Architects stuurde gisteren een statement dat bijna las als een excuus de wereld in. De tiende van de band uit Brighton zou geschreven zijn ‘zonder angst, twijfel of commerciële druk’, en zijn mosterd heel wat minder gehaald hebben bij ‘boze muziek’. Een verandering in sound kan als nodig beschouwd worden voor een band als Architects. Na meer dan terecht bejubelde platen als All Our Gods Have Abandoned Us (2016) en Holy Hell (2018) kon de band het plafond van het genre namelijk makkelijk aantikken. De grenzen van de authenticiteit bewaken, was op de vorige echter niet helemaal gelukt.
Ook de nieuwe singles leerden ons dat de Britten hun wandeling naar veiligere oorden hebben verdergezet. Opener “deep fake” klinkt op zich nog als een (geslaagde) verzoening tussen bonkig metalgeluid en de Architectssound, waar ander uitgebracht werk het naliet zich tussen onze beide oren te nestelen. Zo kan “tear gas” als een samenraapsel van de braafste moderne Bring Me The Horizon- en Rammsteinelementen te boek, en hebben “when we were young” en “a new moral low ground” een bijzonder toegankelijk refrein gekregen, om toch zeker niet te zwaar te klinken.
Maar ook op niet eerder uitgebracht werk, klinken de Britten veeleer als hun invloeden dan als zichzelf. Behalve een herkenbare blegh hoef je bij “spit the bone” niet verder te zoeken naar het Architectsgeluid. De song is bedolven onder een dikke drek van generische industriële electronica en verdwaalt volledig in zijn monotone voorspelbaarheid. Daarnaast vraag je je tijdens “living is killing us” af of Architects het niet over het voortbestaan van de band heeft, en leer je tijdens “doomscrolling” dat een catchy popsong schrijven meer kunde behoeft dan enkel het lef om het eens te proberen.
Ironisch genoeg wordt de luisteraar alsnog bedankt voor zijn geduld door deze tiende langspeler tot en met de laatste noot te beluisteren. “be very afraid” klinkt als dé welkome uitbarsting, die gerust over de overige tien nummers had mogen worden verkruimeld. Ook hier zijn de geleende elektronische invloeden niet weg te denken (denk aan “Dear Diary,” van enkele Sheffieldse collega’s), maar krijgen we eindelijk de grinta die we lang hebben moeten missen. De breakdown waarmee het nummer uitsterft, is ook de enige op deze plaat die die noemer waardig is.
Waar we Architects vorig jaar nog beschimpten wegens te veel willen doen op één plaat, kunnen we hun dit jaar een tegenovergesteld argument presenteren. the classic symptoms of a broken spirit klinkt als een samenraapsel van ‘eerste pogingen om eens iets als artiest X te gaan doen’. De absolute sterktes van de band zijn voor deze beer hun kunde om sterke dynamische nummers te schrijven en bijzonder doeltreffende breakdowns in te lassen, maar daar zijn na de laatste twee langspelers bijzonder weinig trucjes bijgekomen.
Architects speelt op 15 januari op Headbangers Parade in Den Bosch (NL).
Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.
