© CPU – Nathan Dobbelaere
Eén weekend per jaar wijken de snelle wagens voor het hardere gitaargeweld aan de Nürburgring. Tijdens de feesteditie van vorig jaar werd Linkin Park al vroeg aangekondigd als headliner, en de kaartjes vlogen in een mum van tijd de deur uit. Nog voor het einde van 2025 kon Rock am Ring het bordje ‘uitverkocht’ omhoogsteken. Emily Armstrong en haar band kregen op de eerste dag gezelschap van Limp Bizkit en Papa Roach, waarmee de heilige drievuldigheid van de nu-metal zich voltrok. Zoals elk jaar opnieuw zetten enkele bands hun Europese festivalzomer in op het racecircuit. Wie de komende maanden in België of Nederland een festival bezoekt, krijgt er alvast een eerste voorproefje van wat er nog aankomt. Voor Linkin Park rolde er nog vers nieuws van de pers: blink-182 is de headliner voor 2027.
Loathe @ Mandora Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Loathe had de eer en het genoegen om Rock am Ring op gang te trappen. Toen ze aan de set begon, leek het alsof de weergoden in een slechte bui verkeerden: de regen gutste naar beneden. Maar na de openingssong van de band uit Liverpool klaarde de lucht wonderbaarlijk open, een veelbelovend voorteken voor wat komen zou. De Mandora Stage trok al vroeg een flink publiek, met een goed gevuld eerste vak als bewijs van de groeiende populariteit van het viertal. Muzikaal bewogen ze zich duidelijk in het spoor van de Deftones, met zwevende passage die afgewisseld werden met loeiharde passages. Voeg er nog wat breakdowns aan toe en je hebt een leuke cocktail voor de dag te beginnen. De afwisseling tussen melancholie en rauwe zorgde ervoor dat de set op een aangenaam tempo op en neer ging. Bij “The Things They Believe” barstten de eerste circlepits van de dag los, al hadden de heen en weer wapperende handen daarvoor al aangetoond dat de sfeer er dik in zat. Een mooie, veelbelovende opener voor de festivaldag.
Slay Squad @ Orbit Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Het volk vond in grote getalen de weg naar het festivalterrein, maar dat was toch vooral om het eerste optreden op de Utopia Stage te kunnen meepikken. Zo nu en dan bleven er een paar mensen hangen aan de Orbit Stage, waar Slay Squad als opener een initiatie in ghetto metal gaf. Wat je je daarbij moet voorstellen? Een driehoeksverhouding tussen Denzel Curry, Body Count en Limp Bizkit. Laatstgenoemde vormt ook een grote steun voor het Amerikaanse zestal, want tijdens de laatste shows van de nu-metaliconen mochten ze steevast openen. Op Rock am Ring speelde Slay Squad zowaar zijn eerste show in Duitsland, en dat deden ze met behoorlijk veel goesting. Aan de nummers is nog wel wat werk en hier en daar deden de clichés meer kwaad dan goed, maar dankzij de inzet van de band zat er wel degelijk vuur in de set. Een circle pit kregen ze moeiteloos voor elkaar en met hun recente single “STAIN” beukten ze stevig door. Voor het tijdstip van de dag was dit een best amusant optreden dat, ondanks de harde noten, gemakkelijk binnenging. “GUMBO” werd als referentienummer op het einde uitgespeeld en deed nog wat het moest doen. Slay Squad was leuk voor het moment zelf, maar ze zullen nog wat extra spinazie moeten eten om verder te kunnen groeien.
We Came As Romans @ Mandora Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
We Came As Romans liet er geen gras over groeien en zette de set verschroeiend in met “ALL IS BEAUTIFUL…”. Bij het daaropvolgende “bad luck” ging het er meteen nog harder aan toe: de band ontketende niet één, maar twee walls of death, wat meteen de boel op scherp zette. De band was duidelijk afgekomen met een plan om Rock am Ring te veroveren. Zanger Dave Stephens haalde alle registers open; handen in de lucht, moshpits opeisen en iedereen aan de Mandora Stage bij de les houden, maar zijn stem verdween af en toe wat in de mix, overstemd door een overvloed aan lage frequenties. Hoe gedreven Stephens ook bleef duwen en trekken, hoe luid hij ook riep, het publiek leek moeilijk warm te krijgen. De vonk sloeg pas naar het einde van de set echt. Desalniettemin bleven we ondanks alle goede bedoelingen een beetje op onze honger zitten. Een gemiste kans als je het ons vraagt.
Bush @ Utopia Stage
Af en toe toveren ze op Rock am Ring een wit konijn uit de hoed, en deze editie kwam Bush voor die titel misschien wel het meest in aanmerking. Met vijf minuten vertraging verscheen Gavin Rossdale met zijn band aan de Utopia Stage. Bush mocht dan misschien de vreemde eend in de bijt zijn, er was heel wat volk toegestroomd. De band beschikt over een indrukwekkend arsenaal aan hits en schoot meteen raak met “Machine Head”. De set ging lekker op en af: steeds een klassieker uit Sixteen Stone, gevolgd door een nieuwer nummer. Tijdens een van die nieuwe songs, “Flowers on a Grave”, waagde Rossdale zich het publiek in, zo ver zelfs dat we er even aan dachten dat hij op weg was naar Mastodon aan de Mandora Stage. Terug op het podium bracht hij “Swallowed” in de nieuwe, zweverige ’30 Suns of Sound’-versie. Wij geven eerlijk gezegd voorkeur aan het origineel, dat wat meer om het lijf heeft. “Glycerine” mocht uiteraard niet ontbreken en leverde het emo momentje van de dag: bijna dertig jaar na de release blijft dit een wereldhit. Nadien stak de band nog een keer de vlam erin met een stomende versie van “Comedown”. Het leven gaat op en neer, en Bush belichaamde dat zaterdag letterlijk: enkele jaren geleden speelden ze nog voor een halfleeg Mandora-podium, nu stond er een propvolle Utopia te wachten. Het kan verkeren, zei Bredero.
Mastodon @ Mandora Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Soms moet je als band een bladzijde omslaan die je liever onbeschreven zou laten. Ook al was Brent Hinds geen actief lid meer van Mastodon, zijn plotse vertrek liet sporen na binnen de band. Nog geen jaar later staat Mastodon er weer, en dat met een nieuwe honger. De band bevestigde recent nog de komst van een negende album en met hun show op Rock am Ring opende ze officieus hun zoveelste Europese festivalzomer. Dat Mastodon een goed geoliede machine is, viel meteen op: gedecideerd en met vernuft speelde het vijftal zonder argwaan een optreden dat op de juiste momenten wist te pieken. Uitschieters waren daarvoor niet nodig; de achtbaan trok dat vanzelf wel recht. Het nieuwe “Your Ghost Again” ratelde met een paar gedreven gitaarpartijen stevig door en viel dankzij de juiste dosis snarenwerk niet uit de toon. Een grote publieksband zijn ze nooit geweest en dat hoeven ze ook niet te zijn. De instrumenten spreken nu eenmaal veel luider dan een hyperactieve frontman. Mastodon rockte minutenlang vlijtig door zonder achterom te kijken, en dan zijn ze op hun best.
Magnolia Park @ Orbit Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Magnolia Park heeft klaarblijkelijk een showtje meegepikt van Bring Me The Horizon, want de intro van gisteren deed ons wel heel hard denken aan het That’s The Spirit-tijdperk. Even indrukwekkend als Oli Sykes en de zijnen was Magnolia Park gisteren op geen enkel moment. Bij openingsnummer “Animal” kwamen de vocalen nauwelijks door en zo misten de Amerikanen hun entree. Echt beter werd het geluid daarna niet, al lag dat niet alleen aan de geluidskwaliteit. De band speelde met iets te weinig overtuiging en leek vooral bekommerd om zoveel mogelijk moves uit te halen. Frontman Joshua Roberts trok het bij momenten nog wel recht met een paar ruige screams. Het publiek aan de Orbit Stage was enigszins vergevingsgezind en toonde zich responsief. Gitarist Tristan Torres en Roberts doken vrij vroeg de voorste rijen in om een circle pit rond zich te laten ontstaan, en dat was best amusant, al hebben we dat de voorbije jaren net iets te vaak gezien. We misten bij Magnolia Park gisteren sensatie en wat meer scherpe hoeken om het geheel onderscheidend genoeg te maken. En daar kon ook afsluiter “Shallow” weinig aan veranderen.
The Hives @ Utopia Stage
Voor wie een overdosis rock-‘n-roll wel kon smaken, werd op Rock am Ring op de wenken bediend door The Hives. Nieuw is de formule al lang niet meer, maar de populariteit van de Zweden stijgt de laatste jaren wel exponentieel. Met frontman Howlin’ Pelle Almqvist hebben ze dan ook een rasechte entertainer in huis die de show moeiteloos in goede banen leidt. “Enough is Enough” zette direct de boel in vuur en vlam, en stilgevallen deed het daarna niet meer. Bij “Paint a Picture” werd de ‘freeze’ ingezet, en bij rocker bij uitstek “Bogus Operandi” gingen de handen massaal op elkaar. The Hives kennen we als een ijzerstrakke band, maar links en rechts slopen er toch enkele slordigheden in de set. “Hate To Say I Told You So” hebben we al beter gehoord. Ook het eindeloos rekken van “Tick Tick Boom”, bandintroductie incluis, duurde net wat te lang. Hoe groot onze sympathie voor de Zweden ook is, misschien wordt het tijd om de formule eens kritisch onder de loep te nemen.
Architects @ Utopia Stage
Al bij al was het de hele dag relatief rustig gebleven aan de Utopia Stage. Daar zou Architects echter grondig verandering in brengen. “Elegy” opende nog theatraal en ingetogen, maar vanaf “Whiplash” ging het dak er onverbiddelijk af. Zanger Sam Carter liet het publiek neerzitten om vervolgens bij de breakdown massaal recht te springen, waarna de eerste moshpits als paddenstoelen uit de grond schoten. Wat volgde was een aaneenschakeling van energie-uitbarstingen waarbij bijna heel het terrein geen seconde stil bleef staan. Met “Doomsday” werden de trouwe fans op hun wenken bediend, maar het zijn nummers als “Black Lungs” die aantonen hoe de Britten hun geluid hebben opengetrokken en tegenwoordig een veel breder publiek weten aan te spreken. Bij “Impermanence” was het alle hens aan dek voor de security toen Carter opriep om een zee van crowdsurfers te creëren. Zijn bevel werd massaal opgevolgd, met ronduit hallucinante taferelen tot gevolg. In het najaar trekt Architects op tournee met Korn, maar aan de Nürburgring bewees de band dat ze zelf moeiteloos een enorme menigte kan bespelen.
Drain @ Orbit Stage
We gaan het niet onder stoelen of banken steken: wij zijn fan van Drain. De hardcoreband uit Californië behoort vandaag tot de meest besproken namen binnen het genre. Op zich doet het viertal niets revolutionairs, maar het voegt wel net genoeg eigen accenten toe aan een scene die al jaren op zoek is naar vernieuwing. Een vleugje thrashmetal hier, een extra dosis groove daar, en met frontman Sammy Ciaramitaro beschikt de band bovendien over een podiumbeest waarvan de batterij nooit leeg lijkt te raken. Reden genoeg dus om even af te zakken naar de Orbit Stage. Met de energie van Ciaramitaro zat het zoals verwacht helemaal goed, maar helaas liet het geluid het afweten. De basdrum overstemde vrijwel alles, waardoor gitaren en vocalen nauwelijks tot hun recht kwamen. Na enkele nummers, zonder enige merkbare verbetering in de mix, besloten we er de brui aan te geven. Zonde, want de inzet van de band viel niet te ontkennen. Hopelijk krijgt Drain bij een volgend bezoek de geluidskwaliteit die hun explosieve liveshow verdient.
Papa Roach @ Utopia Stage
We zeiden het al eerder: het leven gaat in golven. Soms zit je op een all-time high, dan weer in het diepste dal. Na de nu-metalhype aan het begin van het millennium brak er voor Papa Roach een periode van donkere tijden aan: de zalen werden steeds kleiner. Maar alles komt terug, zo waar. Het terrein werd nog voor de show afgesloten, met als reden: het stond volledig vol. We gunnen het de immer sympathieke hyperkineet Jacoby Shaddix van harte. Van zodra de intro wegstierf, brak de hel los. “Even If It Kills Me” beukte de poorten open en het tempo zou niet meer zakken. Elke song, zelfs de minder bekende, werd luidkeels meegebruld. Tachtigduizend mensen zien springen doet iets met een mens. Na “Scars” nam de band even een moment om alles te laten bezinken. Je merkte oprecht dat de bandleden geraakt waren door het enthousiasme. Voor “Between Angels & Insects” werd de hulp ingeroepen van Rob Damiani van Don Broco, als aanloop naar een finale waarin flarden van nu-metalhits voorbijschoten. Het was het laatste duwtje dat het publiek nog nodig had om volledig in extase te gaan. Dat werd mooi afgerond met hun eigen grootste hit: “Last Resort”. Woord voor woord werd het meegezongen. Afwerken in stijl, dat noemen ze zoiets.
Linkin Park @ Utopia Stage
Er zijn weinig bands die de afgelopen jaren meer over de tongen zijn gegaan dan Linkin Park. Iedereen had wel een mening over de comeback. Rock am Ring heeft er 365 dagen naar afgeteld. Sinds de aankondiging tijdens de editie van vorig jaar was Linkin Park de voornaamste reden waarom het festival dit jaar in recordtijd uitverkocht raakte. De set werd zorgvuldig opgebouwd in drie acts. “With You” opende de eerste act, een verrassing, want het was de eerste keer sinds 2014 dat het nummer gespeeld werd, dus ook de eerste keer met Emily Armstrong. Een echte vonk sloeg het echter niet meteen. Dat deed “Somewhere I Belong” gelukkig wel. Armstrong trok haar strot voor het eerst open, en ook op de clean gezongen passages viel niets aan te merken. Zelden hoorden we iemand zo zuiver zingen trouwens. Toch lijkt de onzekerheid haar parten te spelen. Geregeld zocht ze met een oog de monitor af naar de tekst, en haar bindteksten bleven uiterst summier. Dat was een taak die Mike Shinoda maar wat graag op zich neemt. We kunnen er de vinger niet opleggen waarom Armstrong zo onzeker oogt, maar het valt op dat de nummers van From Zero met beduidend meer overtuiging gebracht werden. “Up From the Bottom” en vooral “The Emptiness Machine” lijken op haar lijf geschreven.
De show kabbelde vervolgens op een gezapig tempo voort, zonder echte hoogtepunten. Telkens wanneer het leek alsof ze vertrokken waren, zoals bij “One Step Closer”, werd het momentum weer gebroken door ingelaste stiltes. De soms wat vreemde nummerkeuze, met “Overflow” als voorbeeld, zorgde voor een overwicht aan ingetogen songs. Voor we het goed en wel beseften waren we voorbij de helft van de show, zonder dat er iets werkelijk memorabels was gebeurd. Gelukkig maakte de finale veel goed, zodat de balans uiteindelijk toch in het voordeel van Linkin Park uitviel. “What I’ve Done”, “Numb”, “Heavy Is the Crown” en vooral “In The End” zorgden voor een waardige apotheose. Het publiek zong de hits luid mee, maar verder dan dat ging het ook niet. Moshpits doken sporadisch op voorbij de helft van de show, maar verdwenen even snel als ze ontstonden. De visuele omkadering was verzorgd, al bleef het ook hier overwegend sober en ingetogen. Waar Rock am Ring doorgaans graag vlammen de lucht in schiet, noteerden we er bij Linkin Park geen enkele. Het vuurwerk op het einde kon dat gemis niet goedmaken.
Limp Bizkit @ Mandora Stage
Trok Linkin Park de serieuze kaart van het nu-metal spectrum, dan koos Limp Bizkit voluit voor de fun kaart. Naar het einde van de show toe omschreef Fred Durst het zelf nog het beste: ‘Let’s keep this karaokeparty going.’ Limp Bizkit zit zo in het collectief geheugen gebeiteld dat elke toeschouwer probleemloos het merendeel van de songs meezingt. Al duurde het toch eventjes voor de show echt op gang kwam. “Hot Dog” wakkerde het vuur een beetje aan, maar met “Break Stuff” werd al meteen het zware geschut van het schap gehaald. Van dan af was de parade aan hits begonnen; “Rollin'” en “My Generation” kregen een rug aan rug plaatsje op de set. Al blijft het bizar dat ze tussen elk nummer een jaren tachtig hitje afspeelden. Al zorgde Nena met haar 99 luchtballonen best wel voor wat ambiance.
De serieuze noot kwam er toen Durst het overlijden van bassist Sam Rivers onder de aandacht bracht. Rivers’ plaats werd aan de Mandora gisterenavond ingenomen door de bassist van Ecca Vandal. Al is Rivers onvervangbaar, de man deed best een puike job. Durst vertelde het verhaal dat Rivers ooit tijdens een soundcheck met een riff op de proppen kwam. “Re-Arranged” was geboren en, laat ons eerlijk zijn, het was een dikke hit. Het viel trouwens op hoe ‘normaal’ de heren van Limp Bizkit erbij liepen. Geen pruiken bij Durst deze keer, enkel een sweater en petje, zelfs niet het iconische New York Yankees exemplaar. Wes Borland daarentegen was op zijn paasbest; in het zwart met masker en hanekam. Een uurtje vliegt voorbij en met “Faith”, “Take A Look Around” en de obligate reprise van “Break Stuff” kreeg de set een knal van een einde. Op onze weg naar de uitgang liepen we nog voorbij het feestje van The Butcher Sisters. Het zag eruit als een echt feestje met foute muziek. Wij sloten dag één met veel plezier af.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
