Live is Live 2026 (Festivaldag 3): Aard van het beestje

Na de bezieling volgde gisteren de vernieling in het Middenvijverpark in Antwerpen. Live is Live gooide ietwat atypisch op een maandag de festivalpoorten open, maar dat voor niemand minder dan een van de grootste metalbands aller tijden: Iron Maiden. Met meer dan een halve eeuw in de ether en talrijke hits behoort het tot de onbetwiste grootheden in het vak en die status houdt de band ook al jaren met grootse shows in leven. De groep is sinds afgelopen jaar op tour in het kader van haar vijftigjaar bestaan en dat doet ze onder de welbekende noemer Run For Your Lives ter referentie van bekendste nummer “Run to the Hills”. In eerste instantie werden daarmee afgelopen zomer vooral de grootste metalfestivals van Europa aangedaan, waaronder ook een passage op Graspop Metal Meeting in Dessel. Deze zomer zijn ze vooral in de grote voetbalstadions te vinden, maar voor Live is Live maakten ze gisteren dus een uitzondering. De festivaldag was weliswaar volledig rond de band opgebouwd en ging in de late namiddag van start met de ‘Queen of Metal’.

Voor een doodgewone maandagnamiddag was er toch al best wel wat volk afgezakt naar de festivalweide op Linkeroever en zo vulde het terrein zich net na vieren redelijk vlot met Iron Maiden-shirts. De eerste artiest van de dag was er wel eentje met een zeker aanzien. Doro Pesch, de zelfverklaarde Queen of Metal, heeft ook al een handvol decennia op de teller en lijkt weinig last te hebben van slijtage. Als een van de meest geliefde vrouwelijke stemmen in de heavy metal heeft ze haar reputatie mee en zo kon ze eigenlijk weinig verkeerd doen op Live is Live. Als een volbloed artieste weet ze na al die jaren welke knoppen ze moet indrukken om het publiek naar haar hand te zetten, al deed ze het gisteren ietwat geroutineerd en zonder grote uitschieters. De Duitse metalqueen grabbelde vooral uit de discografie van haar voormalige band Warlock en kreeg op de tonen van “Burning The Witches” de vuisten vrij snel de lucht in. Die heksen hadden gisteren overigens geen schijn van kans, want Doro had effectief metershoge vlammenwerpers mee die her en der werden ingezet om het geheel iets meer vuur te geven. Zonder echt af te stevenen op een hoogtepunt ging Doro geleidelijk aan door en zo kwamen we toch snel aan het einde van haar veertig minuten durende set. “All We Are” – die ene evergreen van Warlock – zorgde voor een voorzichtige golf van enthousiasme, al leek het gros zich toch vooral te willen sparen voor het optreden van Iron Maiden.

Na een tamelijk ‘rustig’ begin bij Doro werd het niet veel later een stuk luider. Testament staat er niet direct bekend om aan een laag volume te spelen, en dat is maar goed ook. Als een van de peetvaders van de Bay Area thrashmetal hebben ze het kader geschetst waar tot op de dag van vandaag heel wat bands zich op baseren. Het vijftal trapte gisteren zijn Europese tour af met een gierende set van ruim vijftig minuten. Het gigantische opblaasbare skelet was mooi voor de sier, maar Testament gooide vooral hoge ogen met zijn goesting en technisch vermogen om uit elke riff het absolute maximum te puren. In het begin slopen er met onder andere “Infanticide A.I.” en “Shadow People” achtereenvolgens twee nummers van hun nieuw album Para Bellum in de set. Met die typerende snedigheid en ook wel virtuositeit voegden ze zich best sterk bij het meer klassieke oeuvre van de band. Chuck Billy heeft zijn stem in ieder geval goed kunnen onderhouden en haalde bij “Low” met een zekere kracht uit. Met “So Many Lies” grabbelde de band zelfs een nummer uit zijn hoge hoed dat ze naar eigen zeggen eerder niet zouden brengen in een festivalsetting. In dat opzicht maakte Testament er dus zeker iets speciaals van en ondanks dat het overgrote deel van het publiek wat aan de tamme kant was, zagen we ook de eerste pits en crowdsurfers in het voorste vak. Testament heeft dus nog niets van zijn klasse en technische vernuft verloren en was op Live is Live als vanouds in zijn beste doen.

In het rijtje namen dat we gisteren voorgeschoteld kregen in de warm-up voor Iron Maiden was Epica misschien de minst passende. De Nederlandse symfonische metalband heeft een stevig cv opgebouwd en mag zich tot een van de groten in zijn genre rekenen. De Maiden-fans lagen daar gisteren echter niet wakker van en volgden op vrij apathische wijze het schouwspel op het grote podium. In zekere zin maakte het dat voor Epica niet gemakkelijk, al bleef Simone Simons wel op zoek naar de impulsen die voor hartslag konden zorgen op het festivalterrein. Gelukkig stonden er vooraan nog een paar echte Epica-lovers die enthousiast meededen en zich er niets van aantrokken dat de band muzikaal gezien qua genre een paar bruggen verwijderd is van Iron Maiden. Met debuutsingle “Cry For The Moon” lukte het gedeeltelijk om Live is Live op sleeptouw te nemen en vooral de sopraanstem van Simons was daar een dragende zuil in. Dankzij een paar stevige CO₂-jets en mobiele keys viel er altijd wel iets te beleven op het podium en Mark Jansen probeerde met zijn zwaardere stemkleur ook nog wat zielen te winnen, maar het kon niet baten. Het gebrek aan interesse werd pijnlijk duidelijk in de twee circle pits die Simons aanvroeg voor afsluiter “Consign to Oblivion”, of beter gezegd het uitblijven van die twee pits. Het werd dus een lastige avond voor Epica, dat ondanks alles niet van haar gebruikelijke formule afweek.

Wie Iron Maiden afgelopen zomer op de weide van Dessel zag, zal gisteren met een klein déjà vu-gevoel gezeten hebben, want The Irons speelden nagenoeg dezelfde show op Live is Live. Op dat vlak koos Iron Maiden dus voor een stukje zekerheid, maar waarom zou je ook gek veel wijzigingen doorvoeren als je showconcept gewoon als een huis staat? Nadat intro “The Idles of March” de komst van de Britten aankondigde, bestormden ze met “Murders in the Rue Morgue” met veel energie het podium. Steve Harris liet er geen gras over groeien en bespeelde op zijn manier het intussen volgelopen plein, terwijl Bruce Dickinson even beweeglijk als altijd veel meters maakte. Het geluid was aanvankelijk nog niet wat het moest zijn, en Dickinson was bij het daaropvolgende “Wrathchild” in het begin nog zoekende naar het juiste zangtempo. De eerste uithaal die hij daar uit zijn mouw schudde was er echter wel gewoon boenk op.

Terwijl de zon langzaam onderging en aanvankelijk nog voor sfeervolle taferelen zorgde, kwam de productie van Maiden pas echt tot leven zodra de schemering inzette. Aanvankelijk stond de zon namelijk zo laag dat het grote scherm op de achtergrond geen meerwaarde kon betekenen. Bij “Killers” maakte Eddie een kortstondige opwachting, al vonden wij de Franse bindteksten van Dickinson net voor “Phantom of the Opera” nog iets meer onderhoudend. Het beest werd definitief losgelaten bij het invallen van “The Number of the Beast”, dat als een soort van katalysator de energie over de weide liet rollen. Voor de meeste sfeer moest je echter helemaal vooraan staan, en daar kenden ze rariteit “Infinite Dreams” natuurlijk ook. Het nummer kon je gisteren overigens als paradevoorbeeld beschouwen van de gitaarsterkte van Maiden. Het is geen sinecure om met drie gitaristen te staan spelen en soleren op zo een strakke manier, maar bij de Britse heavy metalband past dat plaatje gewoon van begin tot einde. De duivelsoren gingen vanzelfsprekend voor de zoveelste keer de lucht in.

De publieksfavorieten die iedereen kan meezingen, zaten tactisch gezien goed verspreid. Een zinderend “2 Minutes to Midnight” voelde bijna als collectieve zangstonde aan, al waren we ook wel weer onder de indruk van de virtuositeit die de band in het nummer kreeg. Na het best lange en theatrale “Rime of the Ancient Mariner” kon de loopband geactiveerd worden, want met “Run to the Hills” werd er massaal een spurtje getrokken naar de zevende rockhemel. We donderden gelukkig niet meer van de roze wolk en kregen met “The Trooper” niet veel later nog meer meebrulmateriaal. Een verrassend hoogtepunt werd echter “Hallowed Be Thy Name”. Met een grave scenografie waarbij Dickinson in een kooi plaatsnam, kreeg het nummer een geweldige theatraliteit waar je gefascineerd naar bleef kijken en luisteren. Als slotsom had “Iron Maiden” ook wel zijn werk gedaan, maar de band keerde niet verrassend nog terug voor een drieledige encore. Veel woorden hoef je daar niet aan vuil te maken, want de Britten haalden met “Aces High”, “Fear of the Dark” en “Wasted Years” de grote kanonnen uit de ijzeren kast. En daarom is en blijft Iron Maiden van een grootsheid waar geen enkele band bij in de buurt komt.

Dit najaar krijgt Iron Maiden overigens eindelijk die oververdiende plek in de mythische Rock & Roll Hall of Fame. Opvallend genoeg zal de band zelf niet aanwezig zijn bij de officiële huldiging, want op dat moment trekken Bruce Dickinson en co namelijk nog door Australië waar ze de laatste concerten van de Run For Your Lives Tour afwerken. Wat daarna volgt, blijft voorlopig toch een vrij groot vraagteken voor de fans. Steve Harris liet wel al verstaan dat 2027 een sabbatjaar wordt op vlak van touren. Intussen doen ook geruchten de ronde dat de band stilaan aan een welverdiend pensioen begint te denken.

Maar als Iron Maiden in deze vorm blijft verkeren en met dezelfde fulminante goesting op het podium staat, lijkt afscheid nemen toch nog iets te vroeg. Zeker als je ziet hoe geliefd het over heel de wereld nog is bij miljoenen fans. Als oerdegelijke afsluiter van deze Live is Live-driedaagse deed het waarvoor iedereen gekomen was: een strakke show brengen waar jong en oud mooie herinneringen aan zal overhouden.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!