laat dat echter niet aan haar hart komen en weet op uiterst charmante manier het publiek toe te spreken in een mix van Frans en Engels die naar eigen zeggen aanvoelt als een quiz. Nadat ze benadrukt dat ze de allerbeste fans ter wereld heeft en mensen elkaar bij haar concerten ontmoeten en zelfs verliefd worden, roept ze zichzelf voorzichtig uit tot matchmaker. Een beetje voorbarig misschien, maar ze komt er gelukkig heel goed mee weg. Met de woorden ‘maybe l’amour de ta vie est ici ce soir’ kondigt ze vervolgens “Best Guess” aan.
We worden steeds verder uitgenodigd in de wereld van Lucy Dacus die zich aftekent als een warm en groots huis met majestueuze uitstraling. In dat huis kunnen we in elke kamer een andere film maken die bestaat uit allerlei herinneringen en dat alles vanuit een fluwelen rode zetel. Het mag duidelijk zijn: de artiest weet een opvallend visueel beeld te schetsen met haar muziek, waardoor de woorden die ze besloot op het instrumentale gedeelte te plaatsen nog doordachter lijken. Ook jasmine.4.t mag nog een keer terugkeren naar het podium van de Brusselse poptempel en dat om “Bullseye” te zingen. Diens androgyne stem vult het herkenbare timbre van Lucy Dacus perfect aan en zo krijgen we een wel heel bijzondere versie van de song te horen.
Aan alle mooie liedjes komt een eind en zo ook aan de set van de Amerikaanse. Voordat ze “Lost Time” inzet, benadrukt ze echter dat dit ongetwijfeld een van haar favoriete shows is. Het antwoord daarop bestaat uit luid applaus en enthousiast gejuich over de verschillende lagen van de zaal. Nadat de laatste klanken van “Forever Is A Feeling” (de titeltrack van haar recentste plaat) weerklinken, keert ze echter al snel terug. De concertzaal hanteert namelijk een zeer strikte curfew en dus moet ze zich plots haasten om alle nummers die ze in de bisronde nog wil spelen er voor half elf door te krijgen. “True Blue” vormt niet alleen het enige boygenius-lied dat de setlist haalde, maar tovert de zaal ook om in een zee van blauwe hartjes en lampjes. Een slimme keuze, want terwijl elk woord meegezongen wordt en steeds meer aanwezigen hun arm rond degene naast zich werpen, zijn we getuige van de absolute kers op de taart. Terwijl de laatste minuten wegtikken brengt ze nog een snelle versie van “Night Shift” en terwijl de laatste noot amper gedoofd is, wordt ons vriendelijk verzocht ons naar de uitgang te begeven. Zo snel kan het soms gaan.
Lucy Dacus had kunnen uitpakken met een reeks boygenius-songs, maar besloot dicht bij zichzelf te blijven en vooral op haar uitgebreide solorepertoire te teren. In anderhalf uur tijd maakte ze dan ook duidelijk dat ze meer is dan alleen een ijzersterke zangeres. Zo weet ze heel wat aanwezigen in te palmen wanneer blijkt dat ze een aardig mondje Frans spreekt. Dat ze op een steeds grotere schare fans kan rekenen, is wat ons betreft dan ook niet meer dan terecht. Haar kleine liedjes worden live namelijk omgetoverd tot kamervullende composities die een diepe indruk nalaten.
Setlist:
Hot & Heavy
Ankles
Modigliani
Limerence
First Time
Triple Dog Dare
Talk
Big Deal
Strange Torpedo
Best Guess
For Keeps
Christine
I Don’t Wanna Be Funny Anymore
Bullseye
Most Wanted Man
Last Time
Forever Is A Feeling
Trust
True Blue (boygenius-nummer)
Night Shift
