Als een band al twintig jaar meegaat, is evolutie in hun sound onvermijdelijk. Ook Architects kan hier over meepraten. Halverwege het vorige decennium klommen de Britten uit Brighton naar de top van de metalcorewereld en stonden ze in het teken van het nieuwe brute geluid van het genre, maar sinds een aantal jaar zijn ze de grenzen van hun identiteit gaan opzoeken. De groep ging de toegankelijke tour op, verloor deels zijn pit van de eerdere albums en werd langzaam maar zeker mainstream, met als dieptepunt the classic symptoms of a broken spirit, een plaat die de intensiteit van weleer inruilde voor een verzameling veilige, halfslachtige experimenten.
In aanloop naar de uitgave van The Sky, The Earth & All Between leek er echter licht aan het einde van de tunnel te zijn en gaf de band voortekenen terug te grijpen naar zijn oude stijl, maar dan met een lichte update. Dat begon met “Seeing Red” en hoewel de track niet volledig terugkeerde naar de brute agressie van vroeger, klonk het als een eerste stap in de juiste richting. Sam Carter zag letterlijk rood voor zijn ogen en de bekende bleghs vlogen weer in het rond. Ook de daarop volgende singles “Curse“, “Whiplash” en “Blackhole” zetten die lijn door en leken de balans tussen melodie en agressie beter te vinden, waarbij die laatste met zijn stuwende tempo en orkaan aan geluid de headbangdrang meteen aanwakkerde. De voortekenen waren goed en de tracks staan stuk voor stuk als een huis op het nieuwste wapenfeit van de groep, waardoor de hoop groeide dat de band definitief zijn weg terug naar de top had gevonden.
Echter kregen we enkele dagen voor de release van de plaat het deksel op onze neus en werden we regelrecht van die utopische, roze wolk afgetrapt met “Everything Ends“. Het nummer voelde als een koude douche na de hoopvolle singles die eraan voorafgingen en we konden weer terug naar start. Architects koos voor een radiovriendelijke aanpak, met tandeloze gitaren en een iets te veel ‘binnen de lijntjes kleuren’-mentaliteit. We hoopten dat dit de enige misstap ging worden en dat we voor de rest elf nummers kregen die stuk voor stuk los gingen, maar oh boy, wat hadden we dat fout.
Nu we het volledige album onder onze neus kregen, kunnen we concluderen dat de singles ons een iets te sappige worst werd voorgehouden. Architects is niet terug zoals het ooit was, maar kiest ook op The Sky, The Earth & All Between weer voor een halfslachtige balans tussen kracht en toegankelijkheid, waarbij de stevige singles slechts een façade bleken voor een plaat vol middelmatige fillers. Zodra de eerste noten van “Evil Eyes” klinken, wordt al snel duidelijk dat de langspeler meer leunt op een botergladde productie en zielloze elektronica dan op de rauwe intensiteit waar de band ooit om geroemd werd. De hardere stukken van de track toonden nog enige belofte, maar zodra Sam Carter naar zijn cleane zang overschakelt, verzandt het nummer in een zeurderige woordenbrij waar de groep maar niet uit lijkt te komen. Ook “Judgement Day” trekt die lijn der matigheid genadeloos door en klinkt als een ongeïnspireerd industrieel metal-experiment. De enige reden waarom deze track niet compleet de afgrond in duikt is de vocale toevoeging van Amira Elfeky. Niet omdat de jonge zangeres zoveel indruk maakt, maar eerder omdat zonder haar dit nummer volledig zou verdrinken in zwakheid.
Toen een tijdje terug bekend werd dat Jordan Fish verantwoordelijk ging zijn voor de productie van het album, hielden we ons hart al licht vast. Het oud-lid van Bring Me The Horizon was bij zijn groep vooral verantwoordelijk voor de elektronische invloeden en de steeds radiovriendelijkere sound die groep in de afgelopen jaren omarmde. Dat hij nu zijn stempel zou drukken op The Sky, The Earth & All Between, was dan ook geen goed voorteken. Architects heeft zich de afgelopen jaren al laten vangen aan een toegankelijkere koers en met Fish achter de productieknoppen, werd die trend alleen maar versterkt. Gelikte productielagen, overdreven elektronische elementen en een voorspelbare opbouw die elk ruw randje vakkundig wegpolijst, op alles is de overduidelijke stempel van toetsenist te vinden. Het resultaat is een album dat grootser en bombastischer wil klinken dan ooit, maar daarbij zijn eigen ziel verliest en meer dan ooit aanvoelt als een kopie van andere bands. Dit is geen Architects, dit is Bring Me The Architects.
The Sky, The Earth & All Between mag dan wel opnieuw brullen en is zeker een stapje in de juiste richting, maar het voelt nog altijd iets te steriel en berekend aan. De agressie en rauwheid die Architects ooit kenmerkte, zit nu verstopt onder een laag overgeproduceerde bombast en voorspelbare structuren, waardoor het album nooit echt losbreekt. Voeg daar nog een lading toegankelijkheid aan toe en je krijgt een album dat we allesbehalve van de band willen horen, maar dat ze toch op de plank leggen. We juichen een nieuwe richting toe om een band te laten groeien en voor het brede publiek is deze koers misschien een schot in de roos, maar voor de liefhebbers van het hardere werk blijft dit album niks meer dan een lauwe hap.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Blackhole”, ons favoriete nummer van The Sky, The Earth & All Between, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
De review is zeer subjectief en houdt totaal geen rekening met het feit dat bands evolueren en dat dit niet altijd een slecht ding is. Als je altijd hetzelfde maakt dan wordt dat maar saai.