I Prevail @ Ancienne Belgique (AB): Vuur in de veelzijdigheid

Violent Nature rondde twee weken geleden de kaap van 365 dagen op deze aarde. Het vierde album van I Prevail was er tegelijkertijd ook opnieuw een eerste, want het was de eerste langspeler die tot stand kwam zonder bijdragen van Brian Burkheiser. De medefrontman moest de band verlaten door mentale en medische problematieken, waardoor het aandeel cleans afnam en het album het meest intense werk van de band werd. Zowat dag op dag een jaar na de release trokken de mannen uit Detroit hun Europees luik van de tour rond die plaat op gang, om gisteren halt te houden in de Ancienne Belgique.

Polaris stond eerst nog een dankbare taak te wachten, want de AB was, mede door toedoen van Gore., al even chaud als volgelopen wanneer de band er geen seconde na acht aan begon. De week werd meteen in tweeën gebroken met “Dissipate”, dat met zijn rijke geluid de ban brak. Nadat de bas wat bij gedraaid werd, kon het feest beginnen. De Australiërs kwamen bij elkaar na een ontmoeting op een battle of the bands-optreden op hun toenmalige middelbare school en klopten sindsdien heel wat jaren samen. Gisterenavond doorbraken de de zwarte publieksgloed met kleurrijke lichten en een setlist die uit acht nummers bestond. Hun kolosale sound kwam eigenlijk het best tot uiting tijdens de twee eerste nummers, met ook “Without You” erbij. De band speelde verder strak en viel op weinig fouten te betrappen, maar wist desondanks geen superlatieven los te weken. Overtuigend zonder meer, maar even hard als de poolster – waarnaar het vernoemd is – kon Polaris niet schijnen. Zanger Jamie Hails en zijn mannen schikten zich naar hun plaatsing als voorprogramma en rondden af met een diepe, vibrerende grom, die voor de duidelijkheid niet voortkwam uit gemor, maar uit overgave.

“Clint Eastwood” van Gorillaz, na Linkin Park en Limb Bizkit een van de tussenliedjes, crashte rond kwart na negen en luidde het begin van I Prevail in. Het vijftal etaleerde met zijn eerste drie songs meteen dat ex-lid Burkheiser de veelzijdigheid van de groep niet mee heeft genomen. “NWO” bevatte meteen een hele hoop buskruit en liet Vanlerberghe aan het word hoe we hem kennen in zijn oude vorm: rauw en luid, net als de gitaren. “Bow Down” trok contrastueel de melodieuze kaart, die voornamelijk tussen de vingers van de gitaristen stak. “Self Destruction” was dan weer doorspekt met catchsphrase ‘If you don’t know the devil, than you don’t know me’ en werd op gang getrokken door enkele rapstrofes. Zo kregen we tijdens het eerste kwartier al meteen een divers beeld van tot wat de mannen anno 2026 in staat zijn.

Als je naar een show komt, ben je automatisch beste vrienden met de Amerikanen. Bij deze mogen we de mannen copains noemen en die jarenlange band zorgt ervoor dat je mekaars zinnen kan afmaken. Vanlerberghe hoefde gewoon ‘Violent!’ richting de zaal te schreeuwen, en die vulde klakkeloos aan met ‘Nature!’. Dat het de titel is van hun recente plaat doet er even niet toe, want al snel worden we opengereten door snedige riffs en prehistorisch geschreeuw, in wat een van de hevigste nummers van de avond was en tezelfdertijd ook meteen een van de songs met de grootste respons.

Toch hebben de heren niet stilgezeten in nasleep van hun vierde langspeler. Aan het begin van de zomer brachten ze nog “Paradise” uit. Het klinkt live een pak trager en wat atypisch, des te meer omdat het met Haley Roughton van Gore. gebracht werd, die ook al insprong als vervanger van de oorspronkelijk geplande Amira Elfeky. Over atypisch gesproken: Taylor Swift lichamelijk in de AB krijgen is ondenkbaar, maar ze was er gisteren wel te horen. In een lichtjes aangepast jasje uiteraard en we zouden bijna durven stellen dat ze nooit zo goed klonk, al trappen we daar waarschijnlijk veel mensen mee op de tenen. Kwestie van voorkeur, niet? Het was niet de enige cover, want naast enkele eigen ‘singalong-songs’, gingen de Amerikanen ook mosterd halen bij Metallica. Zelfs zonder kennis of achtergrond hoorde je dat “Sad But True” van een andere band of zelfs uit een andere tijd komt, maar misstaan deed het zeker niet.

En zo stroomde de rivier aan tracks stevig door. Net voor die erin dreigde te komen, merkte Vanlerberghe een kleine sleur op. “Choke” moest die moeheid drukken, al was het het vooral de drukkende hitte in de zaal die ons wat tammer maakte. Zoals wel vaker konden de voorste rijen die externe factoren allemaal de das omdoen en ging het er daar energiek aan toe. Het elektronische en meezingbare “Hurricane” en knaller “Gasoline” vormden de afzwaai van een show zonder echte pieken of dalen, waarop weinig aan te merken viel. Desalniettemin waren er wel leuke momentjes die voor opflakkeringen zorgden: de herkenbaarheid van een Swift-hit, een drumsolo met “Satisfaction” van Benny Benassi als grondbeginsel of een “Rain” dat zich nog deftig in het geheugen moet nestelen, maar een erg sterke track blijkt te zijn. Violent Nature mag dan het meest krachtige album van I Prevail zijn; wij houden vooral van de wisselwerking tussen alles wat de band ons gisterenavond voorlegde.

Vandaag, donderdag 1 oktober, passeert I Prevail nog in de 013.

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

NWO
Bow Down
Self-Destruction
There’s Fear in Letting Go
Violent Nature
Body Bag
Paradise (met Haley Roughton van Gore)
Blank Space (Taylor Swift cover)
Bad Things
Sad but True (Metallica cover)
Rain
Satisfaction – drum solo
God
Choke
Come and Get It
Hurricane
Gasoline