Soms is de som maar zo goed als de combinatie van de delen, maar in sommige gevallen zijn de delen op zichzelf even goed als de som. boygenius verwierf vanzelfsprekend heel wat naamsbekendheid doordat triumviraat Phoebe Bridgers – Julien Baker – Lucy Dacus erachter schuilging, al werkte dat dus ook in twee richtingen. Waar de een het ander fans bijbracht, deed het ander dat ook bij de een; en zo kunnen we ons voorstellen dat boygenius ervoor zorgde dat laatstgenoemde zangeres er ook voor haar soloverhaal een pak fans bij kreeg. Op zich wel opvallend, zeker als je weet dat de zangeres voor de release van deze Forever Is A Feeling al drie uitstekende platen op haar palmares had staan. Een genre haal je weliswaar moeilijk uit een artieste, en zo zitten invloeden altijd wel ergens door elkaar verweven. Als de belangrijkste rode draad in dat verhaal ‘magie’ heet, dan kan dat echter nooit kwaad.
We moeten helaas meteen met de deur in huis vallen door te zeggen dat het net die factor is die we een beetje missen doorheen het nieuwe Forever Is A Feeling. Dertien goeie nummers, dat wel, maar om van een écht goeie plaat te spreken, is er nog net dat tikkeltje meer nodig. Maar goed, daarom geen man overboord, want Lucy Dacus weet zoals altijd maar al te goed waar ze mee bezig is. Zo kan je bijvoorbeeld al eens denken of een prelude niet overbodig is, maar dan is er “Calliope Prelude” die met niet meer dan anderhalve minuut aan strijkers zich een weg baant naar dat indieliefhebbende vlammetje in je hart, om het zo voorzichtig wat op te poken. Misschien nog wat te licht bevonden, maar daar brengt drieluik “Big Deal” / “Ankles” meteen verandering in. Die eerste hartverwarmend, met de stem van de Amerikaanse als kabbelend dekentje richting de herfst, om dan opgevolgd te worden door wat kinky gedachten op een bedje van euforie.
Het is daarentegen daarna dat, weliswaar met goede bedoelingen, de magie een beetje wegebt. Vanaf “Limerence” besluipt je namelijk de gedachte dat er iets meer uit het geheel te halen viel. Dacus houdt het vaak vrij minimalistisch, en het is net daardoor dat dat anders zo volle, gelaagde geluid opvallend afwezig blijft. Eerder genoemd nummer hangt bijvoorbeeld op rond niet meer dan een harpje en wat pianotoetsen, maar kan dat gewilde magische Disneyfilmgeluid nooit echt halen. Ook “Modigliani” blijft in dat opzicht iets te braaf binnen de lijntjes trappelen; hier en daar een twinkeltje, best mooi, maar… er mist iets om zich echt te kunnen onderscheiden van ‘gezellig’ naar ‘goed’. En eenmaal dat gevoel je heeft bereikt, is er nog maar moeilijk een weg terug te vinden. Ondanks dat de Amerikaanse wel haar best doet om af en toe een meer gedurfde penseelstreek toe te voegen.
In “Talk” laat ze bijvoorbeeld elektrische gitaren toe, waardoor het geheel ruwer en zelfs wat zwaarder klinkt, “Best Guess” moet het dan weer meer hebben van een zekere groove en het feit dat Dacus haar stem als instrument begint te gebruiken. En misschien schuilt daar wel net het gouden randje van Forever Is A Feeling in. Terwijl ze in die eerste verdrinkt in vragen – ‘Why don’t we talk anymore?’ – is het in die andere de hoop die de bovenhand durft te nemen – ‘You are my best guess at the future’. Beide zinnen blijven wat nagalmen, waardoor het niet opvalt dat de songs op zichzelf een beetje braaf klinken. Het bewijs dat Lucy Dacus’ vierde langspeler zich in alle gezelligheid wel staande weet te houden door zijn kleine, met alle respect, opvallende onopvallendheden.
De twinkelende eclectiek in de titeltrack, de distorted twist helemaal op het einde van “Lost Time”. Het zijn stuk voor stuk details die van Forever Is A Feeling een mooie driesterrenplaat weten te maken, met hier en daar nog een mooie uitschieter. In “Bullseye” is het bijvoorbeeld Hozier die, natuurlijk in samenspraak met Dacus, voor een verademing in geheel zorgt, terwijl “Most Wanted Man” zich misschien wel ontpopt tot net datgeen waar we op voorhand op gehoopt hadden: een iets hardere sound, voortgedreven door groove, gitaren, melodie en bijgevolg meer diepgang. Een ruwer randje dat je net dat tikkeltje meer meesleept. De magie. Maar dan lijkt het misschien weer net iets te veel op boygenius.
Soit, dat is een discussie die uiteindelijk aankomt op les gouts et les couleurs. En daar valt uiteindelijk niet om te twisten. Uiteindelijk is Forever Is A Feeling van Lucy Dacus over het algemeen niet meer dan een degelijke plaat geworden. Springt ze er daarom per se tussenuit? Niet echt. Aangenaam en gezellig is het daarentegen voor de volle drie kwartier, en de enkele uitspattingen nemen we er dan met plezier bij. Je zou dus kunnen zeggen dat de vierde langspeler van de Amerikaanse vooral een prima aanvulling is voor haar discografie, die al bij al toch ook al vol stond met pareltjes. Een tussenseizoensplaat, zo zou je het ook gewoon kunnen noemen.
Lucy Dacus staat op 24 juni in de Ancienne Belgique. Op zaterdag 14 juni staat ze tevens op Best Kept Secret.
Facebook / Instagram / Website
Luister naar “Most Wanted Man”, ons favoriete nummer van Forever Is A Feeling, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
