Live is Live 2026 (Festivaldag 2): Wachten op verlossing

Na de bloedhete eerste festivaldag kon Park Middenvijver gerust wat nachtelijke verkoeling gebruiken, en die ging gepaard met stevige onweders. Die weersverandering zorgde de hele dag voor een zwoele, drukkende warmte op het terrein. En ook op muzikaal vlak zou het vurig worden, want met Nick Cave & The Bad Seeds als headliner had de organisatie toch een van de meest bezielde artiesten weten te strikken. De samenstelling van de affiche zou bovendien volledig gecureerd zijn door Nick Cave himself, al moesten wij toch even fronsen als we bepaalde namen in dat lijstje zagen. De tweede dag van Live is Live 2026 was er dan ook eentje van variatie en emotie.

Beth Orton @ Main Stage

Het eerste optreden dat we achter de kiezen kregen, was dat van Beth Orton. Omdat het al sinds 2013 geleden was dat we haar in België live aan het werk konden zien, was het gemis behoorlijk groot. De Britse singer-songwriter die in de jaren negentig de brug sloeg tussen folk en elektronica blijft immers een buitenbeentje in de beste zin van het woord. Haar breekbare en emotioneel geladen stem vormt doorgaans het kloppend hart van haar optredens. Wij keken dan ook uit naar een intieme set om de dag mee te beginnen. En dat werd het zeker en vast.

Geflankeerd door een drummer en een gitarist/bassist betrad Orton het podium om ons vervolgens te begroeten met een verlegen ‘goededag’. “Friday Night” opende de set sfeervol met zachte drums en toetsen, maar het was Ortons aparte stem die vanaf de eerste seconden de aandacht opeiste. Balancerend tussen breekbaar en vals vroeg ze enig doorzettingsvermogen van het publiek. Daardoor lustte niet iedereen in het park de luistermuziek even goed. Ook wij hadden soms moeite om de aandacht vast te houden. Het trio op het podium bracht nochtans een mooie selectie uit Ortons recentste plaat The Ground Above (waaronder het knappe titelnummer en “Otherside”) en een sfeervolle mix van interessante klassiekers. De countryfolk van “Call Me The Breeze” en “Shopping Trolley” sprong hierbij het meest in het oog, al vielen de drums in dat laatste nummer wel erg luid uit in de mix. Wat ons betreft wist Beth Orton na het lange wachten dus nog niet te overtuigen. Bovendien bevorderde het daglicht de sfeer van haar muziek uiteraard niet. Wij kijken dan ook uit naar een toekomstige tour die haar hopelijk langs De Roma of de AB stuurt voor een herkansing.

Benjamin Clementine @ Main Stage

©CPU – Ymke Dirikx

Ook Benjamin Clementine stond op Live is Live garant voor een uur intieme muziek, waarbij hij volledig solo aan de piano alle aandacht naar zich toe wist te trekken. Wie hem al eens aan het werk zag, weet dat het woord ‘optreden’ zijn shows eigenlijk tekortdoet; het is een performance in de breedste zin van het woord. De Britse pianist is gezegend met een krachtige bariton en weet met zijn theatrale flair en virtuoos pianospel het publiek moeiteloos naar zijn hand te zetten. Hij balanceert daarbij steevast met veel intensiteit op de dunne lijn tussen avant-garde en klassieke pop. Ook in het Middenvijver Park liet hij zich van zijn meest intrigerende kant zien.

Het hoofdpodium was voor de gelegenheid aangekleed met lange witte doeken, terwijl Clementine zelf als ultiem contrast in een volledig zwarte outfit achter zijn witte vleugelpiano plaatsnam. Met “Condolences” kwam hij meteen theatraal en intens binnen, een indruk die tijdens de rest van de set niet meer zou verslappen. In “Adios” combineerde hij zijn bariton met sfeervolle falsetto’s, terwijl hij in “I Won’t Complain” een ruwe rasp losliet op zijn stembanden. Na amper een vijftal nummers verliet de artiest het podium alsof zijn show erop zat, maar dat bleek niet meer dan een trucje om een bisronde uit te lokken. Het enthousiaste publiek werd vervolgens getrakteerd op de sfeervolle wals “Cornerstone” en een onuitgegeven mantra, waarbij de zanger het publiek zo’n vijftig keer ‘nothing is final, everything is gonna be fine’ liet meezingen. Clementine kwam er wonderwel weer mee weg en liet het park achter met een gelukzalige, lichtjes vermoeide glimlach.

Eefje De Visser @ Main Stage

Toen enkele weken geleden bleek dat Lykke Li verstek moest laten gaan, toverde Nick Cave prompt Eefje De Visser uit de binnenzak van zijn maatpak. Zo kon de koningin van de Nederlandstalige droompop ook Live is Live toevoegen aan haar inmiddels eindeloze lijst van festivalpassages. Haar hypnotiserende mix van atmosferische synths, strakke beats en mysterieuze teksten is inmiddels een vaste klant op de Belgische podia, en gelukkig kon ze gisteren in Antwerpen opnieuw rekenen op een trouwe schare fans die massaal waren komen opdagen. Of stonden ze toch eerder aan te schuiven voor wat later op de avond komen zou?

De Visser trapte, geflankeerd door haar vierkoppige band en twee zangeressen, stijlvol af met de pulserende beats van “Lange vinnen”. De dromerige synths van “De parade” maakten daarna direct indruk, zeker omdat de tekst (‘alle mensen heffen het glas’) perfect aansloot bij de ontspannen festivalvibe. Dat ze een van haar bekendere nummers “Bitterzoet” vervolgens al zo vroeg in de set gooide was een gewaagde zet; de zweverige finale voegde een welkome dosis mysterie toe aan de nog prille festivaldag. Toch moeten we eerlijk zijn: na dat sterke openingssalvo kon De Visser onze aandacht niet de volledig vasthouden. Tijdens “Vlijmscherp” en “Ongeveer” nam het geroezemoes in het publiek zienderogen toe. Het was duidelijk dat een groot deel van de aanwezigen de set vooral beschouwde als een opwarmertje voor de passage van Nick Cave & The Bad Seeds later op de avond. “Onomkeerbaar” brak nog even het ijs met zijn speelse ritmes en aanstekelijke baslijnen, maar de magie ebde daarna weer langzaam weg. Eefje De Visser bewees gisteren andermaal dat ze een klassebak is die een podium moeiteloos vult met sfeer, maar voor de meest spannende momenten van de dag zorgde ze ditmaal helaas niet.

Johnny Marr @ Main Stage

Als je het over legendarische bands hebt, valt ongetwijfeld ook de naam The Smiths. De groep uit Manchester hield het eind jaren tachtig voor bekeken, waarna de leden zich op hun solocarrières concentreerden. Die van zanger Morrissey en gitarist Johnny Marr zijn ongetwijfeld de bekendste. Marr heeft met The Smiths de sound van de eighties voorgoed meegetekend en is in zijn solocarrière enkel maar gegroeid. Met een set die put uit zijn indrukwekkende verleden en zijn solowerk is een passage van Marr dan ook verplichte kost voor iedereen die houdt van legendarische gitaarmuziek.

Met het pompende duo “Armatopia” en “Generate! Generate!” koos Mr. Marr alvast voor een dansbaar en aanstekelijk begin. Het was meteen duidelijk dat hij de muziek zou laten spreken, zonder al te veel aankleding op het podium of franjes in de bindteksten. Dat statement werd definitief bekrachtigd met een heerlijk jengelend “This Charming Man”, dat als eerste Smiths-nummer het vuur aan de lont stak. De legende uit Manchester bracht vervolgens een smakelijke mix van retro-electro (“Spirit Power and Soul”), breekbare akoestische composities (Smiths-pareltje “Please Please Please Let Me Get What I Want”) en verduiveld aanstekelijke britpop (“Easy Money”). Met een indrukwekkende liveversie van de klassieker “How Soon Is Now?”, de dansbare disco van “Getting Away With It” en het tijdloze anthem “There Is A Light That Never Goes Out” trok hij de twijfelaars definitief over de streep. We wikken onze woorden: in alle soberheid bracht Johnny Marr een dijk van een set.

Nick Cave & The Bad Seeds @ Main Stage

Met Johnny Marr kregen we dus eindelijk een spannend optreden voorgeschoteld, en dan moest het hoofdgerecht natuurlijk nog komen. En met Nick Cave & The Bad Seeds beloofde het alweer een klasse-menu te worden. Er zijn immers concerten, en er zijn missen van Cave en zijn zwarte bende. De Australische cultheld is al decennialang een kracht van de natuur, een prediker in een maatpak die met zijn diepe bariton de duisternis én het licht in ons allemaal aanboort. Samen met zijn Bad Seeds creëert hij een sfeer die tegelijkertijd dreigend, teder en overweldigend is. Of hij nu zijn vroege, rauwe postpunk-jaren aansnijdt of put uit zijn recente, meditatieve oeuvre: Nick Cave live zien is een ervaring die je na afloop met een lichte trilling in de benen achterlaat. Na een indrukwekkend bezoek aan Antwerpen in 2024 en een imposante passage op Best Kept Secret eerder deze maand kon het Belgische publiek zich nog eens laten onderdompelen in zijn muzikale doopvont.

Nick Cave is iemand die per tour zijn setlist nauwelijks verandert, en dus was het geen verrassing dat de donderende drums van “Get Ready For Love” het feest indrukwekkend openden. Cave zocht meteen de eerste rijen op en spuwde zijn teksten als een bezetene over het publiek, geruggesteund door het dreunende apparaat van The Bad Seeds en een vierkoppig koor. De setlist mag dan wel geen verrassingen bevatten, het is evenzeer een zekerheid dat Nick Cave nooit een minderwaardig of zelfs maar matig optreden neerzet. En ja, ook nu stelde Cave niet teleur.

De geluidskwaliteit was van een bijzonder hoog niveau, met alle instrumenten en achtergrondzang zuiver in de mix. Zelfs in de ruigste nummers, en zo’n uitbarstingen waren er bij de vleet. Het vitriool van “From Her to Eternity” bijvoorbeeld, dat als tweede nummer ongetwijfeld de oppervlakkige Cave-luisteraars uit het park gejaagd zal hebben. Ook tijdens “Tupelo”, “Papa Won’t Leave You Henry” en “The Mercy Seat” liet de vleermuis zich van zijn meest demonische kant horen, net als in de hypnotiserende finales van “Wild God” en “Jubilee Street”. In dat laatste nummer ging Cave zodanig op in de song dat hij wild dansend stond te zingen, als ware hij een bezeten sjamaan. Wij waren in elk geval helemaal betoverd door zijn bezweringen.

Toch waren het wat ons betreft de rustigere songs die met de pluimen gingen lopen. Zo zorgde de ondergaande zon voor een gouden gloed tijdens een emotionele versie van “Carnage” en “Joy”, wat de impact alleen maar versterkte. Ook het wondermooie “Oh Children” scoorde punten met de snijdende vioolsolo van Warren Ellis. Publiekslieveling “Bright Horses” liet de aanwezigen niet enkel een collectieve zucht van ontroering uitstoten vanaf de eerste tonen; Cave en zijn gevolg brachten het nummer in zo’n beklijvende versie dat je in de laatste strofen haast een speld kon horen vallen op het grasveld. Grote klasse.

Het is moeilijk om hoogtepunten te noemen, omdat de avond eigenlijk geen enkel zwak moment kende. Na een magistraal “Hollywood” volgde nog een bisronde met onder andere een speels “City of Refuge” en de obligate ballad “Into My Arms”, maar daartegen was onze slotsom al lang gemaakt. Cave had er alweer een ijzersterke avond opzitten, niet in het minst omdat hij en zijn gevolg duidelijk met plezier en voldoening op het podium stonden. Wij betrapten de frontman meermaals op een glimlach. Het kan dan ook niet anders dan dat hij van België houdt; waar anders kan hij het spetterende “Red Right Hand” drie finales geven door toedoen van de zingende fans? De liefde is in elk geval wederzijds.

En zo zat de tweede dag van Live is Live 2026 er alweer op. De aanloop naar Nick Cave & The Bad Seeds kwam traag op gang met luistermuziek die wellicht beter tot zijn recht zou zijn gekomen in een donkere clubtent. Johnny Marr kietelde met zijn originele gitaarspel en tijdloze songs het publiek weer wakker, maar het was toch de hoofdact die voor de ultieme muzikale verlossing zorgde.